writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 66

door Koyaanisqatsi

Toen ik de volgende ochtend op kantoor kwam zat de hoofdredacteur al achter zijn bureau. Ik kon me inbeelden dat hij een slapeloze nacht achter de rug had en zich het hoofd zat te breken over wie hij moest ontslaan en wie hij kon houden. Dat moest geen simpele opgave zijn en ongetwijfeld aan hem vreten - ik mocht er niet aan denken om in zijn schoenen te staan. Ik stak mijn hoofd in zijn kantoor, wenste hem goede morgen en liep door naar mijn bureau.
Nu de receptioniste er niet meer was, kwam de taak om de koffiezetmachine aan te zetten op de schouders van de eerst arriverende te liggen. Een zware opdracht was dat niet. Je hoefde maar op een knop te drukken en te wachten tot het lichtje begon te knipperen dat aangaf dat er nog voldoende koffie in de machine zat. (In het andere geval moest je gewoon even bijvullen)
Als naar gewoonte nam ik eerst de reeds bezorgde kranten door op zoek naar gebeurtenissen uit de muziekwereld. Een Texaanse countryzanger had zich van het leven benomen, een Duitse smartlapartiest was op drieënnegentigjarige overleden. Niet bepaald rocknieuws. Ik kende beide heerschappen van naam maar kon me niet herinneren ooit één muzieknoot van hen te hebben opgevangen. Dat was op zich beslist geen argument om geen artikel over hen te schrijven maar ik had zo mijn principes en dacht er geen seconde aan om mijn vakgebied geweld aan te doen.
'Stoelen, kan je even naar mijn kantoor komen?'
Verdiept in een krant had ik niet in de gaten gekregen dat de hoofdredacteur naar me toe was gekomen. Zijn door slaapgebrek verouderde gezicht leek van iedere lachspier te zijn ontdaan. Ik legde de krant op mijn bureau, pakte mijn koffie mee en ging hem achterna.
'Zet je,' zuchtte hij, terwijl hij zich in zijn stoel liet zakken.
Vreemd genoeg ervoer ik niet de minste ongerustheid. Ieder vezeltje in mijn lijf was ervan overtuigd dat de hoofdredacteur het advies wilde inwinnen van de oudste en langst in dienst zijnde redacteur. Die overtuiging ontwikkelde een bijna triomfantelijk gevoel van gemeenschappelijkheid met de man die de volgende dagen met de meedogenloosheid van Robespierre koppen moest laten rollen.
'Wat is dit?'
Vanuit het niets smeet de hoofdredacteur een rode kaart op tafel. Het duurde even voor ik door had dat het mijn lidkaart van de communistische partij betrof -die moest ergens uit mijn broekzak zijn gevallen.
'Oh, dat,' lachte ik flauw. 'Tja, daar zit een heel verhaal aan vast; een verhaal dat u ongetwijfeld amper zou kunnen geloven.'
De hoofdredacteur boog lichtjes voorover en begon met een wijsvinger op de kaart te tikken.
'Een lidkaart van de communistische partij, is een lidkaart van de communistische partij, kameraad Stoelen. En ik denk niet dat ik iemand als u moet uitleggen dat het communisme niet strookt waarvoor wij hier staan. Dat buiten beschouwing gelaten, kan ik er niet met mijn verstand bij dat iemand met toch redelijk intellectuele vermogens in deze tijd nog zo dwaas kan zijn enige heil van dat rooie gedachtengoed te verwachten.'
'Oh maar…'
'Een rode agitator, Stoelen, is wel het laatste waar ik momenteel behoefte aan heb. Ik sta voor een immense uitdaging en ben niet van plan een communist vrij baan te geven om de volgende weken de boel hier compleet op stelten te zetten. Bij deze heb jij dan ook de eer de eerste te zijn die zijn biezen mag pakken. Je kan zo meteen naar de personeelsdienst om de papierwinkel in orde te brengen. Daarna mag je je spullen bijeenrapen en vertrekken.'
Ik was te verbouwereerd om nog wat uit te brengen. Op de vooravond van mijn pensionering ging ik er genadeloos uit. Op straat geschopt als een hond en het strafste van al: ik voelde nauwelijks iets. Een snel rekensommetje vertelde me dat mijn opzegtermijn de maanden die ik nog te gaan had probleemloos zou overbruggen. Deze klucht kostte me niets, behalve mijn eer. En wat kon je hemelsnaam kopen met je eer? Kwam daarbij dat ik in feite al maanden opkeek tegen de dag van mijn afscheid; een dag waarop de hypocrisie hoge toppen zou scheren, waarop keer op keer zou benadrukt worden wat een goede collega ik wel niet was en hoe zeer ik zou gemist worden, terwijl ik in werkelijkheid een volkomen asociaal bestaan leidde en dat de jongere generaties liever mijn hielen dan mijn tenen zagen.
Ik zei geen woord meer al had ik zin om uit de volle borst de Internationale te brullen, wat op zich al een dwaas idee was omdat de tekst niet eens kende. De hoofdredacteur bleef verstijfd zitten. Zijn volstrekt uitdrukkingsloze gezicht liet verstaan dat mijn reactie hem op zijn beurt compleet met verstomming sloeg.
Ik begaf me naar de personeelsdienst waar alles al voor me klaar lag. De personeelsverantwoordelijke voelde zich geroepen om zijn steun te betuigen maar zijn goedbedoelde woorden gingen het ene oor in en het andere uit. Ik zette mijn handtekening daar waar nodig en vertrok met een koude hoofdknik.
Op de redactie had zich ondertussen een kleine samenscholing gevormd. Het nieuws was dus al bekend geraakt.
'Eddy… We weten niet wat te zeggen…' slikte de fotograaf.
Omdat hij het was glimlachte ik dankbaar.
'Laat maar zitten, collega's,' zei ik met opgeheven hand. 'Het is mooi geweest.'
Mijn persoonlijke bezittingen stelden niks voor en gingen probleemloos in een kleine plastiekzak die ik nog in een lade had liggen.
De dame van de moderubriek kwam snotterend op me toegelopen.
'Eddy, zo moet het toch niet aflopen. We zijn toch niet in Amerika…'
Ik keek haar met onbewust leedvermaak aan en antwoordde: 'Ik heb toch ook geen kartonnen doos.'
Daarop stak ik een gebalde linker vuist in de lucht, zei tegen niemand in het bijzonder: 'Kameraden, veel succes nog!' en verliet het gebouw. Om me stante pede naar de Arbeidsdienst te begeven zodat ik zo gauw mogelijk van alle administratieve rompslomp verlost was.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Je serie is zeer boeiend, maar ook een energievreter om te lezen. Ik bedoel dit positief.
    Nu naar het slotakkoord?
    Koyaanisqatsi: nog ff doorbijten
  • doolhoofd
    Prachtig sereen en ingehouden verteld.
    Koyaanisqatsi: en zonder doos... ;-)
  • GoNo2
    Dopper: een beroep met toekomst, staat op de lijst van knelpunten...
    Koyaanisqatsi: zwaar beroep trouwens... mentaal niet te onderschatten
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .