writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

DE SUKKELAAR Hoofdstuk 5 Perfecte Oneffenheden

door koyaanisqatsi

PERFECTE ONEFFENHEDEN

'En waar is de dame van "Klaargemaakt Eten"?' vroeg Ocwirk terwijl de verpleegster hem twee piepschuimen doosjes toeschoof.
'Alweer op pad, om andere hongerigen te gaan spijzen, veronderstel ik,' antwoordde ze.
'Hoezo?' zei Ocwirk, 'is dit haar woning dan niet?'
Maar hij kreeg geen antwoord. De verpleegster liet zich in de hoek van eetkamer in een armstoel vallen, kruiste armen en benen en sloot de ogen.
Ocwirk gaf zich met een zucht gewonnen. Hij trok de doosjes van "Klaargemaakt Eten" dichter naar zich toe, lichtte de deksels op en zag twee, hem volstrekt onbekende gerechten tevoorschijn komen: een bruine brij, met hier en daar wat rode vezeltjes doorheen, en een al bijna even papperige, met een geel poeder bestrooide, oranjekleurige puree.
Is dit wel te vertrouwen? dacht hij, maar de zoete, exotische geur die uit beide maaltijden opsteeg, deed hem toch toehappen.
'Oh, ja, da's waar ook,' zei de verpleegster, terwijl ze alweer rechtveerde. 'Er is post voor u gekomen.'
Ze ging in een zijzakje van haar uniform, gooide Ocwirk een pastelblauwe, blanco envelop toe en ging weer zitten.
'Voor mij? Ik zie toch nergens m'n naam op staan...'
'Ja meneertje, terwijl u zo gezellig onder de douche water stond te verspillen, heeft een jongen van n of andere haastige koerierdienst deze envelop voor u gebracht. En u mocht van geluk spreken dat Oma en ik er net aankwamen, want dat kereltje stond de ziel uit z'n lijf te brullen. "Een brief voor Ernst Ocwirk! Een brief voor Ernst Ocwirk!" schreeuwde hij tevergeefs -want natuurlijk zaten uw oren vol zeep. Maar u bent toch Ernst Ocwirk, nietwaar?'
'Misschien,' antwoordde Ocwirk, van oordeel dat het zijn beurt was om een waardeloos antwoord te geven.
Maar dat raakte de verpleegster haar kouwe kleren niet. Ze haalde de schouders op, liet drie luid knallende winden ontsnappen en sloot opnieuw de ogen.
Ocwirks eetlust was nu wel definitief voorbij. Iemand wist waar hij was en het wansmakelijke gedrag van de verpleegster deed de rest. Hij scheurde de envelop open en trok met trillende vingers de brief naar buiten.

"Jij goddeloze ongelovige! Was jou niet gezegd dat je het oranje geringde sleuteltje nergens voor mocht gebruiken!? Maar nee, meneer is een onverbeterlijke betweter! Neemt z'n eigen wagen om een groententaart met vruchten op te halen, in plaats van het hem belangeloos aangeboden voertuig te gebruiken; luistert liever naar de nutteloze raad van een boekenwurm van een secretaresse in plaats van de politie te gehoorzamen; verzaakt aan het eenvoudige verzoek van een al net zo eenvoudig heertje om een brief aan diens ouders te bezorgen, enkel en alleen omdat een roddelwijf van een derderangs cateringbedrijf hem dat afraadt, en gebruikt -als klap op de vuurpijl mogen we wel zeggen (!)- het enige sleuteltje uit een sleutelbos waarvan gevraagd was het nergens voor te gebruiken. Om een godverrekte deur te openen dan nog! Nu ja, beste vriend, u was gewaarschuwd. Vergeleken met de plaats waar u zich nu bevindt, is de hel een peutertuin. God mag weten wat u nu nog allemaal te wachten staat.

Getekend: Wijlen Gregorz Lato."

'Gedaan met eten? Goed, dan ruim ik op.'
Ocwirk keek verschrikt op. De verpleegster had de piepschuimenen doosjes weggenomen zonder op zijn antwoord te wachten en wilde er mee naar de keuken lopen.
'Wacht eens!' zei hij, terwijl hij haar bij de arm pakte, 'de sleutels, de sleutels die in m'n broekzak zaten: waar bent u daar mee gebleven?'
De verpleegster vond het blijkbaar aangenaam bij de arm te worden gepakt, want ze maakte een spinnend geluidje en begon haar dijen tegen Ocwirk aan te wrijven.
'Sleutels, meneertje?' antwoordde ze lichtjes hijgend, 'ik heb helemaal geen sleutels gezien...'
'Dan zitten ze mee in de wasmachine, bij m'n kleren!' zei Ocwirk, terwijl hij gegeneerd met stoel en al van de verpleegster probeerde weg te schuiven.
'Zeker niet, meneertje, ik heb al uw kleren grondig doorzocht; niet uit onbeleefdheid of roofzucht, maar gewoon, om eventueel waardevolle dingen van een ongewenste wasbeurt te vrijwaren. En gelooft u me maar: van sleutels was geen sprake.'
Ocwirk liet de verpleegster los, hetgeen ze niet meteen in dank afnam. Ze trok een pruilluip, stampte een paar keer met haar voeten, stoof met overdreven zware stappen naar de keuken en begon net zo opzettelijk als compleet overbodig lawaai te maken met de aldaar beschikbare huisraad.
In paniek ging Ocwirk in alle mogelijke hoeken van het appartement op zoek naar de sleutels. Het was niet van zijn gewoonte slordig met spullen om te springen, zeker niet wanneer ze een ander toebehoorden, maar het was natuurlijk ook geen gewone dag geweest. Uiteindelijk, de wanhoop nabij, waagde hij zich zelfs opnieuw in de badkamer, ook al vond hij zich daardoor een ongemeen stiekeme onbeschofterik.
Z'n schuldgevoelens dienden evenwel tot niets want het oude vrouwtje bleek in rook te zijn opgegaan. Haar plastieken regenjasje lag netjes opgevouwen op de toilettafel en alles was opgeruimd en kurkdroog, alsof het op z'n minst uren geleden was dat iemand van de badkamer gebruik had gemaakt. Van enige sleutels was ook al geen spoor te bekennen en dus maakte Ocwirk, belaagd door een zoveelste vraagstuk, maar meteen rechtsomkeer.
'De bejaarde dame is weg!' riep hij, onderweg naar de keuken.
De verpleegster kwam hem in de deuropening tegemoet, trok een voor haar doen bizar ernstig gezicht, duwde hem terug de eetkamer in en zei hoofdschuddend: 'U bent uw sleutels kwijt en maakt zich druk om een verdwenen oudje...'
'Och... ' zuchtte Ocwirk, 'het doet er al niet meer toe! Zorgt u er maar voor dat ik m'n kleren zo gauw mogelijk terug heb. Ik moet hier weg.'
Hij had het al gewend moeten zijn, maar het ging hem eerder steeds meer ergeren: de verpleegster schonk geen enkele aandacht aan z'n woorden. Ze liep naar een kastje in de hoek van de kamer, trok een kleine schuif open, haalde iets tevoorschijn, draaide zich om, wenkte Ocwirk tot bij haar en drukte hem een vergrootglas in de handen.
'Aangezien u hoe dan ook toch nog even geduld zal moeten oefenen, kan u uw tijd net zo goed nuttig besteden,' zei ze, terwijl ze de bovenste knoopjes van haar uniform begon los te peuteren.
Ocwirk kon het zelfs niet meer opbrengen zichzelf de vraag te stellen: 'Wat staat me nu weer te wachten?' Als een halve gare bleef hij met het vergrootglas in z'n handen apegapend toekijken hoe de verpleegster haar uniform tot aan haar navel losmaakte en twee grote, ronde borsten ontblootte.
'Kom, meneertje, het is een kleine moeite,' zei ze, met een lichte, nerveuze trilling in haar stem. 'Al wat ik u vraag, is dat u met behulp van het vergrootglas een aandachtige studie van mijn tepels wilt maken. Meer niet. Dat, gevolgd door de bevestiging dat het een stel perfecte oneffenheden betreft...'
Ocwirks blik werd wazig, z'n verstand verlamde, complete passiviteit was het gevolg. De borsten van de verpleegster veranderden in twee afzonderlijke, vlezige hemellichamen, ter plaatste zwevend tegen een achtergrond van een glanzende, ongemeen gladde huid.
'Nu, waar wacht u op, meneertje?' zei de verpleegster.
Ze boog haar hoofd lichtjes naar achter, sloot de ogen en duwde haar borstkas vooruit.
Ockwirk slaakte een diepe, zwaarmoedige zucht, hefte langzaam het vergrootglas omhoog en wierp een haastige blik op de uitvergrote tepels.
'Ik bevestig...' mompelde hij, terwijl hij het vergrootglas weer liet zakken.
'Oooohhh...' kreunde de verpleegster, 'u bevestigt. Prachtig, prachtig. Maar wat bevestigt u precies, meneertje?'
Ockwirk streek een hand over z'n warm aangelopen gezicht, schudde het hoofd en flapte er haastig uit: 'Ik bevestig dat het een stel perfecte oneffenheden betreft...'
De verpleegster begon te sidderen, stootte een droog keelgeluid uit, gaf een korte maar vlijmscherpe gil en trok meteen daarop de openstaande panden van haar uniform opnieuw dicht.
'Zo,' slikte ze, blijkbaar opgelucht, 'dat is dan ook alweer geregeld.'
Ze graaide het vergrootglas uit de verbouwereerde Ockwirk z'n handen, legde het terug in het schuifje en liep, terwijl ze haar uniform weer dichtknoopte en een sportief deuntje begon te fluiten, terug naar de keuken.

 

feedback van andere lezers

  • zwartkopje
    Hoi Koyaanisquatsi,

    Wr een mooi verhaal op zich waarin de fantasie ongebrijdeld ten toon gespreid wordt.
    In het kader van het geheel (de voorgaande stukken) voel ik dat ik me niet meer zo genteresseerd voel als voorheen. Ik word als het ware ongeduldig en begin zijn 'avonturen' wat beu te worden. Mr, bekijk dit als een opmerking van n enkele lezer n laat je daardoor zeker niet afremmen. Ben benieuwd wat anderen tot dusver van je verhaal vinden.

    gr.

    zwartkopje
    koyaanisqatsi: toch hartelijk dank voor je aandacht en commentaar Zwartkopje. (even tussen ons: 't is "ongebrEIdeld)
  • annvanbyl
    Ik blijf het ook met aandacht en hier en daar een grijns lezen hoor, je bent niet gehinderd door gebrek aan fantasie h :-)
    ( en nu moet ik voort, dringend op zoek naar dat vergrootglas )
    koyaanisqatsi: dat ga je niet vinden zonder... vergrootglas...

    (thanks for the feedback)
  • lilKim
    Oudjes die in rook opgaan, brieven uit de hel (of was het toch de hemel?); wat gaan we hier nog allemaal meemaken?
    Ik zal maar gewoon rustig afwachten.
    koyaanisqatsi: een goed idee, zou ik zeggen...

    thanks
  • feniks
    Een mens zou nieuwsgierig worden naar de schrijver achter dit soort van verhalen...
    koyaanisqatsi: een doodsaaie man die zich alleen maar bezighoudt met werken afstandlopen en z'n zesjarige tweelingdochters...
  • Wee
    Mij boeit het mr dan mateloos.
    En ik sluit aan bij Feniks :)
    xxx
    koyaanisqatsi: niet doen... ;-)
  • doolhoofd
    http://weknowmemes.com/wp-content/uploads/2011/10/bad-pick-up-line-panda-roses-are-red.png
    koyaanisqatsi: thnks as usual
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .