writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (2)

door koyaanisqatsi

Het wachten op de Chef dwong Ritter tot het herhalen van de vraag die hij zichzelf al zo vaak had gesteld: Hoe kon je op een deftige wijze een kliek rechercheurs leiden en de misdaad bestrijden vanuit een kantoor op de elfde verdieping van een torengebouw dat symbool stond voor de logheid van een politieapparaat dat schreeuwde om verandering? Met mensen zoals de Chef op cruciale posten mocht het nog een mirakel heten dat er misdaden werden opgelost: ergerlijke figuren die zich vanaf dag één dat ze het politie-uniform hadden aangetrokken met niets anders inlieten dan het uitbouwen van hun carrière. Zo ongeïnteresseerd en slecht ze waren in politiewerk, zo goed waren ze in het omzeilen van verantwoordelijkheden, het verdraaien van feiten zodat men ze quasi onmogelijk op fouten kon betrappen en, niet te verwaarlozen, het lobbyen bij de juiste personen om zo snel mogelijk zo hoog mogelijk op de ladder te geraken. In Ritters ogen waren het waardeloze schoften die jammer genoeg altijd weer op voldoende steun konden rekenen om buiten schot te blijven en hun doel te bereiken; alsof de maatschappij niets liever wenste dan de verkeerde personen op de verkeerde plaatsen te krijgen.
De deur ging open. Ritters afkeer van zijn superieur deed hem aarzelen om zich om te draaien.
'Ah Ritter, weer goed op tijd, zoals gewoonlijk.' De Chef haastte zich naar zijn bureau en trok met geveinsde ijver zijn stoel naar achter zodat hij kon gaan zitten. 'En, wat heb je voor me?'
Ritter haalde zijn handen uit zijn zakken, trok op zijn beurt, maar dan zonder haast, een stoel naar achter, ging zitten, wees naar de map die al klaar lag voor de Chef en antwoordde: 'Elza Papin.'
Elza Papin, net vierenveertig geworden. De poetsvrouw had haar levenloze lichaam aangetroffen in het tuinhuisje, halfnaakt en gewurgd met haar eigen beha. Ze was gehuwd met André Aznar, een bankier, moeder van twee kinderen, een zoon van twintig, Edwin, en een dochter van achttien, Ilona.
Ritter kreeg al gauw in de gaten dat de Chef vooral aandacht had voor de foto's waarop de borsten van het slachtoffer duidelijk zichtbaar waren en moest de neiging onderdrukken om hem spottend te vragen of hij soms necrofiele neigingen had.
'Wat denk je, Ritter?'
'Op het eerste gezicht geen andere sporen van geweld behalve de wurging die de dood tot gevolgd heeft gehad. En verder opvallend weinig tekenen die wijzen op verzet.'
Ritter had een hekel aan antwoorden in deze, uit het boekje voorgeschreven stijl, maar gebruikte ze bij wijze cynische grap, ook al was de Chef te idioot om dat door te hebben.
'Wat wil je daarmee zeggen?'
'Dat de dader haar hoe dan ook volkomen verrast heeft en dat de kans erg groot is dat het een bekende was.'
'Mmm… Ik weet waar je naar toe wil, Ritter, maar ik waarschuw je: je pakt haar echtgenoot met fluwelen handschoenen aan. We hebben hier te maken met een man van standing. De kans dat hij zijn echtgenote heeft vermoord is bijzonder klein. Een bankier heeft wel wat anders te doen. Als ik jou was zou ik op zoek gaan naar één of ander minnaartje van laag allooi.'
'Je meent het,' zei Ritter tegen zichzelf.
De voorspelbaarheid van de Chef werd stilaan legendarisch; en ze was van zo'n belachelijk niveau dat iemand die niet beter wist zou denken met een grapjas te maken te hebben. Als hij in plaats van zich te concentreren op de foto's van het slachtoffer het dossier fatsoenlijk had doorgenomen zou hij al geweten hebben dat meneer Aznar wegens zakelijke verplichtingen al meer dan een week in het buitenland vertoefde.
Maar Ritter deed niet de minste moeite hem daar op te wijzen. Hij had de Chef al lang opgegeven. De dagen dat hij met hem in de clinch ging of tot een beter inzicht, andere gedachten, empathie, luisterbereidheid of wat dan ook probeerde te bewegen, behoorden al geruime tijd tot het verleden. Soms kreeg Ritter daardoor een hekel aan zichzelf omdat hij van oordeel was dat hij had gecapituleerd, dat hij zich gewonnen had gegeven tegenover de onvoorstelbare dwaasheid van de kluns die zich zijn baas mocht noemen en slechts het idee dat het omgekeerde alleen maar een verspilling van tijd en energie was, was het enige dat op zo'n momenten de nodige troost bood.
'Wie zit er nog op de zaak?'
Ritter blies door zijn neus en antwoordde: 'Jutta Preminger.'
'Mmm. Goeie keus. Lijkt me goeie kracht. Nog erg jong natuurlijk, en dus onervaren, maar met jou aan haar zij zal ze het wel gauw allemaal leren.'
Zowaar, de Chef was er in geslaagd hem te verbazen. Hij wist daadwerkelijk nog een detail te vermelden van één van zijn mensen. Naar de maatstaven van het departement was Jutta Preminger met haar zesentwintig levensjaren inderdaad nog erg jong, en met haar zeven maanden dienst beslist nog weinig ervaren. In het begin had Ritter haar ervan verdacht een carrièrevrouw te zijn maar algauw was hij er achter gekomen dat ze een gedreven, leergierige politievrouw was. Het was nog alleen wachten op het ogenblik dat het tot haar doordrong in wat voor circus ze was terechtgekomen om te zien hoe veerkrachtig haar karakter was.
De Chef sloeg de map dicht en schoof ze terug naar Ritter.
'Aan de slag maar, mijn beste, zou ik zeggen. En schuif die zaak van de landloper maar naar de hoek van de tafel. Dit heeft voorrang, dat spreekt vanzelf.'
Zijn sterkste punt, dacht Ritter: opdracht geven een zaak naar de hoek van de tafel te schuiven.
'Zal ik dat dossier naar het archief sturen?' vroeg Ritter.
'Archief? Welk archief?'
'Grapje,' grijnsde Ritter waarna hij recht stond, de map mee graaide en het kantoor verliet.

 

feedback van andere lezers

  • ivo

    enkele details die me opvielen :
    De poets vrouw (poetsvrouw) had haar levenloze lichaam aangetroffen in het tuinhuisje,

    Ritter blies door zijn neus en antwoordde: 'Jutta Preminger.
    De Chef blies door zijn neus, sloeg de map dicht en schoof ze terug naar Ritter.

    Er wordt nogal door de neus geblazen, hahaha

    voor het overige perfect ...

    koyaanisqatsi: Eens op letten hoe vaak mensen dat doen voor ze iets zeggen. Maar je hebt gelijk. Literair gezien is het een beetje van het "goede" te veel. ;-)
  • GoNo2
    Ik was juist Vickx aan 't snuiven wegens een verstopte neus. Literair gezien is deze zin ook teveel van 't goeie...
    koyaanisqatsi: :-)
  • greta
    Al meteen flink verstoorde arbeidsverhoudingen in het vizier. De toon is gezet. Ik ga 's m'n printertje aanzwengelen en dit veelbelovende verhaal afdrukken, fijn lezen voor de winteravond.
    koyaanisqatsi: bij een glaasje wijn natuurlijk...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .