writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (19)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 19 (Waarin Bugsy een volstrekt onverwacht verzoek wordt gedaan)

'Gaat u niet lunchen?' vroeg Oscar Pulp toen het middaguur al ruimschoots verstreken was.
'Ik werk liever door,' antwoordde Busgy, zonder op te kijken. 'Ik zou graag met alles klaar willen zijn als de vervangstukken arriveren; dan heb ik niets anders meer te doen dan deze te plaatsen en alles opnieuw te monteren. Maar gaat u gerust uw gang; u hoeft niet naar mij te kijken.'
'Ik heb zo geen honger,' zuchtte Pulp, die verzweeg dat hij zijn lunch thuis had vergeten -wat wel vaker gebeurde.
Ondertussen was het werk al zodanig opgeschoten dat de arbeider niets meer om handen had. Hij kon Bugsy onmogelijk helpen met het onderhoud omdat hij er eenvoudigweg de kennis niet voor had. Het enige wat hij kon doen was alles afstoffen maar aangezien dit geen nut had zo lang het opnieuw monteren niet begonnen was, bevond hij zich in een staat van complete overbodigheid.
'Kan ik echt niets meer voor u doen?' vroeg hij, ervan overtuigd dat het antwoord negatief zou zijn.
Bugsy schudde inderdaad nee.
'Waarom gaat u geen frisse neus halen?' stelde hij voor.
'En Wollbeker tegenkomen? Nee, dat riskeer ik niet. Hij vindt me nu al een lanterfanter.'
'O ja?'
'Hij vindt iedereen behalve zichzelf een lanterfanter. Hij, als u hem mag geloven, werkt zich te pletter, en de rest van de wereld bestaat uit profiteurs. Het is een vat vol zelfbeklag als u het mij vraagt.'
Daar is iets van, dacht Bugsy, maar hij hield wijselijk de lippen op mekaar.
Oscar Pulp ging in zij broekzak, haalde zijn portefeuille tevoorschijn en plukte er een foto uit.
'Hier, dit is ze,' zei hij op een neerslachtige toontje, 'mijn vrouw.'
Noodgedwongen haalde Bugsy zijn blik van zijn werk. Hij pakte de foto aan en bekeek haar met geveinsde aandacht, tot hij merkte dat de vrouw beeldmooi was. Ze was welgevormd, niet slank, niet mollig, had een sereen gelaat, lange zwarte haren, helder groene ogen en een melancholische glimlach.
'Ze is mooi,' zei hij, niet zonder enige afgunst.
Pulp trok de foto van tussen Bugsy's vingers, klakte met zijn tong en zijn: 'Ja, dat is ze zeker. Maar wat schiet ik daarmee op?'
Bugsy begreep waar Pulp naar toe wilde. Blijkbaar had hij geen geduld om op zijn advies te wachten tot hun werkdag erop zat maar het probleem was dat Bugsy geen flauw idee had van hetgeen hij moest vertellen. Hij was zelf alles behalve een verleider en had trouwens niet zo veel ervaring met vrouwen. Met diegenen die hij had gekend was het als ware allemaal vanzelf gegaan; van het ene was het andere gekomen, als was het een vanzelfsprekendheid -alsof het in de sterren geschreven stond.
Pulps heimelijke aandringen haalde hem echter uit zijn concentratie en deed hem besluiten om even het werk neer te leggen.
'Ik moet eerlijk toegeven, meneer Pulp,' zuchtte hij, 'dat ik vrees u maar moeilijk te kunnen helpen. Het enige dat ik met zekerheid weet is dat het allemaal van persoon te persoon afhangt. Vrouwen verschillen, net als mannen, dus is het altijd een beetje gokken hoe men zich tegenover hen moet gedragen.'
'Maar ik heb al alles geprobeerd,' zei Pulp. 'Werkelijk alles.'
Bugsy keek Pulp aan, schudde het hoofd en repliceerde: 'Wat verlangt u dan nog van mij? Een wondermiddel?'
'U reist, u bent een man van de wereld,' gromde Pulp, 'u gaat mij toch niet vertellen dat u niet van aanpakken weet, als het op de vrouwtjes aankomt.'
'Dan vergist u zich,' gromde Bugsy terug. 'Ik heb meestal andere zorgen aan m'n hoofd.'
Pulp liet het hoofd schuddend zakken en mompelde, meer tegen zichzelf dan tegen Bugsy: 'Dan zit er niets anders op dan u een ultiem verzoek te doen.
Bugsy haatte het wanneer iemand hem om een gunst of dienst verzocht en geraakte al meteen geïrriteerd. Wachtend op wat komen ging begon hij duidelijk hoorbaar te knarsetanden maar toen enige verduidelijking van de kant van Pulp uitbleef reeg hij het helemaal op de heupen en snauwde: 'En wat mag dat verzoek dan wel zijn?!'
'Wel,' antwoordde Pulp, waarna hij een pruillip trok en begon te zweten, 'in dat geval had ik u willen verzoeken het een keertje met mijn vrouw te willen aanleggen…'
Bugsy deed een stapje achteruit, fronste de wenkbrauwen en begon Oscar Pulp achterdochtig recht in de ogen te kijken Hij verwachtte dat de arbeider hem ieder ogenblik zou beginnen uitlachen en proestend naar het hoofd zou slingeren dat het maar een grap was, maar Pulp deed niets anders dan hem met de glazige blik van een geslagen hond aanstaren. Alsof hij wanhopig smeekte om een toezegging…


 

feedback van andere lezers

  • ivo
    je weet het wel te schrijven - de uitvinding van de gigolo - als reiziger die door de man wordt aangeprezen voor zijn vrouw .. hahaha
    koyaanisqatsi: Het zal je maar overkomen, als onderhoudstechnicus!
  • doolhoofd
    Na de reclame: Seks! Seks! En nog meer seks! =D
    koyaanisqatsi: Het vel van de man, euh beer, niet verkopen voor hij geschoten is...
  • greta
    Humor en tragiek combineer je hier heel knap K.


    koyaanisqatsi: de tragikomedie... ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .