writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 43

door Koyaanisqatsi

En dus stond ik weer op straat, nog steeds gedesoriënteerd, moe, ongerust - om niet te zeggen: bang - om wat me boven het hoofd hing als ik die vervloekte sudoku niet kon inleveren, en zonder een dak boven mijn hoofd voor een nacht die alsmaar dichterbij kwam.
Vanachter de sokkel van het met duivenstront besmeurde standbeeld kwam zo nu en dan het silhouet van een bolhoed tevoorschijn. Was het Wetsdokter Watson die zich belachelijke maakte door me als een angsthaas in de gaten te houden en omdat ik toch niet zo direct ergens heen kon, besloot ik om me daarover te gaan vergewissen. Het was inderdaad de Wetsdokter. Maar hij gaf me geen kans gaf de betrekkelijkheid van mijn relaties tot Gangster Bob en Shigeharu Tanaka uit te leggen, want toen ik nog maar enkele meters van het standbeeld was verwijderd zette hij het op een, voor het kleine en corpulente heerschap dat hij was, fenomenaal snel lopen en was hij in een handomdraai uit zich verdwenen.
Doe al op, schijtlaars, dacht ik waarna vermoeidheid en moedeloosheid als gewichten aan mijn schouders gingen hangen trekken.
'Wat doet u nog hier, op dit uur van de dag?'
Vanachter een andere kant van het standbeeld waren opeens twee wetsdienaren tevoorschijn gekomen. Als een gehoorzame burger stapte ik op ze toe, al begon in mijn hoofd meteen de vraag te tollen hoe ik mijn aanwezigheid kon verklaren zonder verdere vragen voorgeschoteld te krijgen. In het halfduister duurde het even voor ik begrepen had met een mannelijke en een vrouwelijke agent te maken te hebben en eens ik daar was achter gekomen viel het me op dat de twee ontzettend op mekaar leken, als vader en dochter.
'Agent Oom en Agente Bruisz, om u te dienen, meneer,' groette de mannelijke agent respectvol.
'Eddy Stoelen, freelance rockjournalist, nog net niet met pensioen,' probeerde ik mezelf met evenveel stijl voor te stellen.
De agenten keken mekaar aan alsof ik me had gepresenteerd als het zoveelste wereldwonder en nadat ze allebei, gelijktijdig als mekaar spiegelbeeld, hun schouders hadden opgehaald, zei Agent Oom: 'Dat maakt het nog straffer dat u op dit uur hier nog rondhangt. Van een rockjournalist zouden wij eerder verwachten dat hij iedere dag ten laatste om tien uur onder de lakens kruipt; niet dat hij om middernacht nog rondhangt op een plein waar niks te zien is en niks te beleven valt.
'Is het al middernacht?' vroeg ik oprecht verbaasd.
Daarop zwaaide Agente Bruisz haar linkerarm zodanig dat ze meteen een blik op haar polshorloge kon werpen.
''t Is zelfs al drie minuten na…'
Ik besloot even kort als eerlijk te zijn.
'Het was zeker niet mijn bedoeling hier rond te hangen. Ik wilde de nacht gaan doorbrengen in het motel daar maar…'
'Daar kan je maar beter wegblijven,' onderbrak Agent Oom me. 'De bedden trekken er op niks. Je komt er na een nachtje pitten gegarandeerd geradbraakt uit. Je kan je bijna net zo goed aan de voet van dit standbeeld neervlijen; viel minder comfortabel ga je je niet voelen. Trouwens, het ontbijt is er ook niet te vreten.'
Ik was wijs genoeg om me van de domme te houden en trok een beteuterd gezicht om te laten verstaan dat ik in dat geval wel wat hulp kon gebruiken.
En Agent Oom leek mijn expressie meteen begrepen te hebben.
'Hier in de buurt is geen andere slaapgelegenheid, maar wij kunnen je wel onderdak verschaffen voor een nachtje. Alleen, moet je dan beloven het stil te houden, want in feite is het een beetje onze geheime stek. Wat denk je?'
Agenten die er een geheime stek op nahielden leken me niet meteen de meest betrouwbare figuren maar misschien hadden ze wel hun redenen, en per slot van rekening waren me al wel eens andere, veel straffere strapatsen van agenten ter ore gekomen. Ik beloofde hen dan ook absolute geheimhouding waarna ze me meetroonden naar een leegstaand huis links van de fietsenwinkel.
Agent Oom haalde een kleine sleutel tevoorschijn, opende de voordeur, trok de kleine zaklamp die aan zijn gordel bungelde uit haar hoes, zei: 'Wacht even, ik ga kijken of alles oké is,' en stapte een donkere gang in.
'Is het dan niet altijd safe daarbinnen?' vroeg ik fluisterend aan Agente Bruisz.
'Natuurlijk wel,' fluisterde ze terug, 'maar mijn collega doet graag stoerder en geheimzinniger dan nodig. Nu, nog één ding wil ik gauw kwijt: noem Agent Oom alsjeblief nooit Oom Agent, want dan gaat hij door het lint. Een arrestant die grappig wou zijn haalde dat ooit in zijn hoofd en is daarna bewerkt geworden tot hij onherkenbaar was. Dat heeft mijn collega toen enkele maanden schorsing opgeleverd maar daarmee had die idioot zijn tanden niet terug en stond zijn neus niet opnieuw recht natuurlijk.'
'Ik zou niet weten waarom ik uw collega zo zou noemen,' reageerde ik een tikje verbaasd.
'Des te beter,' knikte Agente Bruisz, waarna ze me, zonder op een teken van Agent Oom te wachten, bij de arm pakte en mee het leegstaande huis in trok.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Nachtje gratis in het cachot haha.
    Koyaanisqatsi: op kosten van de samenleving
  • doolhoofd
    De stoelendans gaat gelukkig nog even door.
    Koyaanisqatsi: nog stoelen genoeg ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .