writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 6

door koyaanisqatsi

De bus reed een kilometerslange laan op. Na zo'n vijfhonderd meter te hebben afgelegd stopte ze bij een eerste tussenhalte, waar een man met twee kinderen opstapte. Het drietal dempte zijn stemmen en hield halfweg het gangpad halt, waar de vader de kinderen naar de rechterkant verwees terwijl hij zelf een zitbank links in beslag nam.
Het was de jongeman meteen opgevallen dat noch de man noch de kinderen enige bagage bij zich hadden waardoor hij zich verplicht zag een licht te gaan opsteken. Het zou niet de eerste keer zijn dat reizigers, moe van het wachten, in hun haast een bus of trein opstapten en hun bagage hun vergaten. Verstandig was het natuurlijk niet, maar wel menselijk en dus bestond de kans dat dit ook de man was overkomen; zeker omdat hij ook twee kinderen in de gaten diende te houden.
'Salaam aleikum,' zei de jongeman terwijl hij naast de man, in het gangpad, neerhurkte.
'Wa aleikum salaam,' reageerde de man lichtjes verrast.
'Vergeef me mijn bemoeizucht, maar bent u er zeker van niets te zijn vergeten?'
De man glimlachte, keek even naar zijn kinderen, die al in slaap gevallen waren, en antwoordde geamuseerd: 'Ik denk het niet, mijn jongen. Ik heb slechts twee kinderen en die bevinden zich al, zoals u zelf kan zien, in een droomwereld.'
De jongeman wierp een korte blik op de slapende kinderen -hij zag nu dat het een jongen en een meisje betrof die qua leeftijd slechts enkele jaren van mekaar verschilden- en knikte.
'Bagage?'
De man schudde het hoofd en sloeg ter hoogte van de linkerbinnenzak van zijn vest op de borst.
'Als we wat nodig hebben, zullen het wel kopen,' zei hij. 'Weet u, ik was helemaal niet van plan deze bus te nemen. Maar de kinderen stonden erop. "Die bus willen we nemen, papa," zeiden ze en toen ik hen erop wees dat dit bus is voor de mensen die niet weten waar ze heen gaan, werden ze alleen maar enthousiaster. "Jij weet misschien al waar je heen gaat, papa," zei mijn zoontje, "maar wij nog niet." En aangezien zijn zusje dat alleen maar beaamde…'
'Ik begrijp het,' zei de jongeman, die zich nogmaals verontschuldigde en zich weer naar zijn plaats begaf.
'Scheelt er wat?' fluisterde het meisje dat aan de andere kant van het gangpad zat.
'Nee-nee,' antwoordde de jongeman, 'ik wilde er alleen maar zeker van zijn dat ze geen bagage hadden vergeten bij de bushalte.'
'Oh,' zei het meisje, waarna ze haar benen introk om zich op de zitbank neer te leggen.
De stad mocht dan wel stilaan inslapen, langs de laan bleef het behoorlijk druk. De bus stopte opnieuw en tot de verbazing van de jongeman stapte de droef ogende vrouw die vooraan was blijven zitten, alweer uit. Aan de overkant van de straat heerste enige opwinding, veroorzaakt door een twee acrobatische dansers, een straatmuzikant en een vuurspuwer. Slechts een handvol voorbijgangers negeerde het kleine spektakel dat ze opvoerden, de meerderheid verdrong zich om hen heen.
De bus vertrok opnieuw, zonder iemand op te pikken. Langzaam maar zeker naderde ze het kruispunt waar de stad ophield. Aan de andere kant van de kruisende baan bevonden zich nog een paar huisjes van golfplaat maar voor de rest was er tot aan de voet van de bergketen verderop weinig meer dan verdorde aarde.
De jongeman besloot om zich, in navolging van het meisje, neer te leggen. Hij trok zijn schoenen uit, maakte zo goed als kon een hoofdkussen van zijn rugzak, trok zijn benen in en liet zich op zijn zij kantelen. Comfortabel was het beslist niet maar aangezien er geen beter slaapmiddel was dan vermoeidheid rekende hij op zijn lichaam om de slaap te vragen die het nodig had. Na enkele minuten van mijmeren was het zover.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Wat een mooi, en vooral rustig verhaal. Het voelt als een droom.

    koyaanisqatsi: Was geïnspireerd door de film Bab'Aziz... Een parel. Salaam.
  • doolhoofd
    Ik heb daarnet een link als commentaar geplaatst op deel 5, maar ik heb de foto net verwijderd.
    Sorry voor de dode link dus.
    Bij deze een tweede poging.

    "Samen één, onder Allah's oog"

    >> http://img59.imageshack.us/img59/494/imageshackoju.png

    The proposition is that Sun is a living, conscious being with an intelligence that dwarfs our own. I am not only suggesting that Sun is a large complex system with some form of self-governing intelligence to it, but also that it is a living being, aware of its self and its place in the universe; that it is fully conscious and communicates with other conscious beings at its own level, and other levels; that its consciousness is so far beyond what we enjoy that it could be accorded deity status of a high order, and be recognized as a conscious being by atheists and agnostics, whatever spin they put on it.
    As staggering as this proposition might seem, it is hardly novel, and was once held as a near universal belief or understanding in most parts of the globe. It is possible that generations of Neolithic peoples, the ancient Sumerians, Chaldeans, and Assyrians, the Egyptians, Greeks, Romans, Maya, Inca, Aztec, and the ancient Celts and Native Americans were not completely deluded. Perhaps they were right to regard Sun as a living celestial being, rather than view the prime enabler of life-on-Earth as just another random event in the infinity of space, deserving neither credit nor appreciation. We can add the world's 750 million Hindus to the list above, as well as followers of Shinto, the native Japanese religion revering Sun goddess Amaterasu.
    - Gregory Sams, Sun of gOd, p. 75
    koyaanisqatsi: Da's er eentje om bij te houden! Thnks.
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .