writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

DE VUURTOREN (3)

door Koyaanisqatsi

3 HET ONTBIJT
'Dit klopt niet,' fluisterde de herbergier tegen zijn vrouw, ' de ontwormer komt nooit zo vroeg naar hier en nu, toevallig, komt hij een koffie drinken.'
De herbergierster wierp een blik op de klok boven de deur naar de keuken.
'De klok is stilgevallen,' merkte ze zuchtend op.
De herbergier keek op zijn beurt naar de klok. Er viel niet aan te ontkomen: de klok was aan vervanging toe. Op dat ogenblik vielen heldere zonnestralen langs de ramen aan de oostkant de herberg binnen. Blijkbaar waren er brede scheuren in het regenachtige wolkendek gekomen. De ontwormer nipte van zijn koffie, trok een gezicht alsof hij het goedje voor de eerste keer in zijn leven over zijn lippen kreeg en het niet lustte, en sloeg een bladzijde van zijn krant om. Natuurlijk is hij hier voor die biograaf, dacht de herbergier, maar hij kon verder geen reden bedenken waarom de ontwormer de biograaf opnieuw wilde zien. Die biograaf had trouwens nog altijd geen teken van leven gegeven, ook al was het ondertussen bijna tien uur.
'Nu de zon er even doorkomt ga ik ervan profiteren om boodschappen te doen,' zei de herbergierster. Haar man had het niet gemerkt maar in een oogwenk had ze haar regenjas en korte laarzen aangetrokken.
'Vergeet niet lijnzaad te kopen,' zei de herbergier en om de reden van zijn verzoek te verduidelijken trok hij een pijnlijke grimas.
'Lukt het weer niet?' bromde zijn vrouw.
'Niet zo best,' antwoordde de herbergier, waarop de herbergierster hoofdschuddend de herberg verliet.
'Kastelein, hoorde ik goed: heb je behoefte aan lijnzaad?!' vroeg de ontwormer terwijl hij met een bezorgd gezicht op de toog afstapte. De herbergier gaf met tegenzin een korte hoofdknik, waarop de ontwormer met zijn tong klakte. 'Het is me toch wat met de mens, en dan vooral met zijn spijverteringskanaal. Maagzweren, spastisch colon, diarree, gastritis, constipatie, oprispingen, buikkrampen, wormen… Er komt geen einde aan de lijst van ongemakken. Sukkels zijn we. Al te breekbare wezens…'
De herbergier liet met een grommend geluid verstaan dat hij het er niet verder over wilde hebben en de ontwormer liep hoofdschuddend terug naar zijn tafel. Hij zat nog maar net weer neer toen er twee nieuwe stamgasten binnen kwamen: de penningmeester en de voorzitter van de lokale amateurvoetbalclub, twee gepensioneerde spoorbeambten die uit verveling iedere ochtend naar de herberg kwamen om de stand van zaken van hun vereniging te bespreken.
'Goeiemorgen heren!'
Beide mannen knikten de herbergier toe, negeerden de ontwormer en gingen aan een tafel bij één van de ramen zitten.
'Hetzelfde als altijd?!'
De oude mannen knikten opnieuw. Ze legden synchroon hun aktetas voor zich neer waar ze, net zo gelijktijdig, allebei een stapeltje documenten uit tevoorschijn haalden. De ontwormer sloeg deze eenvoudig handeling met gefronste wenkbrauwen gade, alsof hij getuige meende te zijn van een volstrekt zinloos ritueel.
Op dat ogenblik stapte de biograaf met tegenzin uit bed. De kamer in het torentje was ongemeen koud en ondanks zijn vermoeidheid had hij slecht geslapen. Dat kwam vooral door de matras, die veel te hard doorzakte, en een reeks vervelende dromen waar hij telkens met een naar gevoel was van wakker geschoten. Met het deken helemaal om zich heen geslagen slofte hij naar het enige raam. Momenteel scheen de zon, maar in de verte kwamen weer donkere wolkenformaties aan drijven die meer dan waarschijnlijk in regenbuien zouden uitdraaien. Een korte neerwaartse blik leerde hem dat er achter de toren een kleine, verwaarloosde moestuin lag. Meer dan wat onkruid schoot er uit de bijna zwarte, omgeploegde aarde niet op.
De vouwdeur van de badkamer zat zo slecht in mekaar dat de biograaf haar wijselijk met rust liet. Hij draaide de douchekraan open en leegde zijn blaas in het toilet alvorens een haastige douche te nemen. Nadat hij zich had afgedroogd kleedde hij zich aan en begaf hij zich naar de herberg om te ontbijten. De herbergier begroette hem met een hoofdknik, de penningmeester en de voorzitter van de lokale amateurvoetbalclub deden hetzelfde en de ontwormer nodigde hem met een fel handgebaar uit om bij hem aan tafel bij te schuiven.
'Precies zoals ik gedacht had,' zei de herbergier tegen zichzelf.

 

feedback van andere lezers

  • Greta
    Alweer een zonderling publiek in de herberg aanwezig. Zal maar niet vragen hoe je op de functie "ontwormer" komt.
    Koyaanisqatsi: verder uitleg over dit edele beroep volgt...
  • GoNo2
    't Is eenzaam aan de top hé?
    Koyaanisqatsi: op de top ben ik nog niet geraakt, maar halverwege ziet het er inderdaad al vrij kaal uit :-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 4

Uitstekend: 2 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 2 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .