writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (8)

door koyaanisqatsi

8.
'Ik gun miljonairs hun rijkdom, maar waarom moeten ze er altijd mee zo uitpakken,' zuchtte Ritter.
Hij reed de auto met de grootste voorzichtig op de stijgende oprijlaan naar de enorme villa van André Aznar. Voor de deur stond een glimmend zwarte Mercedes geparkeerd. Het zou Ritter niet verbazen dat Aznar een chauffeur had.
'Ze moeten toch iets met hun geld doen,' merkte Jutta op.
'Dat ze er zoveel mogelijk opnieuw van in de samenleving investeren,' antwoordde Ritter. Hij mompelde omdat hij het idee, hoewel meer dan rechtvaardig, tamelijk naïef vond. Hij reed de Mercedes voorbij en bracht de auto een vijftal meter verder tot stilstand. Vanwaar ze nu stonden konden ze nog net een kwart van het tuinhuisje achterin de tuin zien. 'Trouwens, gezellig wonen kan je dit toch niet noemen; haast volkomen geïsoleerd van de buitenwereld.'
'Het is wel mooi tussen het groen.'
'Dat wel,' zuchtte Ritter, waarna hij uitstapte.
Het was André Aznar zelf die opendeed. Gekleed in maatpak en met perfect geknoopte stropdas leek het wel alsof hij op het punt stond om te gaan werken.
'Komt u binnen,' zei hij met gedempte stem.
In het huis hing een doodse stilte, die Ritter omschreef als de stilte van een huis waarin niet wordt geleefd. Aznar ging zijn bezoekers voor naar de salon en vroeg hen of ze wat wilden drinken waarop zowel Ritter als Jutta naar koffie vroegen.
'Als het niet te veel moeite is,' voegde Ritter er gemeend aan toe.
Aznar schudde het hoofd en liep met een trage tred richting keuken.
'Carla, twee koffies, alsjeblief. Of nee, maar er maar drie van.'
'Een meid?' vroeg Ritter fluisterend.
Jutta schudde het hoofd en antwoordde: 'Die heeft nog niemand ter sprake gebracht. Maar ik had er eerlijk gezegd ook niet naar gevraagd. Hoe dom van me…'
'Zouden we wel achter gekomen zijn,' zei Ritter.
'Ik dacht eerder dat de poetsvrouw eventueel ook…'
'De koffie komt er zo aan.'
Zowel Ritter als Jutta gaven een dankbaar hoofdknikje.
Aznar kwam weer de salon binnen. Hij ging zitten, legde zijn hoofd in de palm van zijn rechterhand, slaakte een diepe zucht en vroeg: 'Al enige vorderingen in het onderzoek?'
'Ik vrees van niet, meneer Aznar,' antwoordde Ritter. 'We hebben erg weinig om in een bepaalde richting te zoeken.'
'Ik weet het,' zei Aznar terwijl hij naar de grond begon te staren. 'En ik kan u niet verder helpen. Mijn echtgenote was erg op zichzelf. En…'
'Ja?'
'Ze was erg lui. Het spijt dat te moeten zeggen, maar het was niet anders. Ze spendeerde uren door in bed of voor de televisie.'
'En het huishouden?' vroeg Jutta.
'Carla,' antwoordde Aznar terwijl hij naar de keuken wees, 'en Charlotte. En de tuin wordt door een gespecialiseerd bedrijf onderhouden.'
'Welk?' wilde Ritter weten.
'"Groen Rijk",' als ik me niet vergis.
Hoe toepasselijk, dacht Ritter.
'Hoe vaak komt dat bedrijf langs?' vroeg Jutta.
'Geen idee. Zulke dingen moet u aan de poetsvrouw vragen. Charlotte regelt alles wat onderhoud van het domein betreft. Tenzij Carla er enig idee van heeft, maar dat betwijfel ik.'
'Waarom?'
'Omdat Carla alleen hier is wanneer ik thuis ben, en ik ben vaak uithuizig.'
Ritter trok zijn wenkbrauwen op, wisselde een korte blik met Jutta en vroeg: 'Kan u dat misschien even verduidelijken.'
'Carla is mijn duivel-doet-al. Ze werkt part-time in mijn kantoor, doet boodschappen voor me, zowel voor privé- als professionele zaken en helpt ook als ik hier ben, aangezien ik ook thuis meestal zit te werken.'
Op dat ogenblik kwam Carla de salon binnen. Het was een ernstig ogende vrouw met het uiterlijk van een mesties, eenvoudig gekleed in een groene trui met rolkraag en een strak zittende, afgedragen spijkerboek. Ritter schatte haar tussen de dertig en de veertig en kreeg het voorgevoel dat ze illegaal in het land vertoefde. Ze zette een dienblad met drie kopjes koffie, melk, suiker en enkele biscuits op de salontafel, zei stil: 'Alsjeblief,' en maakte zich weer uit de voeten.
'Ze is buitenlandse, niet?' vroeg Ritter toen ze buiten gehoorsafstand was.
'Colombiaanse.'
'Misschien moeten we straks haar ook enkele vragen stellen,' zei Ritter.
'Geen enkel probleem,' antwoordde Aznar.
'En als u het niet erg vindt, had mijn collega nog een keertje wat rond gekeken.'
'Ga gerust uw gang,' zei Aznar, 'maar mijn zoon slaapt nog wel.'
'Ik kijk wel uit,' zei Jutta met een ingetogen glimlach, waarna ze van haar koffie nipte en rechtstond om de salon te verlaten.

(even geduld voor het vervolg aub -ben enkele dagen naar het buitenland voor de plicht :-)

 

feedback van andere lezers

  • GoNo2
    Snuif wat inspiratie op hé?
    koyaanisqatsi: :-)
  • ivo
    toch knap hoe je dit schrijft :)
    koyaanisqatsi: we blijven gewoon proberen, Ivo ;-)
  • greta
    K. wij hebben geduld. Tot later.
    Je verhaal heeft de fijne, beetje degelijke sfeer van "Paul Vlaanderen". Een hoorspelserie uit de tijd toen men nog de radio waardeerde en gezamenlijk luisterde.


    koyaanisqatsi: Paul Vlaanderen... Is dat de broer van de Leeuw van Vlaanderen? :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .