writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Producten van de Westerse Beschaving (1)

door koyaanisqatsi

DEEL 1
HET BEGIN

CHAPITER 1
TEN OORLOG

'Is het waar, postbode, dat u zich voor de dienst hebt gemeld?'
'Inderdaad, meneer de Minister, ik trek ten strijde. Ten oorlog! Ik zal de vijand aan mijn degen rijgen, en de vrouwen aan mijn sjarel! Want wat dat laatste betreft is het alom geweten: vrouwen vallen voor mannen in uniform, dus waarom zou ik me op dat vlak inhouden? En geloof mee, meneer de Minister, dat ik het bloed van de tegenstander al ruik, als een roofdier dat zich voorbereid om zijn prooi zonder ook maar een greintje genade naar de strot te vliegen en af te maken.'
'Wij wensen u alle geval veel succes, postbode, en vergeet onderweg naar het slagveld niet om goede werken te verrichten.'
De postbode knikte, haalde zijn klaroen uit zijn brieventas -waar niet al te veel brieven in zaten omdat hij het overgrote deel waarmee hij het postkantoor verliet onderweg steevast wegsmeet- en blies ten aanval. Meteen ging er verderop in de straat een raam op de eerste verdieping open, waarna een vrouw een hoofd vol krulspelden naar buiten stak en schreeuwde: 'Zeg halve gare, kan het daar niet wat stiller!?'
De postbode slikte zijn laatste noten in, keek de minister aan en mompelde hoofdschuddend: 'Het is ook nooit goed voor de mensen…'
'Daar weet ik alles van,' zei de minister met een zucht. Hij ging in zijn broekzak en haalde een paar bankbiljetten tevoorschijn. 'Hier, om een pintje te drinken,' zei hij.
'U bent veel te goed voor deze wereld, meneer de Minister,' slikte de postbode, waarop hij in geef acht sprong en salueerde.
'Nogmaals, succes,' zei de Minister, die vond dat het nu wel welletjes was en de deur dicht smeet.
Binnen in zijn woonkamer -in feite een klein sportpaleis- waren ondertussen de steekspelen begonnen. De belangrijkste protagonisten waren de Burgemeester, die geen burgemeester was maar zich zo noemde omdat de burgemeesterssjerp hem slechts door een paar stemmen verschil was ontglipt, en de Burgervader, de daadwerkelijk verkozen burgemeester, die zich Burgervader noemde om zijn verslagen rivaal niet voor het hoofd te stoten. Vooraleer deze twee zwaargewichten zich op het strijdtoneel zouden melden was het evenwel de beurt aan een hele resem mindere goden om te triomferen of van hun rijdier te worden geknikkerd.
Sommigen onder hen waren echte leeglopers die geen schijn van kans maakten. Ze bedienden zich van een geleende falabella, een pony of zelfs een ezel, wat al ruimschoots volstond om het voorwerp van spot te zijn. Gelukkig voor hen was het publiek ditmaal slechts in mondjesmaat op het zesmaandelijkse spektakel afgekomen. De aangekondigde oorlog had zowat alle aandacht voor zich opgeëist. Honderden, zo niet duizenden opgeroepenen en vrijwilligers dienden te worden uitgewuifd of geholpen bij het maken van een plunjezak die in hun staat moest stellen de komende periode van ontbering te doorstaan zo comfortabel mogelijk te doorstaan.
De postbode was één van de eersten die zich als vrijwilliger had gemeld. Als veertigjarige jonkman zonder familie had hij aan niemand verantwoording af te leggen voor het nemen van deze drieste beslissing, die in mening gezin, kroostrijk of niet, de volgende dagen en weken voor de nodige consternatie zou zorgen. De kamers die hij betrok had hij opgezegd, tot grote ontgoocheling van zijn oude hospita die stiekem al jaren de hoop koesterde dat hij op een dag voor haar charmes zou bezwijken. Nu zag zij zich verplicht haar aandacht te vestigen op haar enige andere huurder, een lichamelijk gehandicapte jongeman met een zeer hoog i.q. die zijn dagen sleet met het bestuderen van kwantumfysica en de invloed van biochemische processen op het bestaan, en bij wie ze haar slaagkansen even hoog inschatte als de hoogte van een luciferdoosje. Tussen haar en de jongeling gaapte immers niet alleen een leeftijds- en intelligentiekloof maar ook nog eens het feit dat hij duidelijk tot over zijn oren verliefd was op een meisje van zijn leeftijd van wie hij liefst één en twintig portretten in huis had.
De postbode diende zich aan te melden bij het derde regiment van de lansiers, een eenheid die bekend stond voor haar slagvaardigheid en die, tenminste als de vaderlandse geschiedschrijvers mochten geloofd worden, in tal van eerdere conflicten een doorslaggevende rol had gespeeld. Het was dan ook niet zonder trots dat de veertigjarige brievenbesteller zich naar het station begaf, waar hij samen met honderden potentiële medestrijders op de trein naar de garnizoensstad zou stappen. Wat er van daar af met hem en zijn lotgenoten stond te gebeuren was louter giswerk.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    interessant begin - humor en sarcasme op een goede toon, knap


    koyaanisqatsi: we gaan weer eens proberen... ;-)
  • doolhoofd
    Allrighty then! TEN OORLOG!
    koyaanisqatsi: yep, cultuur noemen sommigen dat zelfs... (oorlog)
  • GoNo2
    Knap!!
    koyaanisqatsi: thnks
  • andremoortgat
    Goed begonnen
    Half gewonnen
    Pour la Patrie
    koyaanisqatsi: Thnks!
  • greta
    Hoge kwaliteit. Ik ga mee naar de volgende delen.
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 10

Uitstekend: 5 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 5 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .