writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 24

door Koyaanisqatsi

Stil als muizen wachtten we met z'n drieën geduldig af tot de luistervinkende jongeman ons op de hoogte bracht van het verloop van de Kakmanzaak. Maar het enige wat er gebeurde was dat hij zijn wenkbrauwen alsmaar dieper fronste en zijn ogen tot steeds nauwere spleetjes kneep.
'Volgens mij krijgt hij het moeilijker om het debat te volgen,' fluisterde ik de dame in het oor.
Het kwastje keek mij verongelijkt aan maar ik dacht er nog niet aan om mijn indruk ook met hem te delen. Sinds ik me akkoord had verklaard met het voorleggen van ons dispuut aan het volkstribunaaltje leek hij te denken dat alles tussen ons koek en ei was en probeerde hij zich op te dringen als een soort van doodnormale reisgezel.
'Waarschijnlijk valt zo meteen het verdict, daarom spitst hij de oren,' fluisterde de dame terug.
Haar lippen raakte daarbij mijn oorschelp, hetgeen een lichte siddering door me joeg; alsof ze elektrisch geladen was.
'Oei, dat loopt verkeerd daar binnen,' verbrak de jongeman zo opeens zijn stilzwijgen.
Ik kreeg geen tijd om aan de hand van het plots ontstane tumult aan de andere kant van de deur zijn veronderstelling te toetsen want eensklaps zwaaide de deur open en stormde een slungelachtige figuur op benen lang en dun als stelten naar buiten.
'Vrijheid van meningsuiting blijkt nog maar eens een recht zo hol als mijn achterste maaltand onderaan rechts in mijn gebit!' vloekte hij.
In zijn kielzog volgden een tiental mompelende mannen van uiteenlopende leeftijden, lengten en dikten. Ze droegen allemaal hetzelfde, zwarte trainingspak als de man, met op de rug de opdruk Wielertoeristenclub De Lanterfanters.
'Zo te zien heeft de buurman aan het kortste eind getrokken,' zei de jongeman, waarna hij gebaarde dat het onze beurt was om het volkstribunaaltje tegemoet te treden.
Aarzelend schuifelden we één voor één naar binnen. We kwamen terecht in een tamelijk grote, kale woonkamer waar drie mannen en twee vrouwen achter een lange kampeertafel zaten en een man en een vrouw van al wat oudere leeftijd mekaar huilend omarmden.
'Als de Directeur van de Dienst voor Ophaling van Excrementen en zijn echtgenote dan zo vriendelijk zouden willen zijn de zaal te verlaten, zodat wij ons over de volgende zaak kunnen buigen,' richtte één van de vrouwen zich streng tot het stel.
Snikkend en mekaar ondersteunend gaf het echtpaar gevolg aan het dringende verzoek. Toen ze langs ons heen liepen knikten ze ons met betraande ogen gedag en stamelde de directeur: 'Recht is geschied, lieve mensen, recht is geschied.'
Van zodra ze de vestibule hadden betreden sloot de jongeman de deur en waren we overgeleverd aan het volkstribunaaltje. Het vijftal stelde zich niet voor en vroeg meteen om onze identiteit bekend te maken.
'Eddy Stoelen,' gaf ik mijn naam met tegenzin prijs.
'Margriet Thatcher,' zei de dame.
En toen bleef het stil. Het rare kwastje drukte voor zover mogelijk mijn draagtasje nog wat steviger tegen zich aan en liet zijn hoofd tussen zijn schouders zakken.
'Meneer?!' drong de vrouw, die eerder de directeur en zijn echtgenote had verzocht de kamer te verlaten, aan.
Daarop begon het kereltje onverstaanbaar te mompelen, en toen één van de mannen zei dat hij wat luider moest praten zakte zijn hoofd nog wat dieper tussen zijn schouders .
'Mijn naam is te belachelijke om uit te spreken…' stamelde hij uiteindelijk, nadat er een zielig kreungeluid uit zijn keel was opgeborreld.
'U zal zich toch kenbaar moeten maken,' liet de tweede vrouw zich licht geïrriteerd ontvallen. 'Anders moet u de zaal verlaten.'
'Dat is onmogelijk,' kwam ik tussenbeide, 'want hij is mijn tegenpartij.'
'En wie is mevrouw dan?' wilde één van de andere mannen weten.
'Ik ben diegene die de heren naar hier heeft verwezen,' antwoordde Margriet Thatcher nederig. 'Hun dispuut dreigde immers op geweld uit te draaien.'
'U bent dus slechts een waarneemster?' liet de derde man zich ontvallen.
'Zo zou u het kunnen noemen.'
'Al een hele opluchting,' zuchtte de eerste vrouw, 'dat we weer geen idioten van supporters moeten verdragen, zoals daarnet.'
'Maar daarmee weten we nog steeds meneer zijn naam niet,' slaakte nu ook de andere vrouw een zucht.
Ik keek de rare snuiter aan. Blijkbaar dacht hij er van af te komen door zijn hoofd nog wat dieper te laten zakken, maar die vlieger ging niet op. Ik stootte hem aan met een ellenboog, boog me naar hem toe en gromde in zijn oor: 'We beslechten de zaak hier, of ik knijp buiten je keel dicht. Wat zal het zijn?'
Hij had de boodschap meteen begrepen. In een vingerknip bevond zijn hoofd zich weer op zijn schouders en antwoordde hij, met een stemmetje dat alsmaar droger begon te kraken: 'Belhamels De Vogelaar… Zo heet ik.'

 

feedback van andere lezers

  • GoNo2
    Hoe verzin je het?
    Koyaanisqatsi: geen flauw idee :-)
  • greta
    "'Belhamels De Vogelaar" ... wat een geweldige naam. Hoe verzin je ze weer!

    Koyaanisqatsi: Had graag zelf zo geheten... :-)
  • doolhoofd
    Je maakt de spanning goed voelbaar. Leuk leesvoer.
    Koyaanisqatsi: :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .