writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Kabels (3)

door koyaanisqatsi

'Een prachtig uitzicht, vindt u ook niet?'
Utter werd uit zijn met overpeinzingen gepaarde gestaar geschud. Naast hem stond een magere man van zijn leeftijd, in een afgedragen spijkerbroek en een T-shirt dat zijn beste dagen had gehad. Zijn haren, kort en kastanjebruin, lagen een beetje warrig en zijn pluisachtig baardje gaf hem iets van een verstandige maar nonchalante jongeman. Voor hen strekte zich het panorama uit van de gigantische stad die haar tentakels met de jaren zo ver had uitgestrekt dat ze tot voorbij de horizon reikten: de schoorstenen van het industriegebied, de kranen van de haven, de buildings van het zakencentrum, de appartementsblokken van de sociale woonzones, de torens en koepels van de gebedshuizen, de bruine en rode daken van de gebouwen in de oude buurten en de groene vlekken van de villawijken, dat alles met mekaar verbonden door middel van viaducten, bruggen en slingerende wegen van beton en asfalt.
'Ze is te groot,' zei Utter, terwijl hij zijn kin vooruitstak.
'De stad?'
Utter knikte, de man stak zijn hand uit en stelde zich voor.
'Seebald Vansnicker, planoloog van opleiding, manusje-van-alles van beroep. Normaal werk ik in de derde toren maar vandaag moest ik de feestzaal hieronder, op de negenenzeventigste verdieping, opruimen. Vandaar…'
'…dat u hier vastzit, net als ik?'
Seebald Vansnicker knikte.
'Maar u boft wat. De nacht mogen doorbrengen met Candy. Het is er niet veel gegeven.'
Utter had gemerkt dat Vansnickers ogen als de lichtjes van een kerstboom oplichtten van zodra hij de naam Candy had uitgesproken. Het leed geen twijfel dat de jongeman tot over zijn oren verliefd was.
'Waarom zegt u het haar niet gewoon?'
'Wat?'
'Dat u smoor op haar bent…'
Vansnicker liep rood aan, werd vervolgens lijkbleek en leek even te wankelen.
'Is het dan zo duidelijk?'
''t Ligt er vingerdik op,' antwoordde Utter droog en zonder enige emotie.
Vansnicker keek naar buiten, alsof hij ergens in de verte een oplossing hoopte te vinden voor wat overduidelijk zijn probleem was: gebrek aan moed om zijn liefde zijn liefde te verklaren.
Een vliegtuig was bezig de daling in te zetten om te landen op de grootste luchthaven van de stad, die zich aan de westelijke rand van de stad bevond. Van daar was het bijna dertig kilometer rijden om het centrale gedeelte van de metropool te bereiken, van waar het nog minstens een half uur bollen was alvorens het hart ervan binnen te komen.
'Wat heb ik haar te bieden?' mompelde hij, 'ik ben een mislukte planoloog. Althans, het is niet dat ik er op dat vlak niets van bak, ik geraak er gewoon niet aan.'
'Aan wat?'
'Aan de bak,' zuchtte Vansnicker.
Utter fronste de wenkbrauwen en bleef het dalende vliegtuig volgen tot het uit zicht verdween.
'Wil je met me van plaats verwisselen?' stelde hij Vansnicker voor.
'Wat?!'
'Je hoorde me.'
'Nee, oh nee, daarvan kan geen sprake zijn. Ik…'
'Het was maar een voorstel,' zei Utter, niet van plan om aan te dringen.
Er viel een korte stilte terwijl beide mannen hun blikken op de stad hielden.
'Het zou natuurlijk fantastisch zijn,' zei Vansnicker, 'maar nee, echt… Ik zou het niet overleven. Denk ik…'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Boeiend.

    koyaanisqatsi: :-)
  • Wee
    Prachtige zinnen, wat een fijn lezen!
    x
    koyaanisqatsi: bedankt xx
  • doolhoofd
    Idd, altijd fijn om te lezen.
    koyaanisqatsi: fijn om te horen (lezen)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .