writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 19

door Koyaanisqatsi

Er was een kwartier verstreken sinds ik de eerste keer op mijn horloge had gekeken. En tussen het ogenblik waarop de kwakzalver was opgestapt en ik op mijn horloge had gekeken, moesten minstens vijf minuten zijn voorbijgaan. Dat betekende dus dat ik al zo goed als twintig minuten kostbare tijd zat te verprutsen en dat de kans dat ik die rare, stelende kwast nog zou vinden zo goed als nihil was geworden. Ik besloot niet langer op de meisjes te wachten en sloop zo omzichtig mogelijk langs de opiumschuivers naar buiten. In de traphal stuitte ik opnieuw op de twee luchttafeltennissers, die me ditmaal vriendelijk gedag knikten en vroegen of ik wou arbitreren. Ik legde hen uit dat ik daarvoor te gehaast was, waarop ze me begripvol de weg naar de lift; een deur verderop wezen.
Om me trachten te heroriënteren besloot ik me naar de begane grond te begeven. Maar op de tweede verdieping hield de lift eensklaps halt en toen de deuren opengeschoven werd ik door een dikke kerel die slechts een hemd en een boxershort droeg naar buiten getrokken.
'Komaan kerel, hier het feestje,' schaterde hij en voor ik het wist stond ik in de vestibule van een appartement waar een, op zijn zachtst uitgedrukt, wilde fuif aan de gang was.
Schaterlach, gebrul, gegil, gekrijs en getoeter, geblazen uit plastiektrompetjes vloeiden samen met daverende discodreunen die uit vier grote boxen galmden. Travestieten van beide geslachten, vette mensen, magere scharminkels en doorsnee figuren, gekleed, in ondergoed, half of helemaal bloot leunden op mekaar, tuimelden over ingedutte feestvierders, dansten of sprongen armenzwaaiend op en neer alsof ze over hete kolen liepen.
'Komaan, makker, kijk niet zo beteuterd en smijt je in de massa!'
De dikkerd sloeg me zo krachtig tussen de schouderbladen dat ik als vanzelf drie stappen naar voor zette.
'Ik ben helemaal niet in de stemming om te feesten,' gromde ik.
'Zorgen aan je hoofd, hé? Een reden te meer om je te laten gaan, makker. Je leeft maar één keer, dus neem het ervan!'
Dit keer pakte hij me weer bij mijn arm en trok hij me letterlijk de kakofonie in. Als een drenkeling werd ik verzwolgen door een zee van zwetende, schuddende, springende, dansende, om hun as tollende, kantelende en vallende lijven. Een onnozelaar met een klein bolhoedje op zijn kop zette zijn plastiektrompetje aan mijn oor en deed mijn trommelvliezen bijna scheuren. Ik wilde hem zonder enige wroeging een oplawaai verkopen maar tegen de tijd dat ik mijn vuist had opgeheven was hij verdwenen onder een zwaarlijvig mens in een vleeskleurig korset dat wegens een maat te klein uit zijn naden dreigde te barsten.
'Héé ouwe rukker, wat doe jij hier?!'
Een stokoude vent, vel over been, gekleed in lendendoek, en geklemd tussen twee travestieten die vloekend en tierend tevergeefs een tango probeerden te dansen, stak zijn hand naar me op en lachte een stel, voor zijn ouderdom abnormaal witte tanden bloot.
'Ik denk niet dat ik jou ken!' riep ik hem tegemoet, waarop hij zijn ogen tot nauwe spleten trok, zijn rechterhand aan zijn rechteroor zette en terugriep: 'Je moet brullen, want ik ben zo doof als een pot!'
'Vergeet het, vent,' zei ik tegen mezelf. Ik probeerde me terug naar de vestibule te wurmen maar voelde opeens hoe een paar armen mijn rechterbeen omknelden.
'Wat vind je van mijn rugbygreep? Niet slecht hé, voor een oude taart van zeventig.'
Ik richtte een geërgerde blik naar beneden en keek recht ik de waterige ogen van een oude dame met een kortgeknipt kapsel van zilvergrijze haren. Naar mijn veronderstelling droeg ze een rugbyshirt van de All Blacks. Meer niet trouwens, want verder pronkte ze met een rimpelige blote kont waarop de tatoeage van een rode roos prijkte, en dunne, door spataders ontsierde benen.
'Wil je me wel eens loslaten?' snauwde ik haar toe.
'Als je eerst een scrum met mij en mij vriendinnen wil oefenen,' vroeg ze met een glimlach die je van een kind van vijf zou verwachten.
'Geen denken aan! Laat me los!'
Ik probeerde mijn been los te rukken maar het mens was sterker dan ik voor mogelijk had gehouden. Als een bloedzuiger bleef ze aan me kleven en ik zag geen andere mogelijk dan haar met me mee te sleuren tot ze het opgaf en hopen dat dat slechts een kwestie van seconden zou zijn.

 

feedback van andere lezers

  • doolhoofd
    Fijn dat je kakofonie juist gespeld hebt.
    Koyaanisqatsi: ja, veel mensen schrijven dat nog alsof ze nog in de anale fase zitten...
  • greta
    Rimpelige blote kont van 70 jaar oud ... manmanman.



    Koyaanisqatsi: Ja, op je twintigste heb je daar hoogstwaarschijnlijk nog geen last van.
  • GoNo2
    Kwestie van seconden? Dat mens (?) heeft twee weken als een blok aan m'n been gehangen. 'k Heb haar armen moeten amputeren, maar toen beet ze zich vast in mijn enkel., 't kan ook mijn eikel geweest zijn, zo goed weet ik het niet meer hé?
    Koyaanisqatsi: Moge u zo'n lot bespaard blijven.
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .