writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Ritter (21)

door koyaanisqatsi

21.
Ritter zat zo goed als meteen vast in de ochtendspits. Het begon te regenen en hij zag zich verplicht de ruitverwarming hoger te zetten.
'Staat u vaak in de file?' vroeg Ilona.
'Nee, ik probeer meestal spitsuren te mijden, tenzij het omwille van het werk niet anders kan natuurlijk.'
'Dit soort ongemakken is me vreemd,' zei Ilona. Haar stem klonk somber. 'Maar ik heb dan ook mijn eigen ongemakken…'
'Ieder leven heeft zijn voor- en nadelen.'
'Vertelt u me dan eens wat de voordelen zijn van het leven van een straatkind in een sloppenwijk?'
Ritter wist dat hij zich ver van gefilosofeer moest houden. Hij was er barslecht in en er was een snotneus voor nodig om hem daaraan te herinneren.
'Welke studies volg je?'
'Geen Politieke of Sociale Wetenschappen, als u me daarvan verdenkt,' lachte Ilona cynisch.
'Ik zie je toch ook niet in de voetstappen van je vader treden.'
'Toch wel. Handelswetenschappen en Economie.'
'Dat verbaast me, eerlijk gezegd. En lukt het een beetje?'
'Als je weinig anders om handen hebt dan studeren,' antwoordde Ilona zuchtend.
'Wanneer ga je terug? Ik veronderstel na de begrafenis?'
Ilona reageerde niet. Ritter voelde dat ze dichter tot elkaar waren gekomen en verwachtte dat ze ieder ogenblik iets zou lossen. Ze begon met een wijsvinger cirkeltjes te tekenen op de aangedampte ruit langs haar kant en werd zo stil dat het wel leek alsof ze haar adem inhield.
Nadat ze stapvoets een vijftigtal meter gevorderd waren kwamen ze weer tot stilstand. Ritters oog viel op de neonverlichting van een rendez-voushotel. De gedachte Ilona te vragen of ze er met hem naar toe wilde schoot als een injectie van waanzin zijn hoofd binnen. Had ze niet zelf gezegd dat haar leven één lange schreeuw om aandacht was? Wel dan, hij was bereid haar meer dan oppervlakkige aandacht te schenken. En per slot van rekening was het een ideale gelegenheid om zich te revancheren op het overspel van zijn vrouw, ook al was daar nog geen enkel bewijs voor geleverd -hij zou een idioot zijn om daar op te wachten.
'Mijn moeder zag iemand,' flapte Ilona eruit.
'Wat?'
'Mijn moeder; ze zag iemand.'
'Hoe weet je dat?'
Het verkeer schoot ongewoon vlot op gang, alsof Ilona's als een staalharde bekentenis klinkende woorden een zo goed als stilstaande wereld opnieuw in beweging hadden gebracht.
'In de zomer ben ik een week overgekomen. Er heerste een hittegolf waardoor ik tegen mijn gewoonte in met het raam open heb geslapen. Op een ochtend werd ik gewekt door de stem van mijn moeder die in de tuin met iemand aan de telefoon praatte. Ze was duidelijk in een discussie verwikkeld over een tijdstip, naar ik uit het gesprek kon afleiden voor het maken van een afspraak. Eerst lag ik nog ongeďnteresseerd te luisteren maar toen het er alsmaar bitser aan toeging ben ik aan het raam gaan kijken. Ik was verbaasd omdat mijn moeder vrij emotioneel tekeerging, om niet te zeggen: geschokt…'
'Belde ze met een mobieltje of met een draagbare huistelefoon?'
'Met een mobieltje.'
'Volgens je vader wilde ze van geen mobiele telefoon weten omdat het haar rust alleen maar zou verstoren.'
Ilona draaide zich naar Ritter.
'Omdat ik en mijn broer haar te veel zouden lastigvallen bedoelt u?'
'Zo heeft uw vader het niet gezegd.'
'Maar daar komt het wel op neer natuurlijk.'
'Hoe dan ook, hier schieten we mee op.'
Ilona keek recht voor zich uit en perste de lippen op mekaar. Ze hoefde er geen woorden aan vuil te maken om Ritter duidelijk te maken dat de ontdekking van haar moeders stiekeme bezit van een mobieltje veel pijnlijker voor haar was dan belangrijker voor hem.
'Heb je hier met je vader of je broer over gesproken?'
'Ik wist niet eens dat ik het tegenover jou over mijn lippen zou krijgen,' mompelde Ilona.
Blijkbaar was hun toenadering nauwer dan Ritter veronderstelde, aangezien ze hem opeens tutoyeerde.
'Ik zal het nu wel ter sprake moeten brengen, dat begrijp je toch?' vroeg zich Ritter, met een lichte zucht om haar te laten geloven dat hij geen andere keuze had.
'Ja, natuurlijk,' antwoordde Ilona en dat waren de laatste woorden die ze met hem sprak tot hij bij haar thuis afscheid van haar nam.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Zozo. De emoties en geheimen komen los.
    Thrillergevoel bij je verhaal.

    Ik kijk ze teveel, bv jullie Canvas op zaterdagavond. Na 'Silent Witness' kan ik vaak niet meer slapen.
    koyaanisqatsi: niet meer kijken, zou ik zeggen :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .