writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Producten van de Westerse Beschaving Deel3 (12)

door koyaanisqatsi

DEEL 3
HET EINDE

CHAPITER 12
STIENTJE
Het was de eerste keer in haar leven dat Stientje zich buiten haar geboortestad begaf en het drukte haar met de scherpte van een scheermes op haar status van armeluis. Omdat akkers, weilanden en bossen de plaats hadden ingenomen van gebouwen leek het wel alsof ze een andere wereld had betreden; een wereld die haar, omwille van zijn onbekendheid, meer angst en onzekerheid inboezemde dan de anonieme agressie van de stad.
Ze kon het niet laten de fotograaf telkens weer aan te kijken. Ze bleef met de gedachten spelen dat hij de dure onderneming zou afblazen. Vooral het feit dat hij en de chauffeur nauwelijks een woord wisselden bewees volgens haar dat hij met twijfels worstelde. Het zou haar niet verbazen -ze verwachtte het zelfs eerder- dat hij van gedachten zou veranderen en in plaats van zijn zuurverdiende centen aan haar te verspillen, haar voorstel om haar tegen betaling te fotograferen alsnog zou aanvaarden.
De rit duurde lang, tergend lang, zeker voor iemand die niets anders kende dan een tram- of busritje van hoogstens een tiental minuten. Het toenemende aantal voorbijrijdende legervoertuigen wees erop dat de grens en het front langzaam maar zeker dichterbij kwamen. Stientje kon zich niets van een front voorstellen. Haar wereld bestond uit overleven in de grootstad, waar de oorlog niet gevoeld werd -tenminste toch niet aan den lijve.
Op zeker ogenblik lagen er langs de weg een heleboel mannen op draagberries. Ze droegen ofwel kaki legerkleren ofwel hemelsblauwe pyjama's en hadden zonder uitzondering wel ergens een verband om hun lichaam zitten. Volgens Stientje moesten ze het, in de open herfstlucht, zo goed als op de begane grond liggend, erg koud hebben. Maar verbazen deed het haar niet. Ze had al lang geleden geleerd dat als het er op aan kwam maar weinig mensen om mekaar gaven.
De auto kwam in een opstopping terecht, veroorzaakt door een controlepost van de militaire politie. Legervoertuigen werd doorgelaten maar alle personen- en vrachtwagens werd aan een grondige controle onderworpen. Toen de wagen met Stientje aan de buurt kwam vroeg n van de militairen aan de chauffeur waar hij naar toe wilde. De chauffeur vernoemde een plaats waar Stientje nog nooit van had gehoord.
'Hou je in alle geval aan de aangegeven route,' zei de militair nors, 'want in het noordoosten, bij het centrale front, is de toestand te gevaarlijk.
De chauffeur bedankte de militair voor zijn tip en reed onverstoord verder. Wat later dommelde Steintje in en ze werd pas opnieuw wakker toen een dreigende stilte het geronk van de auto en de drukte van het verkeer had vervangen.
'Kom, Stientje,' zei de fotograaf. Hij had haar draagtas al uit de koffer gehaald en hield de deur voor haar open.
Slaapdronken stapte Stientje uit. Naast de fotograaf stond een man van zijn leeftijd met een dunne, onverzorgde baard en een ernstig gezicht.
'Stientje, dit is Popp. Hij zal je de grens over helpen, waar je zal worden opgewacht door iemand die je naar je grootmoeder zal brengen. Doe wat ik je heb gezegd, Stientje: vertel je grootmoeder in alle eerlijkheid wat je is overkomen en waarom je naar haar bent gekomen. Dat is de beste garantie om met open armen ontvangen te worden. Denk er ook aan: zo lang de oorlog duurt zal je niet meer terug kunnen. Je gaat leven in het land van de vijand, maar aangezien je oma ook een vijand is -momenteel toch- zal het in je omgeving wel voor je meevallen. Ok?'
Stientje wist niet of alles ok was en gebaarde dat ze de fotograaf iets in het oor wilde fluisteren.
'Ben je zeker dat ik die Popp kan vertrouwen?'
'Ja. Zeer zeker.'
'En wat als mijn grootmoeder niet van me wil weten? Ze is de moeder van mijn vader en die heeft het voor bekeken gehouden bij mams.'
'Vertel gewoon je verhaal, in alle eerlijkheid, Stientje. Je grootmoeder is geen onmens. Ik weet dat je haar niet kent, maar ik vertrouw op mijn informant: ze is een doodgewone vrouw, een weduwe die haar dagen slijt met wandelen en praatjes slaan met haar buren. En ze woont in een stad die ver van het front ligt; dus je zal er veilig zijn.'
'We moeten gaan,' zei Popp, 'ik wil de grens over zijn voor het donker wordt.'
'Ja, natuurlijk,' zei de fotograaf.
Stientje dacht even dat ze droomde; verschenen er zo waar tranen in zijn de ogen? Een verlangen, zo onmogelijk dat het afgrijselijk was, kneep haar hart bijeen alsof het geklemd werd in een gebalde vuist. Was deze man haar vader maar, wat voor een ander, beter leven zou ze dan niet hebben?
Ze wilde de fotograaf omhelzen, maar het idee hem nadien te moeten loslaten was zo ondraaglijk dat ze er van afzag. In plaats daarvan zei ze zo kortaf: 'Bedankt,' dat ze wel boos en ondankbaar leek, maar haar eigen tranen en trillende onderlip lieten geen twijfel bestaan over het tegendeel. Ze pakte haar draagtas van hem over, snoof het snot in haar neus op en liet Popp met een hoofdgebaar verstaan dat ze klaar was om te vertrekken.
'Ik schrijf je, van zodra ik goed ben aangekomen,' zei ze nog, al was dat hoogst twijfelachtig aangezien ze zo goed als analfabeet was

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend plots een heel ander verhaal - wat ook oorlog is
    koyaanisqatsi: :-)
  • greta
    Als ik Uitgever was, had ik jou meteen in de Top 10 geplaatst. Pfff wat een schrijftalent ben je.
    koyaanisqatsi: :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 4 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .