writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Kabels (35)

door koyaanisqatsi

'De Baron wilde u spreken,' gromde het kereltje. Het was Tallyrand Utter een raadsel waarom de snuiter een lantaarn vasthield, want de kronkelweg naar de uitgang van het domein was goed verlicht.
'Waarom?'
'Hoe moet ik dat weten?' snauwde het kereltje, 'ik ben hier maar de nietsnut van dienst. Met mijn beperkte verstandelijke vermogens mag ik al blij zijn dat de Baron me op het domein laat wonen om het hek zo nu en dan te openen.'
'Ik heb niets te zoeken bij de Baron,' zei Utter, 'en heb al genoeg tijd verspild vandaag. Ik ga naar huis.'
'En hoe ga je dat klaarspelen, als ik het hek niet voor je open doe?'
'Ga je mij chanteren?!'
'Als het moet. Maar zo zou ik het liever niet noemen. Maar doe nu niet moeilijk en ga gewoon even langs bij de Baron, zo lang zal het niet duren. En dan is die brave man ook weer tevreden.'
Utter slaakte een diepe zucht, keek achterom om zich ervan te vergewissen of Charlotte hem nog in de gaten hield, maar de voordeur van het koetsiershuis was alweer dicht.
'Goed dan,' zei hij, 'al vind ik deze manier handelen totaal ongehoord.'
Het kereltje trok een onverschillige pruillip, haalde de schouders op en gebaarde dat Utter hem moest volgen. Toen ze bij het kasteel van de Baron aankwamen stond deze hen al op te wachten op het bordes, arm in arm met een zwaarlijvige vrouw die beduidend jonger was dan hijzelf.
'Hartelijk dank om op mijn uitnodiging in te gaan,' zei de Baron terwijl hij Utter tegemoet liep.
Utter kon het niet laten te grinniken en antwoordde: 'Met alle respect, maar dit heeft meer weg van een gijzeling dan van een uitnodiging.'
De Baron fronste de wenkbrauwen en wilde zich tot het koboldachtige mannetje richten, maar dat had zich pijlsnel uit de voeten gemaakt.
'Ik vrees dat ik het niet begrijp,' zei de Baron.
'Uw kabouter weigerde me uit te laten, als ik niet eerst langs u kwam.'
De Baron kamde met zijn vingers door zijn grijze haren, verzocht Utter met een uitnodigend gebaar mee naar binnen te gaan en zei: 'U moet het hem niet kwalijk nemen. 't Is een simpele ziel die me zodanig toegewijd is dat hij wel eens durft te overdrijven. Wees gerust: hij mag zich aan een standje verwachten.'
'Och, dat hoeft ook al niet meer,' zei Utter, die het allemaal niet de moeite vond.
Even later bevond hij zich in een knus salon in een naar verhouding met het kasteel klein vertrek. De Baron liet hem plaats nemen op een comfortabele divan, ging zelf in een orthopedische schommelstoel zitten en gebood de corpulente dame om zich als een schoothondje naast hem op de grond te vlijen.
'Dit is mijn echtgenote, Babs,' stelde de Baron de vrouw voor, terwijl hij over haar hoofd aaide, 'en zij is in feite de reden waarom ik u graag had willen spreken.'
'Oh.'
'Ja, dat zal u natuurlijk een beetje vreemd in de oren klinken, maar ik had gehoopt dat u Babs zou kunnen geruststellen. Zij leeft namelijk in de veronderstelling dat de Veldwebels niet deugen en dat ze het slechtste met me voorhebben, en ik had gehoopt dat u dit, na uw bezoek aan hen vanavond, zou kunnen weerleggen, zodat ze op beide oren kan slapen wanneer ik me naar hen begeef.'
Utter moest de woorden van de Baron even laten nawerken. Een paar steelse blikken op diens echtgenote hadden hem duidelijk gemaakt dat er iets met haar aan de hand was, al leek ze niet onnozel of op één of andere manier gehandicapt, tenzij verbaal want een kik had ze nog niet gegeven.
'Wat kan ik daarop zeggen, meneer de Baron?' zuchtte Utter uiteindelijk, 'de Veldwebels lijken me een tamelijk normaal gezin. Ze waren u zeker niet vijandig gezind, toch niet voor zo ver ik kon vaststellen.'
'Zie je nu wel, mijn liefste, nu hoor je het eens van een ander!' De Baron leek zich nauwelijks een blijf te weten met zijn opluchting. Hij veerde uit de stoel, trok zijn echtgenote overeind, kamde met de vingers van beide handen door haar haren en kuste haar op het voorhoofd. 'Dus mag ik hen blijven bezoeken, toch?'
Babs keek Utter even diep in de ogen, slaakte vervolgens en zucht en zei, met een stem die als gegoten bij haar lichaamsbouw paste: 'Nu ja, aangezien ik niet inzie waarom meneer zou liegen…'
'Je bent een schat!' zei de Baron, die zijn geluk niet op kon. Hij nam het hoofd van zijn echtgenote in zijn handen, kuste haar op beide wangen, draaide zich vervolgens naar Utter en zei: 'Hartelijk dank, meneer en nog een goeie avond verder. Die kleine dreumes zal u nu wel uitlaten.'

 

feedback van andere lezers

  • andremoortgat
    De Baron en Babs
    en dan corpulente Klaps
    koyaanisqatsi: Oeps, wordt die interactie wel veel soeps... ;-)
  • Wee
    Tja, wat is níet normaal tegenwoordig? :))
    x
    koyaanisqatsi: Wat wel? :-) x
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 3 stem(men), 75%
Goed: 1 stem(men), 25%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .