writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

DE SUKKELAAR Hoofdstuk 1 Een Groententaart met Vruchten

door koyaanisqatsi

EEN GROENTENTAART MET VRUCHTEN

Ernst Ocwirk kende de Poggenpols totaal niet. De reden waarom hij zich naar het trouwfeest van hun dochter begaf, was de muziek die langs de openstaande voordeur van hun huis de Josef Maierstraat opwaaide. Het was de vreselijkste muziek die Ocwirk ooit had gehoord: een afschuwelijke, onmenselijk afgrijselijke foltering voor het oor; een aaneenschakeling van de meest onvoorstelbare misvormde klanken en stemgeluiden. Hij moest weten wat voor soort mensen zo'n verschrikking konden verdragen -laat staan liefhebben-, onderbrak z'n middagwandeling en stapte naar binnen, een met witte bloemen en hemelsblauwe ballonnetjes versierde gang in. Daar werd hij verwelkomd door een kusgrage tante die, zoals gauw zou blijken, nog een echte tante was ook: een goedgemutst, breed lachend, stevig mens, gekleed in een pastelgroen mantelpakje en met een tulbandachtig hoedje op haar hoofd. Ze trok Ocwirk tegen haar enorme borsten aan, kuste hem ongemeen krachtig op beide wangen en zei: 'Ik ben Tante Babs, de zus van Priks moeder. Ik weet niet wie jij bent, maar je zal beslist niet de enige zijn. Maar da's natuurlijk niet erg! Integendeel zelfs: een geslaagd huwelijksfeest brengt zowel bekenden als onbekenden bij mekaar, nietwaar? Ik zie ieder geval wel dat je familie van Sofietje, onze beeldmooie bruid, bent. Je hebt dat sportief-guitige, ja, zelfs beetje schavuitachtige van een echte Poggenpol, nietwaar? Vooruit m'n jongen, ga maar binnen. Ik zie je straks nog wel.'
Met een tikje op z'n achterste joeg ze Ocwirk de gang door tot in een tamelijk groot salon met hoge plafonds, waar een stijve kelner hem meteen een dienblad met belegde broodjes onder de neus duwde. Enigszins verrast verwaarloosde Ocwirk z'n kiesrecht en plukte hij willekeurig een broodje belegd met ei en ansjovis weg. Het ding had nog maar amper de weg naar z'n mond gevonden toen een tweede kelner met drank kwam aandraven.
'Ch'mp'gne, r'de of w'tte w'n, w't'r, fr't'sp, m'n'r,' somde hij het aanbod op, de lippen nauwelijks van elkaar brengend.
Ocwirk opteerde voor fruitsap. Champagne ontwikkelde binnen de kortste keren gassen in z'n onderbuik, wijn brak hem niet zelden zuur op en water was hem te smaakloos; te plat, bij wijze van spreken. Z'n oren en ogen gingen meteen op zoek naar de bron van de muzikale verschrikking; ze was vrij snel ontdekt. In één van de hoeken van de salon stond een muziekinstallatie, bewaakt door een oud, lichtjes gebocheld mannetje.
'Gregoriaanse Cajunschlagers, Jodelend Gebracht', zo bleken de wangedrochten te heten.
'Vind je ze ook zo mooi?' vroeg het mannetje, en de vraag rolde zo vertederend uit z'n van ontroering hese keel dat Ocwirk geen andere mogelijkheid zag dan uit spontaan medeleven bevestigend te knikken.
Z'n nieuwsgierigheid was bevredigd, hij kende geen mens, wàs niet eens uitgenodigd en wilde dus maar meteen weer opkrassen. Maar hij werd bij de arm gegrepen door een smalle kerel die dankzij de combinatie van z'n rokkostuum en z'n vlijmscherp sikje iets van een duivel had.
'Hey vriend, ik ben Lato, Gregorz Lato,' fluisterde de kerel in Ocwirks oor.
'Aangename kennismaking,' loog Ocwirk.
Lato grijnsde ongelovig en zei, iets luider: 'Tsaa, moet je luisteren, vriend. Ik hoor hier helemaal niet te zijn, op dit feest bedoel ik, want ik ken hier niemand; zou zelfs niet weten hoe de luitjes die in het huwelijksbootje stappen heten. Maar dan... wat maakt het uit? Feit is dat het zaakje hier al van bij de aanvang behoorlijk uit de hand dreigt te lopen. Het is te zeggen: ik ben zo net een kijkje gaan nemen in de keuken en moest tot mijn ontsteltenis vaststellen dat de voorraad groententaart met vruchten alarmwekkend klein en dus onvoldoende is. Vraag me niet wie daarvoor verantwoordelijk is -de ouders van de bruid? de familie van de bruidegom?-, maar dat is gezien de ernst van de zaak ook niet relevant. Toch niet op dit cruciaal ogenblik, zo vlak voor de aanvang van de feestelijkheden. Want kijk maar: het volk stroomt binnen en er wordt nietsvermoedend langs alle kanten verbroederd. Dit kan niet anders dan op een ramp uitdraaien; daarmee zal je het toch wel eens zijn?'
Lato vond het blijkbaar nodig z'n woorden kracht bij te zetten door een elleboog in Ocwirks zij te planten.
'Auw.'
'Sorry, sorry,' verontschuldigde Lato zich. 'Maar wat denk je nu? Heb ik gelijk of niet?'
'Hoe zou ik dat kunnen weten?' reageerde Ocwirk, vooral omwille van de elleboogstoot, lichtjes geïrriteerd. 'Ik heb er geen flauw benul van hoe een huwelijksfeest in mekaar zit.'
'Hoeft toch ook niet! Hoeft toch ook niet!' benadrukte Lato. 'Feiten zijn feiten, en daar komt geen kennis van zaken bij kijken. Nu luister, ik wil de boel hier best zelf redden maar ik ben beperkt, als je begrijpt wat ik bedoel. Beperkt!'
'Beperkt?'
Ocwirk begreep er niks van, wilde er ook niks van begrijpen, maar slaagde er vreemd genoeg niet in voldoende kordaatheid op te brengen om die opdringerige vent gewoon te laten voor wat hij was en te vertrekken.
Lato van zijn kant begon zo opvallend diep in z'n broekzak te tasten dat het ronduit beschamend was, haalde een sleutelbos te voorschijn en drukte deze zonder aarzelen in Ocwirks hand.
'Hier,' zei hij, 'neem m'n wagen en ga bij de bakker in het naburige dorp een extra groententaart met vruchten ophalen. Je hoeft je nergens zorgen over te maken. De taart is besteld en betaald, je hoeft ze enkel en alleen af te halen en naar hier te brengen.'
'Waarom ga je zelf niet?' vroeg Ocwirk, die langzaam maar zeker boos op zichzelf werd omdat hij er maar niet in slaagde zich van dat lastpak los te maken.
'Ik zei je toch al dat ik beperkt ben,' zuchtte Lato.
'Wat bedoel je daarmee? Dat je geen auto kan rijden misschien?'
Lato begon infantiel giechelen en zei: 'Als ik geen auto kon rijden, zou ik toch geen auto hebben, beste vriend. Maar laten we daar nu niet over beginnen mekkeren. Er valt echt geen tijd meer te verliezen. Neem nu maar gewoon mijn auto en haal die taart op.'
Ocwirk had absoluut geen zin om aan Lato's verzoek gevolg te geven maar z'n instinct vertelde hem maar beter te gehoorzamen. Gregorz Lato was zo een van die mensen waarvan je meteen wist dat hij behalve onuitstaanbaar ook tot in het kwadraat opdringerig was, en de enige manier om je van zo'n individuen af te maken was hen zo snel mogelijk hun zin geven en je vervolgens zo vlug als maar kon zo ver mogelijk van hen verwijderen.
'Welk merk van auto heb je?' vroeg hij.
'Zeg-zeg, ik ben geen autofreak!' snauwde Lato. 'Weet ik veel met wat voor merk ik rondrij. Maar je kan niet missen: het is het rooie rammelkarretje dat hier rechttegenover geparkeerd staat. Voor zover ik me kan herinneren zit het een beetje geprangd tussen een witte bestelwagen en een protserige limousine. Maar je kan er gerust van tussen geraken. Desnoods geef je die twee andere wagens maar een tikje. Op een schrammetje meer of minder op m'n bakje komt het niet aan, en die twee andere hadden maar wat meer ruimte moeten laten. Verdomde egoïsten ook...'
Ocwirk haastte zich naar buiten, Lato kwam hem al meteen achterna.
'Wacht! Wacht!' riep hij. 'Ik ben je wel één ding vergeten te zeggen. Het oranje geringde sleuteltje aan m'n sleutelbos mag je nergens voor gebruiken. De rest speelt geen rol; ik ben trouwens al lang vergeten waar de rest voor dient, op m'n autosleutels na natuurlijk.'
'Ik zie geen enkele reden waarom ik één van je andere sleutels waar dan ook voor zou willen of kunnen gebruiken,' zei Ocwirk.
'Hoho, ik bedoelde er helemaal niks verkeerd mee. Sjonge sjonge, beste vriend, jij bent me wel van het lichtgeraakte type als je het mij vraagt.'
Ocwirk beschouwde Lato's laatste woorden als totaal overbodig en liep de straat op. Lato plukte even aan het puntje van z'n neus, begon sjagrijnig triomfantelijk te grijnzen, veegde een stofpluisje van z'n schouder en begaf zich weer naar de salon van waaruit nog steeds Gregoriaanse Cajunschlagers, Jodelend Gebracht galmden.

 

feedback van andere lezers

  • dichtduvel
    Zeer gedegen intro, Jef
    koyaanisqatsi: bedankt, goeie opkikker voor een entree
  • annvanbyl
    Hoewel de combinatie van groenten en fruit in één taart me niet aanspreekt (:-) kijk ik echt uit naar het vervolg ! Knap !
    koyaanisqatsi: hartelijk dank
  • lilKim
    Ik bedank even voor die groententaart met vruchten, van het verhaal heb ik wel gesmuld.
    koyaanisqatsi: en toch... een groententaart met vruchten...
  • zwartkopje
    Hey Koyaanisqatsi.

    Geweldig goed geschreven is dit. Heb je verhalen in omgekeerde volgorde gelezen maar ik sta te popelen op het vervolg.

    gr.

    zwartkopje
    koyaanisqatsi: bedankt, hoop dat ik je enthousiasme kan blijven verdienen
  • feniks
    Ben ook in de verkeerde richting begonnen, maar dit smaakt inderdaad naar méér.
    Ben aangenaam verrast door je stijl en de manier waarop je je verhaal start.
    koyaanisqatsi: thanks, ben zelf aangenaam verrast door de reacties
  • Dulcera
    Je schetst een, op het eerste gezicht impulsief, karakter dat zich laat leiden door wat er toevallig zijn pad kruist. Net alsof de persoon zelf niks kan doen aan zijn leven en zijn lot, dat het buiten hem om gaat. Met een sarcasme en cynisme dat typerend lijkt te zijn, maar het misschien niet is?
    Ik ben eens benieuwd waar die hartig/zoete taart jouw verhaal heen gaat sturen!

    koyaanisqatsi: merci...
  • RolandBergeys
    Ja, en ik begin nu pas aan je entree die ik inderdaad heel boeiend vind. Blijf erbij dat je dringend een uitgever moet zoeken. Hij zal het overigens misschien ook wel hebben over z 'n en m'n... :)))))))

    Ik ga eerstdaags naar het vervolg.

    En een zééér creatief, gelukkig, inspirerend 2007 gewenst!
    koyaanisqatsi: waarvoor dank Roland. Maar zoals reeds gezegd: ik bedankt de uitgever op voorhand (een lang verhaal dat ik in minder drukke tijden wel eens wil neerzetten)
  • aquaangel
    ik ben bezig met de inhaalrace.........

    een groententaart is niet mijn ding, dit smaakte beter

    xx
    koyaanisqatsi: thnks
  • Wee
    Oké, ik begin bij het begin.
    Meteen pakkend, dit verhaal, alleen die taart is echt gadver!
    x
    koyaanisqatsi: Geloof het of niet: ik stond bij de bakker en voor mij werd een rare kerel bediend, duidelijk iemand die ze niet allemaal op een rijtje had. Die kerel vroeg dus echt naar een groententaart met vruchten!! En ziedaar... DE SUKKELAAR. :-)
  • doolhoofd
    Ocharme de sukkelaar!

    Heet jij Jef??

    TSAA! TSAA! BONNNSAI!!!!

    https://www.youtube.com/watch?v=05deyefkRak


    koyaanisqatsi: Amai, da's noemen ze even teruggaan in de tijd. ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 20

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .