writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Verhaal geschreven door een Aap - Boek 2 (34)

door koyaanisqatsi

Vijf juni, het jaar des Heren 1863; Véronique vierde haar vijftigste verjaardag. Haar zoons, Gilles en Charles, respectievelijk negenentwintig en vijfentwintig jaar oud, waren in Parijs, waar ze zich ophielden tussen andere welgestelde leeglopers die hun dagen vulden met het opeenstapelen van ondeugden.
Sinds Christian Viroinval een kwarteeuw eerder een kind bij haar had verwekt, was er heel wat gebeurd.
Véronique's broer, Gilles, had geschokt omwille van haar buitenechtelijke zwangerschap zijn handen van het landgoed teruggetrokken. De landstrook nabij Besançon deed hij van de hand waarna hij met zijn deel van de opbrengst met zijn gezin naar Zuidelijk Afrika verhuisde, om zich bij een kolonie van Hugenoten aan te sluiten. Vader André, met wie het zienderogen slechter ging, zou zijn meegegaan als hij niet enkele weken voor hun vertrek was overleden.
Vauche, de rentmeester, bestierde sindsdien in zijn eentje het landgoed, terwijl hij voor de rest zijn gading zocht bij Mette Hageman, die ondertussen wel een kind had gekregen van César Davignon, één van haar knechten, die in het jaar des Heren 1840 om het leven kwam bij een ongeval tijdens het vellen van enkele dode bomen. Het bastaardkind, dat door het leven ging onder de naam Maurice Hageman, groeide op tot een flinke zoon die samen met zijn halfbroers en -zussen, Michel, Antoine, Cosette en Louise een uitzonderlijke werkkracht op de boerderij aan de dag zou leggen.
Emilienne werd precies een half jaar na de geboorte van Charles van het kasteel gestuurd. Haar obsessieve bemoeienissen met de kleine hadden Véronique bijna tot wanhoop gedreven. Na enkele felle ruzies hieromtrent was het bijna tot een handgemeen gekomen waarna Véronique had besloten dat het genoeg was geweest. Emilienne smeekte, letterlijk op haar knieën, om te mogen blijven en beloofde plechtig haar gedrag te corrigeren maar Véronique was niet te vermurwen, vooral omdat ze ook langzaam maar zeker op Emilienne als haar minnares was uitgekeken.
Twaalf jaar later zou Emilienne hiervoor op genadeloze wijze wraak nemen. Ze sloeg er op een dag in Gilles en Charles te benaderen en vertelde hun onomwonden wie hun vaders waren. Tot die tijd was Véronique er wonderwel in geslaagd de jongens in de wijsheid te laten dat ze volbloed broers waren en dat hun vader, die omwille van zakelijke belangen grotendeels in de Amerika's verbleef, aldaar kort na de geboorte van Charles door indianen gedood was. Nu kregen de jongens van Emilienne te horen dat hun moeder van een onverbeterlijke lesbienne was, dat Gilles' vader voor dit pijnlijke feit als een lafaard was weggelopen terwijl Charles de bastaardzoon was van een ontaarde priester.
De jongens zouden nooit van de schok bekomen. Ze confronteerden hun moeder met wat hen was verteld, kregen tot hun verbijstering te horen dat het de waarheid was en moesten het er mee stellen dat dit niets afdeed aan de liefde die Véronique als moeder voor hen voelde. De knapen keerden in zichzelf, begonnen iedere vrouwelijk bezoek op het kasteel met argwaan te bekijken en waren binnen de kortste tijd van hun moeder, die niet wist hoe hun ontregelde gedrag aan te pakken, vervreemd. Tegen de tijd dat Gilles twintig was, was hij al, in navolging van zijn grootvader, een stevige dronkenlap terwijl Charles er al een gewoonte van had gemaakt boerenmeisjes van zijn leeftijd lastig te vallen.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Oh hier een grote overlapping in tijd. Tja soms moet dat in een goed verhaal. Dat de lesbische dames ooit uitelkaar zouden gaan had ik niet verwacht.

    koyaanisqatsi: Statistisch gezien gaan lesbische koppels sneller uit elkaar dan homoseksuele. (maar ik geef eerlijk gezegd geen bal om statistieken) :-)
  • doolhoofd
    Nog even over die woorden van Viroinval;

    'Weet u waar het in leven grotendeels op aankomt?' vroeg Viroinval, terwijl hij zich even verzette. 'Op het ophouden van de schijn; daar ligt de sleutel van een succesvol bestaan.'

    >> deed me denken aan >>

    'In order to be successful, one must project an image of success at all times.'
    - Buddy Kane, in American Beauty
    koyaanisqatsi: Dat was nog eens een goeie film! ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .