writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (24)

door koyaanisqatsi

Op één december van het jaar des Heren 1834, precies vijftien maanden nadat ze in het huwelijk was getreden met een man die ondertussen al in de vergetelheid was geraakt, schonk Véronique de Coubertin het leven aan een kranige zoon die ze uit dankbaarheid voor zijn onvoorwaardelijke steun naar haar broer, Gilles, noemde.
De jonge Gilles erfde meteen de adellijke titel van zijn vader, die hij nooit zou kennen, waarmee hij ironisch genoeg ook in de voetsporen van zijn verwekker trad.
Emilienne Philibert, die zich sinds ongeveer een maand de gezelschapsdame -in zeer brede zin van het woord- van de kersverse moeder mocht noemen, mat zich min of meer de rol van gelukkige vader aan. Ze pronkte met het kind voor de ogen van de weinige bezoekers, want op het vlak van sociale contacten bleven de bewoners van het kasteel, onbewust, de traditie van eenzaten trouw en zorgde ervoor dat de jonge moeder niets te kort kwam.
Emilienne was niet de eerste keuze als gezelschapsdame geweest. Die eer was Marie-Jeanne Désir te beurt gevallen, de mulattin die Véronique al bij de eerste aanblik in vuur en vlam had gezet. Helaas wilde deze dochter van een uit Haïti teruggekeerde plantageeigenaar en een letterlijk vrijgevochten slavin van geen vrouwenliefde weten, waardoor Véronique zich al enkele dagen na haar indienstname verplicht zag haar weer de laan uit te sturen. De goedlachse, al wat oudere Emilienne Philibert bleek uit ander hout gesneden en had zowel de haar in extremis aangeboden positie als Véronique's hoogzwangere lichaam met beide handen gegrepen.
De vlijt die Emilienne aan de dag legde wekte Gilles de Coubertins argwaan op. Aangezien hij nog steeds geen weet had van de geaardheid van zijn zuster veronderstelde hij dat Emilienne op één of andere manier hoopte geldelijk gewin uit haar toewijding te halen -waar op zich niets mis mee was, tenminste wanneer zij zich zou beperkt hebben tot het voldoen aan de verplichtingen die van een gezelschapsdame verwacht werden. Haar al te ijverige gedrag kwam echter veel te opdringerig over, zeker op een man als Gilles, die gereserveerdheid als één van de hoogste deugden beschouwde.
Zijn waarschuwingen aan het adres van zijn zuster gingen vanzelfsprekend in dovenmansoren. Emilienne had zich van meet af aan een zodanig geweldige minnares getoond dat Véronique in een mum van tijd Charlotte vergeten was. Had de jonge Comtesse in de relatie met Charlotte meestal de meer mannelijke rol voor zich opgeëist, dan was ze in de verhouding met Emilienne niets liever dan het gewillige meisje. Ze wilde geen kwaad woord horen over haar gezelschapsdame en had voor zichzelf al uitgemaakt dat haar nieuwe liefde, wat haar betrof, zich beslist de rol van officieuze echtgenoot mocht toemeten. Weliswaar misschien niet voor de rest van haar leven, maar alvast voor de eerstkomende jaren.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Tja een vrouw die de rol van echtgenoot en vader overneemt. Jij maakt het aannemelijk in je verhaal. En leefden ze nog lang en gelukkig?
    koyaanisqatsi: En legden vele eieren? Neen, toch niet. :)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 5

Uitstekend: 2 stem(men), 67%
Goed: 1 stem(men), 33%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .