writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDER SATRAPEN (32)

door koyaanisqatsi

HOOFDSTUK 32 (Waarin Bugsy een onverwachte ontmoeting heeft)

De volgende ochtend trof Bugsy, tot zijn grote verbazing trouwens, Wollbeker aan met een brede glimlach zijn gezicht.
'Kijk eens wat ik hier heb, meneer Waldorf:' zei het diensthoofd stralend terwijl hij met een dubbelgevouwen blad papier begon te zwaaien alsof het een belangwekkend vredesverdrag betrof, 'instructies van uw baas, om u tot nader order hier te installeren.'
'Hier?' Bugsy fronste de wenkbrauwen en stak zijn hand uit om het blad in ontvangst te nemen.
'Niet tussen deze vier muren, natuurlijk,' bromde Wollbeker geringschattend, terwijl hij Bugsy het papier toestak, 'in Pokkendorp.'
Bugsy vouwde het blad open en las in een slordig handschrift: Bugs, blijf waar je bent, tot de bestelde stukken allemaal ter plaatse zijn. Momenteel toch geen andere opdrachten die niet door één van de collega's kunnen worden uitgevoerd. Groeten, Les Baron, je baas.
'Ik hoop dat ik de boodschap goed genoteerd heb,' zei Wollbeker, 'want je baas klonk niet al te duidelijk aan de lijn. Het leek wel of hij van de andere kant van de wereld belde.'
'Dat scheelt hem niet veel,' mompelde Bugsy terwijl hij het blad weer dichtvouwde. Hij wilde het terug aan Wollbeker geven maar die wuifde het aanbod dringend weg.
'Met dat blad papier kan ik niks meer doen,' zei hij, 'smijt maar in de prullenmand daar in de hoek, als u het niet wenst bij te houden.'
'Hebt u nog ander nieuws voor me?' zuchtte Bugsy terwijl hij naar de prullenmand stapte.
'U bedoelt, aangaande uw bestelling?' Bugsy knikte. 'Helaas, nog niets. Het spijt me.'
'Dan kom ik morgenochtend wel opnieuw langs.'
'Dat moet u zeker doen,' benadrukte Wollbeker alsof het zijn voorstel was. 'Want u weet maar nooit.'
Toen Bugsy weer op straat stond, slaakte hij een diepe zucht. De vraag hoe verder de dag door te brengen leek hem onmogelijk te beantwoorden. Hij had een hekel aan zitten niksen, was geen fanatiek lezer die zijn neus uren aan een stuk een boek kon steken en mogelijkheden tot enig vermaak waren in Pokkendrop zo goed als onbestaande. Teneinde raad besloot hij tot het maken van een lange wandeling, zowat de enige nuttige bezigheid die hij nog kon bedenken. Wandelingen brachten hem tot rust, deden hem nadenken over het bestaan en hadden hem in het verleden al een paar keer geholpen door het leven zelf aangereikte vraagstukken op te lossen.
Bugsy besloot een willekeurige richting uit te gaan en zich niets aan te trekken van enige oriëntatie. Qua omvang stelde Pokkendorp weinig voor waardoor overdag de weg terugvinden naar de club hoogstens een kwestie van minuten kon zijn. Hij liep in tegenovergestelde richting van de avond voordien en kwam algauw aan het eind van een nauwe straat die doodliep op bergafwaarts lopende, braakliggende grond. Toen hij ontdekte dat er een neerwaarts pad naar het lager gelegen gebied liep besloot hij dit te pad te volgen. Vrij snel bevond hij zich tussen hoog struikgewas met zo hier en daar een schrale boom als schamele versiering. Naarmate hij vorderde werd de glooiing van het pad steiler en moest hij zich op sommige plekken concentreren om zijn evenwicht niet te verliezen. En toen stond hij eensklaps aan de oever van een ondiep, kabbelend riviertje van glashelder water waar een meisje in een rode jurk met witte bollen lappen stof zat te wassen.
'Wat komt u hier doen?' vroeg ze zonder op te kijken en met een hijg van inspanning in haar stem.
Bugsy, verrast door de plotse ontmoeting, vond niet meteen de juiste woorden.
'Een goeiemorgen,' stamelde hij.
'Ook een goeiemorgen,' hijgde het meisje, 'maar u hebt mijn vraag niet beantwoord.'
'Oh, ja, neem me niet kwalijk. Ik was verrast iemand te ontmoeten…'
'Dat ben ik ook,' onderbrak het meisje, 'maar ik heb natuurlijk het voordeel dat het klaar en duidelijk is wat ik hier uitricht.'
'Ja, dat klopt,' lachte Bugsy ongemakkelijk.
Nu pas keek het meisje op. Ze had een mooi, symmetrisch gezicht met donkere ogen, dik zwart haar dat in een grote vlecht over haar rechterschouder hing en droeg grote, koperkleurige oorringen. Bugsy merkt ook op dat ze blootsvoets was en ook aan beide enkels koperkleurige ringen droeg.
'U bent niet van hier,' zei het meisje. Bugsy knikte. 'En dus vraag ik het nog een keer: wat komt u hier doen?'
'Ik ben aan het werk in Makerij Peeppersack.'
'Nee, dat bedoel ik niet,' zuchtte het meisje terwijl ze de lap stof die ze waste met een klap op de keien aan de oever van de rivier smeet, 'ik bedoel hier, nu!'
Bugsy voelde zich een idioot en wauwelde: 'Oh, ik wandelde zo maar wat. Ik wacht op vervangstukken voor een machine die ik moet onderhouden en…'
'Ik ben de Wasvrouw,' onderbrak het meisje hem opnieuw, 'tenminste zo word ik door iedereen genoemd. Mijn echte naam is Tirunesh, en ik ben oorspronkelijk van heel erg ver weg. Ik had nooit gedacht hier te zullen aanbelanden, maar een mens weet natuurlijk nooit op voorhand hoe zijn levensweg er zal uitzien. Nietwaar?'
'Klopt,' beaamde Busgy terwijl hij aan zichzelf dacht en hoe het lot hem, voorlopig althans, eveneens aan Pokkendorp kluisterde.
Het meisje nam een verse lap stof uit een kleine, rieten mand en sloeg deze met een klap in het water, dat opspatte tot op haar jurk.
'Maar ik ben wel van plan zo gauw mogelijk weer te vertrekken,' zei Bugsy.
'Tja,' zuchtte het meisje terwijl ze de lap helemaal in het ondiepe water drukte, 'dat zeggen ze hier allemaal, of toch bijna allemaal.'
'Mijn geval is toch anders. Ik ben hier slechts om een onderhoudsbeurt uit te voeren.'
Het meisje graaide met een hand in een kleine buidel van okergele stof die naast haar lag en strooide vervolgens een kleine hoeveelheid wit poeder over de doordrenkte lap uit.
'En ik was slechts op doorreis,' zei ze, terwijl ze de lap met beide handen vastpakte en stevig schrobbewegingen begon te maken. 'Met de dominee. Die zogezegd voor mij ging zorgen. Maar daarover wil het liever niet hebben. Als u mij wil berijden, zoals al die andere vuilakken uit het dorp, dan zal het hier en nu moeten gebeuren terwijl ik de was verder doe. Want ik heb nog veel werk en geen tijd te verliezen. Ik kan voorover buigen, mijn jurk optillen, slip laten zakken en m'n kont in de hoogte steken, zodat u overal beter aan kan. Maar dat is het dan.'
Bugsy wist niet wat hij hoorde. Hij achtte zich in een kwade droom beland die zo echt leek dat het angstaanjagend was. Even werd alles zwart voor zijn ogen en een ogenblik later stelde hij vast dat hij zijn terugweg had aangevat maar op één van de steile glooiingen telkens opnieuw weggleed. Alsof een wild dier, dat hem vanuit het struikgewas in de gaten had gehouden, bij een been te pakken had gekregen.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    "Je pense comme une fille enlève sa robe. A l'extrémité, la pensée est l'impudeur, l'obscenité même."
    - Georges Bataille
    koyaanisqatsi: Ik volg de man, volledig. ;-)
  • ivo
    schitterend - echt waar -wat een verhaal :)
    koyaanisqatsi: bedankt Ivo... 't valt wel mee (denk ik) ;-)
  • greta
    Bizar!
    koyaanisqatsi: hoezo?
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .