writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 15

door Koyaanisqatsi

't Was netjes uitgerekend. Op het ogenblik dat het dertigste ei te pletter sloeg tegen Gigliola Cinquetti's rechter bovenbeen, zakte ze door haar knieën en kwam ze schokkend en kreunend tot een orgasme.
Knoopje gooide het lege karton in dezelfde hoek waar ze eerst het deksel had naar toe gesmeten en liet met een vegende beweging van haar klappende handen verstaan dat de klus geklaard was.
'Da's dan ook weeral geregeld,' zei ze.
We lieten Gigliola Cinquetti ineengedoken en onder de smurrie achter en begaven ons terug naar de woonkamer.
'Hoe moet ze zich nu schoonmaken? Er is geen bad,' merkte ik op, terwijl ik terug in de zetel ging zitten.
'Maak je daar maar geen zorgen over,' antwoordde Knoopje laconiek.
Dat deed ik ook niet want zo opeens stond mijn hart stil. Mijn draagtasje was verdwenen. Ik wist honderd procent zeker dat ik het op het salontafeltje had gezet, en nu was het weg. Ik voelde hoe al mijn bloed uit mijn gezicht wegtrok en vroeg, terwijl mijn hart ineenkromp, aan Knoopje of ze mijn draagtasje soms ergens opzij had gezet.
'Ik en mijn liefje hebben de fatsoenlijke gewoonte andermans goed ongemoeid te laten, zelfs wanneer het op een ergerlijke manier in onze weg staat. Dus, nee, ik heb je draagtasje niet weggezet, en mijn liefje beslist ook niet.
In paniek sprong ik recht en begon ik als een kip zonder kop de kamer te doorzoeken.
'Doe geen moeite,' zei Knoopje echter, in alle kalmte. 'Ongetwijfeld is dat rare kwastje ermee aan de haal.'
'Dat rare kwastje?' herhaalde ik, naar adem happend.
Knoopje knikte.
'Een klein, graatmager, kaal ventje met ongezond gele huid en een belachelijk lange, spitse neus. Behalve wanneer het heel erg koud is loopt hij rond in zijn blote bast, en voor de rest draagt hij alleen een korte bruine broek - die te groot is en bijgevolg veel te brede pijpen heeft - en lage laarzen waarvan de veters altijd los zitten. In wezen stelt hij weinig voor. Te pas en te onpas sluipt hij bij iemand naar binnen. Soms doet hij er niks, soms nipt hij in het geniep van iemands kopje koffie, glas melk of beker limonade, slurpt hij aan een bord soep of hapt hij in een boterham. En één enkele keer graait hij wat mee, maar da's meestal niks bijzonders; hoogstens een krant of een reclamefolder.'
'Wel, dat is ditmaal dan wel even anders,' piepte ik, hees van de zenuwen. 'Want wat hij van mij gestolen heeft, kan me mijn kop kosten.'
Knoopje trok grote ogen. Blijkbaar kon ze me maar moeilijk geloven.
'Echt? Wat mag hij dan wel meegepakt hebben?'
'Een sudoku. Maar wel geen gewone. Eén waarmee iemand een geldprijs kan winnen. En die iemand zal er absoluut niet mee opgezet zijn wanneer hij te horen krijgt dat ik me die potentiële geldpot heb laten ontfutselen door één of ander raar kwastje. Of door wie dan ook, trouwens…'
Knoopje wees met haar kin naar een hoek van de kamer.
'Als je er niks mee in zit om door dat deurtje te moeten kruipen, kan je hem misschien nog inhalen. Want het is langs daar dat hij altijd naar binnen en buiten glipt. Hij is wel niet traag maar voor hetzelfde geld is hij ook hiernaast gaan rondsnuffelen en krijg je hem nog wel te pakken.'
Ik keek naar het deurtje. Het was een vierkant, metalen deurtje, van zo'n vijftig centimeter op vijftig, laag bij de grond. Ik vond het vreemd dat ik het niet eerder had opgemerkt en had ook geen zin om me er doorheen te wurmen, maar ik had niet de minste keus. In eender welke bui Gangster Bob zou vertoeven als hij te horen moest krijgen dat zijn sudoku was ontvreemd, de kans dat ik met een blok beton aan mijn voeten in de rivier zou eindigen was lang niet denkbeeldig. En misschien nog wel de lichtere straf die me te beurt kon vallen.
'Tot zo,' zei ik tegen Knoopje, en nadat ik mijn keel had geschraapt en mijn longen vol lucht had gezogen, begaf ik me met trillende benen naar het deurtje. Vastberaden een raar kwastje de nek om te wringen. Tenminste wanneer het nodig was.

 

feedback van andere lezers

  • GoNo2
    Heb er geen woorden voor, dus zwijg ik...
    Koyaanisqatsi: zwijgen is goud, zei ooit een wijs man ;-)
  • doolhoofd
    Yeehaw!
    Koyaanisqatsi: ;-)
  • MarieChristine
    Heel benieuwd wie 'raar kwastje' moge zijn...
    Koyaanisqatsi: mijn alter ego... :-)
  • greta
    Hup door dat kattenluikje K. Jij maakt nogal wat mee op een doordeweekse dag haha.
    Koyaanisqatsi: ik heb al erger doorstaan... :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 8

Uitstekend: 4 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 4 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .