writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 3

door koyaanisqatsi

Het begon al te schemeren toen de vishandelaar de jongeman afzette bij het busstation, waar een drukte van jewelste heerste. Mensen verdrongen zich tussen de rijen bussen, waarvan sommige gehuld waren in een doodse stilte en andere met ronkende motoren, stinkende dieselgassen uitblazend, wachtten tot hun chauffeur had besloten te vertrekken. Hulpjes laadden de bagagerekken bovenop de bussen die een verre bestemming hadden vol, de adviezen negerend van de passagiers die zich ervan wilden verzekeren dat hun spullen onderweg niet van de bus zouden tuimelen. Begeleiders kondigden schreeuwend het vertrek en bestemming van hun bus aan, hier en daar werd door onder de smurrie zittende mecaniciens nog gauw aan een motor of een wiel gesleuteld. Venters probeerden mekaar brullend te overstemmen, familieleden en vrienden namen lachend of huilend afscheid van mekaar.
De jongeman stapte langs het spektakel met een blik van verwondering, alsof hij voor het eerst met een wereld zo vol van leven werd geconfronteerd; wat niet het geval was want de gelukzalige glimlach die op zijn mond rustte was hem eenvoudigweg aangeboren. Hij liep toe op een oude man, die gebogen op de rand van het bassin van een buiten werking verkerende fontein zat en buskaartjes telde. Tussen zijn benen stond een stevige maar versleten leren schoudertas, gevuld met bundeltjes van nog meer kaartjes en enkele plastiekzakjes met muntstukken.
'Salaam aleikum, oompje,' groette de jongeman, 'kan u me vertellen waar de bussen vertrekken voor hen die niet weten waar ze heen gaan?'
De oude man keek de jongeling met waterige ogen aan en antwoordde: 'Bussen? Bus zal je wel bedoelen?'
'Als u het zegt, oompje.'
De oude man knikte, tilde moeizaam zijn rechterarm op en wees in oostelijke richting.
'Daar, aan het einde van het busstation. Je moet geen haast hebben, want er is nog niet beslist wanneer de bus zal vertrekken.'
'Bedankt, oompje. Kan u me alvast een kaartje verkopen?' vroeg de jongeman terwijl hij in de zak van zijn jeansjackje ging om geld te pakken, maar de oude man schudde het hoofd en zei: 'Hoe kunnen we geld vragen aan hen die niet weten waar ze heen gaan?'
De jongeman moest lachen, knikte, wenste de oude man nog een goede avond en begaf zich naar de gammele bus die zich, stiefmoederlijk afgezonderd van de andere bussen, aan het eind van het busstation bevond.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    'Hoe kunnen we geld vragen aan hen die niet weten waar ze heen gaan?'
    Zo zou onze wereld in elkaar moeten zitten! Briljant.
    koyaanisqatsi: Ja, iedereen zou zeggen: ik weet niet waar ik heen ga... ;-)
  • warket
    Leren schoudertas...ik twijfel of het niet lederen schoudertas moet zijn.
    koyaanisqatsi: Bij mijn weten zijn beide correct. ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .