writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TASAWWUF 21

door koyaanisqatsi

Er leek geen einde te komen aan het Paleis van de Liefde. Achter iedere gang verscheen een nieuwe, op iedere verdieping volgde een hogere, elke kamer nodigde uit om verder te gaan en een andere te bezoeken, en ondanks de alomtegenwoordigheid van bezoekers en bewoners heerste er overal een sfeer van rust en geborgenheid.
'Hebben jullie het paviljoen van de schilders al bezocht?' vroeg een jongen die door de gangen keuvelde en Negar en Nessim al een paar keer was tegengekomen.
'Niet dat we weten,' antwoordde Nessim, 'maar we hebben al zo veel gezien.'
'En eerlijk gezegd,' vulde Negar aan 'vrezen we verdwaald te zijn.'
De jongen glimlachte en zei: 'Die indruk kan de liefde je wel eens geven. Maar wie haar omhelst moet zich geen zorgen maken.'
'Kan je ons de weg naar het paviljoen wijzen?' vroeg Nessim.
'Ik vrees van niet,' antwoordde de jongen, 'maar je komt er wel. In het Paleis van de Liefde is ontzegging onbestaande.'
'Waar ga jij heen?' wilde Negar weten.
'Straks, als de zon weer op komt, ga ik terug naar huis.'
Negar keek Nessim aan, die haar onmiddellijk begreep.
'Als we terug naar huis keren, scheiden onze wegen,' zei hij.
'Niet per se,' zei Negar, waarna ze de ogen neersloeg.
'Ik wens jullie nog een aangenaam bezoek,' zei de jongen, waarop afscheid nam en zijn weg vervolgde.
Maar Negar en Nessim aarzelden. De plotse gedachte dat er een eind aan hun verblijf in het paleis moest komen, overviel hen met droefheid.
'Jullie kunnen altijd terugkeren,' zei de oude derwisj die ze bij de zingende vrouwen waren tegengekomen en die opnieuw uit het niets was komen opdagen. 'Op ieder ogenblik, zelfs…'
Zijn woorden volstonden om de jongelingen opnieuw in beweging te zetten. Ze liepen langs een atelier waar tapijtknopers, met onbewust gedemonstreerde liefde voor hun vak, zodanig opgingen in hun werk dat het leek alsof ze in een andere wereld vertoefden.
'Wat een mooi beroep,' zei Nessim met een glimlach van bewondering.
Negar knikte instemmend en begon zacht:
'O wever, weef mijn hart in je werk
Zodat ik altijd bij je ben
O wever, neem mijn ziel
En kleur er je tapijten mee
O wever, weef mijn naam
Tegen de vergetelheid
O wever, vang mijn ademtocht
Om de laatste knoop te leggen.'








 

feedback van andere lezers

  • greta
    Een Paleis zonder einde. Is dat hoe het leven zou moeten zijn?
    Na het lezen van je teksten denk ik na over de betekenis.
    koyaanisqatsi: Het Paleis van de Liefde heeft geen eind... Misschien slaat "geen eind" niet op "paleis"... ;-)
  • doolhoofd
    http://www.zbcom.nl/wp-content/uploads/2012/01/happinez.jpeg
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .