writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 45

door Koyaanisqatsi

Ik werd wakker in een kamertje van amper vijf meter op twee, op een bed te smal om op je buik of rug te liggen. Het plafond en de muren waren witgekalkt, de vloer was van rode baksteen, een buislamp boven een wit geverfde deur van gietijzer met een betralied kijkgat brandde hard genoeg om mijn slaperige ogen halvelings te verblinden. Ik droeg een pyjama van rood flanel, mijn kleren hingen netjes over een stoel van donker, bijna zwart mahoniehout. De kamer was kraaknet maar toch ademde ik een stoffige lucht in die deed denken aan een droge kelder.
Ik had er geen flauw idee van hoe ik hier was beland. Het laatste wat ik me herinnerde was dat het licht in de gang plots uitviel, waarop Agente Bruisz een kreet slaakte en Agente Oom iets riep in de trant van: 'Hel en verdommenis!' Meteen daarna ging het licht ook figuurlijk uit.
Ik krabbelde overeind, hoorde het bed onder me zodanig kraken dat ik vreesde er meteen te gaan doorzakken en stond recht. Ik duizelde even, maar dat was niet ongewoon omdat ik de laatste jaren regelmatig last had van een te lage bloeddruk. Ik stapte op de stoel toe om na te gaan of mijn portefeuille en sleutels nog in mijn vestzak zaten maar ik verstijfde omdat de deur opeens met een griezelige langzaamheid open ging.
'Ik zie dat u wakker bent, meneer. Dat is goed.' Een verpleegster zwarter als de nacht, in een uniform witter als sneeuw, kwam met een verlammend ontwapenende glimlach de kamer binnen. 'Het pessarium is zonder problemen geplaatst. Mevrouw zal er geen last van hebben. Maar toch vraagt de dokter nog even geduld te oefenen. Kan ik u ondertussen misschien een ontbijtje bezorgen? Een pistoletje met ham, kaas of confituur, een stukje fruit, thee of koffie. Of had u liever borstvoeding van één van de gelukkige moeders op de kraamafdeling?'
Nog steeds slaapdronken liet ik me op de mahoniehouten stoel zakken en vroeg, meer wauwelend dan wat anders: 'Ben ik dan in een hospitaal?'
De verpleegster begon ostentatief de kamer rond te kijken.
'Ziet dit er uit als een ziekenkamer?'
Aan de toon die ze aansloeg te horen leek het erop dat ze de vraag met tegenzin stelde.
'Niet bepaald,' antwoordde ik.
'Ik dacht het ook niet.'
'Maar waar ben ik dan wel?'
'Dat zou u op zijn minst even goed moeten weten als ik. U bent tenslotte naar hier gekomen.'
Ik wreef over mijn gezicht. Ondanks het ontkenbare feit dat ik een diepe slaap achter de rug had, voelde ik me doodmoe.
'Daar kan ik me niets van herinneren.'
De verpleegster sloeg een hand voor de mond en begon te giechelen. Het duurde even voor ze was uitgelachen.
'Dat is toch uw probleem vrees ik. Daar kan ik niets aan veranderen. Maar waarom kleedt u zich niet om. Uw pyjama is rijp voor de was.'
Daar had de verpleegster zo te zien gelijk in. Ter hoogte van mijn oksel zaten twee enorme zweetkringen.
'Als u zich dan even wil terugtrekken,' zei ik.
'Waarom? Ik heb al meer blote venten gezien hoor. Mooiere en lelijkere dan u. Ik zal heus niet in katzwijm vallen.'
Ik stond weer recht, schraapte mijn keel en zei: 'Dat zal best, u bent per slot van rekening een verpleegster. Maar ik sta op mijn privacy en…'
'Wie heeft u in uw pyjama geholpen denkt u?'
'U?'
De verpleegster knikte.
'Samen met mijn vriendin. Dus doet u niet belachelijk, meneer. Trek uw pyjama uit, zodat ik hem netjes kan opvouwen en meenemen naar het waslokaal.'
'Waarom zou u hem opvouwen, als hij de was in gaat?'
De verpleegster liet haar ogen een paar keer heen en weer rollen.
'Het is hier geen varkensstal. Orde en netheid worden hier hoog in het vaandel gedragen. Vuil wasgoed hoeft niet als vodden te worden behandeld. Zou u aanvaarden letterlijk als vuil beschouwd te worden wanneer u in bad moest geholpen worden? Ik dacht het niet.'
Ik besefte niet op te kunnen tegen deze welbespraakte waterval en begon de pyjama los te knopen. Om de verpleegster haar aandacht een beetje af te leiden vroeg ik: 'Zei u zonet dat u mij in deze pyjama hebt geholpen met een vriendin?'
'Dat klopt.'
'Bedoelde u niet collega?'
'Dat is ze ook, maar voor mij is ze in de eerste plaats mijn vriendin.'
Ik keek de verpleegster even aan. Het zwart van haar huid contrasteerde zo sterk met het wit van haar uniform dat ze bijna onecht leek.
'U bedoelt dat u…'
'Ja, precies, dat bedoel ik. 't Is mijn vriendin…'
Ik reikte haar het pyjamavest aan en stapte uit de broek. Tot mijn ontsteltenis stelde ik te laat vast dat ik geen onderbroek aan had. Maar nu kon ik niks meer verbergen. Ik zag de verpleegster met een scheefgetrokken mond een blik op mijn fallus richtten en kon haar minachtende onverschilligheid bijna ruiken.
'Mijn onderbroek is weg,' bromde ik.
'Onder uw colbert en hemd, op de rugleuning van de stoel,' antwoordde de verpleegster waarna ze pyjamabroek uit mijn hand rukte.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Het wordt alsmaar enger en bloter ook nog.
    Koyaanisqatsi: bloot???
  • doolhoofd
    Schitterend.
    Koyaanisqatsi: doomo arigato
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .