writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

DE VUURTOREN (2)

door Koyaanisqatsi

2 DE ZUSTER
Met een zaklantaarn voor zich uit schijnend ging de zuster van de herbergierster de biograaf voor. De hemel was ondertussen half opgeklaard. De felle wind deed de zwarte, grijze en donkerblauwe vlekken aan het firmament gestaag opschuiven. Het pad dat achter de herberg doorliep en naar de toren leidde, was zompig en lag vol plassen waar de zuster, in haar kaki rubberlaarzen, doorheen denderde. De biograaf was heel wat voorzichtiger. Hij maakte gebruik van de lichtbundel die voor hen uit scheen om te bepalen waar hij zijn voeten kon zetten en was niet van plan zijn haastige begeleidster blindelings te volgen. Toen ze in de gaten kreeg dat hij terrein op haar verloor hield de zuster, zwaar ademend alsof ze al een grote afstand had afgelegd, halt.
'Neem me niet kwalijk dat ik snel doorloop, meneer,' hijgde ze, 'maar met dit weer vertrouw ik het hier niet. Er komt dan van alles tevoorschijn, zowel uit de moerassen als uit de heide. Het vocht weet u wel; het vocht doet van alles naar de oppervlakte komen. U, als man, hoeft daar niet zo voor te vrezen. Maar voor een vrouw, en zeker voor een vrouw als ik, jong en uitermate aantrekkelijk, liggen de zaken helemaal anders.'
De biograaf wist niet wat te denken. Het enige wat hij van de zuster kon zien was haar brede, ietwat ongelijkvormige gezicht waarin een dikke neus, heldere varkensogen en volle, bleke lippen waren geplant; voldoende om vast te stellen dat ze niet echt jong en beslist niet uitermate aantrekkelijk was. Toen hij op het punt stond haar bij te halen begon ze opnieuw door te stappen om ditmaal pas halt te houden bij de deur van het middeleeuwse torentje.
'Kan u even de zaklantaarn voor me vasthouden, terwijl ik de sleutel zoek?' vroeg ze. Ze duwde de zaklantaarn in de handen van de biograaf en begon in de diepe zakken van haar oliejas te wroeten. Daarbij trok ze de vreemdste grimassen, alsof haar handen tijdens hun zoektocht op allerhande onbekende voorwerpen stuitten.
'Waar heb ik die verdomme toch gelaten?' begon ze te sakkeren maar haar woorden waren nog niet koud of de sleutel kwam uit haar rechterzak tevoorschijn.
De deur van de toren ging maar moeizaam open. Tussen de dikke planken waarvan ze gemaakt was, zaten brede spleten en onderaan hadden schimmel en ouderdom hier en daar stukken weggevreten. Meteen achter de deur bevond zich een kleine ruimte waar lege jute balen lagen opgestapeld en een smalle draaitrap naar boven.
'Mijn grote zus zei dat ik u de kamer op de eerste verdieping moest geven. En dat is maar normaal ook natuurlijk, aangezien u de enige gast bent. Waarom zou ik dan de kamer op de tweede, derde of vierde verdieping geven? Dat slaat toch nergens op. Soms vraag ik me af of mijn grote zus ze wel allemaal op een rijtje heeft.'
De zuster trok de deur dicht en ging de biograaf voor, de trap op, een spoor van natte voetstappen en modder achterlatend. De kleine overloop op de eerste verdieping was van droog, krakend hout. De deur naar de enige kamer stond open. De zuster ging met een hand achter de deurstijl en knipte het licht in de kamer aan.
'Ik loop niet mee naar binnen,' zei ze, 'want mijn voeten zijn smerig en ik heb de kamer zelf eergisteren nog gedweild.'
'Ik zal mijn schoenen hier ook maar beter uit trekken,' zei de biograaf. Hij liet zijn tas op de grond zakken en bukte zich om zijn veters los te maken.
'Dat moet u zelf weten, meneer. Het is uw kamer. Zo lang u er voor betaalt, bent u er de baas.'
De biograaf glimlachte geforceerd maar daar merkte de zuster niets van omdat ze dromerig in de kamer bleef staren.
'Het is trouwens een sjieke kamer, meneer, veel sjieker dan de mijne,' mompelde ze, meer tegen zichzelf dan tegen de biograaf.
Terwijl hij uit zijn laarzen stapte, wierp de biograaf een vluchtige blik in de kamer. De herbergierster had niet gelogen, de kamer stelde weinig voor: een kast, een bed en een piepkleine badkamer met een vouwdeur die haar beste tijd had gehad.
'In de kast staat een zaklantaarn, voor het geval u toch in het donker naar buiten moet,' zei de zuster, nadat ze zich had omgedraaid en een onbeschaamd langdurige blik op de sokken van de biograaf liet rusten.
'Ik denk niet dat ik die nodig zal hebben,' zei de biograaf. 'Alvast al niet vanavond ,want ik ben doodop.'
'Hmm,' zei de zuster, waarop ze zonder nog wat te zeggen terug de trap afliep.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Voort, dit wordt nu al een aangenaam verhaal.
    Koyaanisqatsi: :-)
  • GoNo2
    Het publiek, hier aanwezig, waardeert het enorm!
    Koyaanisqatsi: Waarvoor dank
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .