writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Koyaanisqatsi's Hallucinogene Rondreis (10 De Discussie)

door koyaanisqatsi

10. DE DISCUSSIE
'Waar zit die halve gare?' vroeg Fabien Barthez nogal overbodig. Al van in de hal van het appartement kon hij zijn zoon in de woonkamer op het tapijt zien zitten.
Violetta wees al even overbodig naar de living waarna ze, snot opsnuivend, de voordeur sloot. Ze droeg een lila doorzichtige negligé waaronder had siliconenborsten in een paarse beha geprangd zaten en een slip van dezelfde kleur die er niet in slaagde de bobbel tussen haar benen te verbergen. Haar lange, licht gekrulde haren ademden de geur van hoogstaande haarverzorgingsmiddelen uit.
'Boris,' gromde Barthez terwijl hij de woonkamer betrad.
Zijn zoon keek even schuin omhoog, knikte en mompelde iets onverstaanbaars.
'Hoe lang ga je d'r nog zo bij zitten?'
'Hij zegt geen woord,' zuchtte Violetta, 'ik ben al verbaasd dat hij u zonet teruggroette.'
'Wat je teruggroeten noemt,' bromde Barthez. Hij trok een stoel van onder tafel en ging zitten.
'Moet u wat drinken, Pa Fabien?'
'Een biertje gaat er altijd wel in.'
Violetta liep langs heb heen naar de keuken, haar heupen elegant wiegend al leek ze wat ongemakkelijk te stappen op haar hoge slippers. Barthez kon het niet laten een priemende blik op haar billen te werpen, ook al zei hij tegen zichzelf: 'Verdomde freak.'
Van zodra Violetta uit zicht was richtte hij zich weer tot zijn zoon.
'Je meent het dus echt? ' vroeg hij op verwijtende toon. 'Jij verwacht dus echt dat dat ding vroeg of laat van de grond komt.'
'Het moet wel,' antwoordde zijn zoon.
'Het moet wel?' herhaalde Barthez ongelovig.
'De verkoper heeft het me bevestigd. Ik vroeg hem of het tapijt kon vliegen en hij antwoordde met een glimlach.'
'Met een glimlach?'
'Een glimlach is een bevestigend antwoord, Pa.'
'Werkelijk?'
'Werkelijk!'
'Hoe oud ben jij nu, Boris?'
'Dat zou jij moeten weten, Pa, tenslotte ben je mijn vader.'
'Zo, Pa Fabien.'
Violetta kwam terug de woonkamer binnen en reikte Barthez een perfect uitgeschonken biertje aan. Haar gemanicuurde, lange vingers, met hun lila gelakte nagels, zagen er op en top vrouwelijk uit.
'En naar waar wou je ook alweer vliegen?' vroeg Barthez, Violetta een dankwoord schuldig blijvend.
'Naar Isfahan.'
'Juist, ja.'
Barthez nipte van zijn biertje. Schuim zette zich op zijn bovenlip. Hij wierp een korte blik op Violetta, die met overeen geslagen benen in de fauteuil had plaatsgenomen.
'Luister, zoon, doe mij en je wederhelft een plezier: kom van die vod af en voeg je weer onder de mensen.'
'Vod!? Vod!?' snauwde Boris, 'dit is wel een handgeknoopt tapijt! Een kunstwerk! Gemaakt door een vakman!'
'Wat dan ook,' zuchtte Barthez onverstoord, 'dat ding gaat nergens heen, als je dat maar weet.'
Boris Barthez perste demonstratief de lippen opeen en begon koud voor zich uit te kijken. Zijn vader nam een paar slokken van zijn glas bier, zette het luid op tafel neer, schudde het hoofd, pakte het glas weer op en dronk het helemaal leeg.
'Hier valt niets meer te zeggen,' zei hij schouderophalend, waarna hij rechtstond.
'Wacht!' zei Violetta terwijl ze overeind veerde. Ze stapte op Barthez toe, pakte hem tot zijn grote ergernis bij de arm, boog zich naar zijn rechteroor en fluisterde: 'Ik weet hoe we hem tot andere gedachten kunnen brengen. Hij is stikjaloers. Ga met me mee naar de slaapkamer en wees maar gerust dat hij binnen de tien seconden van het tapijt is.'
Barthez trok zijn hoofd weg, keek Violetta aan met een blik die vroeg of ze niet goed wijs was en maakte aanstalten om te vertrekken. Maar Violetta weigerde zijn arm los te laten en zei, eerst duidelijk hoorbaar: 'Geloof me nu maar, Pa Fabien, alsjeblief,' en vervolgens weer fluisterend: 'Als we hem niet in beweging krijgen, geraakt hij zijn baan kwijt.'
"Wat een ellende, zo'n geschifte zoon," vloekte Barthez tegen zichzelf maar hij besefte dat hij weinig keus had indien hij zijn rust terug wilde.
'Goed dan,' zuchtte hij gelaten, 'maar hij kan er maar beter geen gras overlaten groeien.'
Waarna Violetta haar schoonvader bij de hand pakte en met een veelzeggende manier van stappen mee naar de slaapkamer troonde.

 

feedback van andere lezers

  • danvoieanne
    Met aandacht gelezen ...leest vlot ...knap.
    koyaanisqatsi: bedankt ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .