writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 11

door Koyaanisqatsi

Ik had het niet voor mogelijk gehouden maar toen we aan het eind van het nauwe straatje kwamen, belandden we zowaar in een steeg die nog smaller was. Om een idee te geven van de breedte van de doorgang: met een fiets kon je er nog net door, maar dan mocht er zeker geen tegenligger op je af komen. Winkeltjes waren er in de steeg trouwens niet; wel huizen, in iets betere staat dan die in het voorgaande straatje, maar hoewel ik er geen reden voor kon bedenken, had ik de indruk dat ze zonder uitzondering onbewoond waren.
'Dit is echt wel een erg smal straatje,' merkte ik, naar adem happend, op.
'Wat je zegt,' repliceerde de loketbediende nietszeggend.
'En het lijkt wel of alle huizen onbewoond zijn.'
'Dat denk je maar omdat hier alleen heel erg stille mensen wonen.'
'Denk je?'
'Ik weet het gewoon want ik kom hier vaak langs.'
'Heb je daar misschien een speciale reden voor, ' wilde ik weten.
'Waarvoor?'
'Om langs hier te komen?'
'Het is de kortste weg naar huis.'
En daarmee was voor de loketbediende de kous af. Ze stapte verder, met het karton eieren in de handen geklemd, alsof ze doos met een taart droeg. Zelf zat ik natuurlijk nog opgescheept met Gangster Bobs puzzelmagazine, dat ik meedroeg in een plastiek draagtasje dat de receptioniste van Hotel Boulevard me had bezorgd.
Halverwege begon de steeg te stinken naar kattenpis. Ik maakte een vies keelgeluid dat me een boze blik opleverde.
'Wat nu weer?' gromde de loketbediende.
'Die stank… Kattenpis'
'Da's toch normaal in een steeg.'
'Vind je?'
''t Kon net zo goed andere pis zijn. Stegen en pis, die gaan samen zoals hemel en aarde.'
Dat was een standpunt als een ander naar mijn mening en ik ging er niet verder op in. We stapten verder aan een gemiddelde wandelsnelheid tot de steeg uitliep op een kleurloos pleintje, omringd door grauwe flatgebouwen. Midden op dat pleintje stond een man in sjofele kleren met een ijzeren masker, die van zodra hij ons in de gaten kreeg als een zombie op ons kwam toe gestrompeld.
'Een centje voor een verminkte strijder uit de Eerste Wereldoorlog,' zei hij met een zware stem. Tegelijkertijd stak hij een keurig gemanicuurde hand uit.
'Uit de Eerste Wereldoorlog?' vroeg ik ongelovig.
'Zeer zeker,' antwoordde de man.
'Dan moet jij eens dringend een kalender raadplegen,' trad de loketbediende mijn ongeloof bij.
En we stapten de vent, zonder er nog een woord aan vuil te maken voorbij. Om in één van de grauwe flatgebouwen te verdwijnen.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Ik liep onlangs de steegjesroute in Gouda, dat rook daar toch heel anders als gevolg van de vele coffeeshops.
    Koyaanisqatsi: ach, blijkbaar zijn sommige stegen niet meer wat ze waren :-(
  • doolhoofd
    Ik volg.
    Je hebt me trouwens officieel voorbijgebeend in de top tien.
    Koyaanisqatsi: hoop dat je me kan vergeven... ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .