writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Titel Gezocht 67 (SLOT!!)

door Koyaanisqatsi

Ik moest in rij nummer drie gaan staan, zei de man die zich uitgaf voor de "man die moest zeggen waar andere mensen moesten gaan staan". Of hij de waarheid sprak laat ik in het midden, maar aangezien ik geen reden zag waarom iemand zich zou uitgeven voor een dienaar van een vermaledijde organisatie als de Arbeidsdienst, nam ik zijn woorden maar voor waar aan.
Algauw bleken de meeste van mijn lotgenoten - daarmee bedoel ik de mensen die samen met mij rij nummer drie vormden - werkloze voetbaldoelmannen te zijn. Echt verrast was ik daardoor niet, want het was al lang geweten dat het aanbod doelmannen het aantal te verdedigen doelen disproportioneel oversteeg. Hoewel voor de meesten de situatie ongetwijfeld uitzichtloos was, getuigde een overgrote meerderheid van hen van een bewonderenswaardig optimisme. Dat kon ik alvast opmaken uit de flarden van de gesprekken die ik om me heen opving, waaruit geen sprankje wanhoop klonk.
De meest bewonderenswaardige optimist was een klein, dik meisje met een ronduit prachtig snoetje dat drie plaatsen voor mij in de rij stond. Ze was er rotsvast van overtuigd dat het slechts een kwestie van dagen was voor ze niet alleen opnieuw tussen de palen zou staan maar ook dat het niet bij zomaar een ploegje van niemendal zou zijn. Nee, een topclub lonkte, daar was ze rotsvast van overtuigd, en een basisplaats in het team was een certitude. Als ik haar mocht geloven was het zelfs een uitgemaakte zaak dat wanneer er geen onderscheid had bestaan tussen mannen- en vrouwenvoetbal, ze gegarandeerd een vaste stek had weten te bemachtigen bij één van de Europese topclubs.
'Wat Lev Yashin kon, kan ik ook,' benadrukte ze doodernstig, en omdat niemand van de toehoorders er enig idee van had wie Lev Yashin was, knikten ze maar collectief ja.
Tegen de tijd dat ik aan de beurt was waren er al drie dagen verstreken. De loketbediende, een jongedame die een zodanig afgepeigerde indruk maakte dat ik vreesde dat ze ieder ogenblik uitgeput van haar stoel zou donderen, glimlachte me ongemeen hartelijk toe en vroeg, bijna zingend als een nachtegaal, wat ze voor mij kon betekenen. Bijna had ik geantwoord: 'Helemaal niets', maar gelukkig herinnerde ik me net op tijd waarom ik naar de Arbeidsdienst was gekomen. En dat was niet bepaald een reden om trots op te zijn, of om over naar huis te schrijven.
Vanzelfsprekend wist ik niet waar te beginnen toen de loketbediende me vroeg om mijn verhaal te doen, en daarom stelde ze voor om ons even met zijn tweetjes terug te trekken in het park aan de overkant van het overheidsgebouw waar behalve de Arbeidsdienst ook de lokale afdeling van het Ministerie van Verkeer was gehuisvest.
De "man die moest zeggen waar andere mensen moesten gaan staan" nam het ogenschijnlijk niet in dank af dat ik zijn collega mee naar buiten troonde maar toen ik hem in het voorbijgaan toefluisterde dat het initiatief van haar was uitgegaan, gaf hij een begripvolle hoofdknik en liet hij me met gebarentaal verstaan dat ik me daarover geen zorgen hoefde te maken.
Na drie dagen aanschuiven bij de Arbeidsdienst had ik er geen flauw benul van hoe het weer was buiten, maar tot mijn verrassing bleek de zon nog even aangenaam te schijnen als tweeënzeventig uur eerder.
'Wat een genot om even een frisse neus te kunnen halen,' zei de loketbediende, waarna ze mijn linkerhand vastpakte om er stevig in te knijpen.
'Is het lang geleden dat u een voet hebt buitengezet?' vroeg ik haar, waarop ze alleen maar de schouders ophaalde.
Toen staken we de straat over en werd ik overvallen door het bizarre gevoel dat ik enkele dagen eerder precies hetzelfde had gedaan.

GORDIJNTJES DICHT






























 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Applaus. BIS BIS! Complimenten voor deze serie.
    Knotgekte al wat gedaald nu in je schrijfhoofd?

    x
    Koyaanisqatsi: het wordt alleen maar erger vrees ik...
  • GoNo2
    Het doek is gevallen! Zijn we nu wijzer geworden? Helemaal niet, maar we hebben genoten. Tot de volgende zitting, uw duizenden fans wachten nu al met ongeduld op een nieuwe productie!
    Bedankt en een prettig gestoorde vakantie hé?
    Koyaanisqatsi: het is inderdaad aanschuiven op mijn signeersessies, niet normaal...
    bedankt voor het lezen!
  • doolhoofd
    Staande ovatie.
    Bedankt voor alle tijd en moeite die je in dit vervolgverhaal hebt geïnvesteerd.
    Ik heb ervan genoten.
    Koyaanisqatsi: Auteur buigt diep. ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 3 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 3 stem(men)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .