writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 21

door Koyaanisqatsi

Ik stapte uit op het gelijkvloers, waar ik in een kleine hal op een deftig geklede dame van dezelfde leeftijd als de rugbyfanate stuitte.
'Stopt hier de bus voor de Verbondstraat,?' vroeg ze, met de rustgevende stem van een stervensbegeleidster.
Ik ging er van uit dat de dame veronderstelde dat de bus voor het appartementsgebouw stopte maar toen kreeg ik in de gaten dat zich, de lift buiten beschouwing gelaten, geen enkele uitweg in de hal bevond.
'Mevrouw, hier kan u niet eens naar buiten,' luidde dan ook mijn antwoord.
Daarop draaide de dame een keer tergend langzaam om haar as, waarna ze me met een onnozele snuit aankeek en zei: 'Daarom sta ik hier al zo lang voor niks te wachten. Ik had het kunnen weten.'
Ik haalde de schouders op en riep de lift terug, aangezien die ondertussen alweer vertrokken was.
'En hoelang wacht u hier dan al?' vroeg ik, meer om de tijd te doden dan uit nieuwsgierigheid.
'Goh, da's een goeie vraag,' antwoordde de dame. 'Mijn schoonzoon heeft mij hier afgezet, maar wanneer dat was, dat kan ik niet met preciesheid zeggen. U moeten weten, jongeman, op mijn leeftijd durft een mens zijn geheugen hem wel eens in de steek laten.'
'Jongeman… ' herhaalde ik, waarop ik om een onverklaarbare reden verlegen begon te glimlachen. 'Ik ben een voetstap van mijn pensionering verwijderd…'
'Is dat zo? Gaan mensen tegenwoordig dan zo vroeg met pensioen, dat ze er nog uitzien als jonge snaken.'
De vrouw klonk te oprecht om de draak met me te steken. Ik veronderstelde dan maar dat ze erg slechte ogen had en zich misrekende omwille van mijn stem, die door haar nasale karakter waarschijnlijk jonger klonk dan mijn leeftijd.
'Uw schoonzoon heeft u hier gedropt, in deze hal?' vroeg ik.
'Ja, nu ja, niet helemaal. Hij heeft me begeleid tot aan de lift. "Druk op nul en dan kom je er wel, schoonmama," zei hij, en dus heb ik dat maar gedaan.'
Ik begon me af te vragen of die schoonzoon soms een schoft was die van zijn schoonmoeder verlost wou zijn. Maar in dat geval viel haar naar een, bij wijze van spreken, doodlopend straatje sturen toch niet echt een slimme zet te noemen.
'Hij moet zich vergist hebben,' liet ik me ontvallen.
'Dat zou best kunnen. Het is een heel brave jonge, maar niet bijster slim. Ik heb niks tegen hem, integendeel, maar heb nooit begrepen wat mijn dochter in hem gezien heeft. Ze is, net als ik vroeger, violiste bij het Nationaal Filharmonisch Orkest. Een hoogst erudiete vrouw met een stel diploma's op zak. En toch heeft ze haar hart verpand aan zo'n simpele ziel.'
'Wat doet hij dan voor werk?'
'Kraanman.'
'Hmmm. Daar moet je wel geen genie voor zijn, maar toch ook geen dommerik,' wierp ik op.
'Dat is ook het rare aan hem. Zijn bazen beweren bij hoog en bij laag dat ze nooit eerder zo'n bekwaam kraanman in dienst hadden. Maar och, weet u, jongeman, iedereen heeft zijn talenten nietwaar. Mijn echtgenoot was een uiterste knappe kop, maar hij kreeg niet eens een duimspijker in een pakje boter gedrukt.'
'Zo ziet u maar,' grijnsde ik.
De dame knikte en sloeg de ogen neer.
'Hij was professor in de wijsbegeerte. Was…' mompelde ze. 'Want hij ligt er al een paar jaar onder. Het is te zeggen: hij is er niet meer. Want hij wilde absoluut niet in de grond gestopt worden. Hij brak met de familietraditie om begraven te worden en liet zich tot as cremeren.'
'Wat jammer voor u,' betuigde ik mijn medeleven.
De vrouw klakte met haar tong.
'Gestorven aan een hartaanval terwijl hij bovenop één van zijn studentes zat.'
Ik moest even slikken en naar mijn volgende woorden zoeken.
'Dat moet wel heel erg pijnlijk voor u geweest zijn,' stamelde ik, na wat ik zelf als een tamelijk ongemakkelijke, kort stilte ervoer.
'Pijnlijker voor mijn man. Hij viel van het meisje af en belandde met zijn hoofd tegen een verhoogde borduur. De gapende hoofdwonde die hij daarbij opliep droeg wel niet bij tot zijn overlijden, een paar uur later in het ziekenhuis, maar heeft zijn lijden natuurlijk wel behoorlijk vergroot.'
'Tegen een verhoogde borduur, zei u?'
Ik probeerde me in te beelden wat er precies gebeurd was; hoe dit, voor deze arme vrouw vreselijk beschamend toneel zich precies had afgespeeld. Maar die verhoogde borduur paste niet in het plaatje.
De dame knikte echter, ingetogen maar ook zonder enige schroom.
'Het gebeurde tijdens een soort volkspelen die de Faculteit Wijsbegeerte aan het eind van ieder academiejaar organiseert. Eén van de spellen wordt de "Struisvogeltjesrace" genoemd. Studenten en proffen gaan dan beurtelings op mekaars rug zitten en houden een loopwedstrijd. Die inspanning is mijn man fataal geworden.'
'Oh, ah, ja, nu begrijp ik het,' wauwelde ik verward.
'Wat begreep u dan eerst niet?' wilde de dame weten, maar geen haar op mijn hoofd dacht eraan mijn eerdere veronderstelling uit de doeken te gaan doen.
De lift was mijn redding. Precies op tijd schoven de deuren weer open. En daarmee was nog niet alles gezegd, want het geluk lachte me ditmaal, met een glimlach zo breed als de horizon toe. Immers, niemand anders dan het rare kwastje stond in de lift, met mijn draagtasje nog steeds tegen zijn benige borst geklemd.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Lekkere schoonzoon ... pfff.
    En het wordt nu lekker spannend, Kwastje met het tasje is terecht.
    Koyaanisqatsi: een simpele ziel, zoals schoonmama al zei...
  • doolhoofd
    De uren die ik al heb doorgebracht met wachten op de bus... Ik had er tien boeken mee kunnen schrijven.
    Koyaanisqatsi: ik heb indertijd tien boeken aan tram- en bushalte gelezen
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .