writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 6 De Ontvanger)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 6
De Ontvanger

'Moeder!'
'Zoon!'
Elvis voelde de grond onder z'n voeten wegzakken terwijl een bizarre druk z'n hoofd leegzoog. Voor hem stond de vrouw die hem ter wereld had gebracht, de vrouw die helse pijnen had doorstaan om haar enige mannelijke nakomeling te baren. De vrouw die hem, kwetsbaar prematuurtje, dankzij haar moedermelk in een mum van tijd letterlijk opvoedde tot een ijzersterk baasje dat een ongemeen gezonde kindertijd zou doorlopen.
'Wat doe jij hier, in godsnaam?!'
'Ik kan van jou hetzelfde zeggen!'
De stemmen van zowel moeder als zoon klonken verwijtend, maar dat was meer uit gêne dan uit oprechte afkeuring. De twee gaapten mekaar aan alsof ze een spook zagen, half verdoofd door de schok en daardoor niet in staat details waar te nemen, hetgeen vooral Elvis ten goede kwam, omdat hij alzo gespaard bleef van de vaststelling dat z'n moeder weinig meer dan een leren corset, een string nauwelijks die naam waardig en glimmende, latex knielaarzen droeg.
'Moeder,' herhaalde Elvis, terwijl hij z'n luchtpijp langzaam maar zeker voelde dichtkrimpen, 'je gaat me toch niet vertellen dat jij de Hoer van Babylon bent?'
'Wie heeft je naar hier gebracht?' vroeg z'n moeder ontwijkend.
'Wat heeft dat er mee te maken?!' reageerde Elvis, meer gillend dan sprekend.
'Je zit hier middenin de ruigste buurt van de stad. Als je hier geen bekende bent, kom je 's nachts normaal gesproken geen drie straten ver, laat staan dat je ooit opnieuw zou weggeraken. In deze wijk knallen ze je af alsof je een leeg bierblikje bent.'
Z'n moeder was bekomen van de schok en vertoonde een net zo duidelijke als oprechte bezorgdheid.
'Als je het dan toch wil weten: de flikken hebben me hier afgezet. Ik heb namelijk een opdracht.'
'Een opdracht? Een opdracht?' Elvis' moeder wankelde een beetje naar links, zocht een sjofele armstoel in de hoek van de kleine inkomhal van het huis op en ging zitten. 'Je gaat me toch niet zeggen dat je de politie vervoegd hebt? Heb ik daarvoor je studies aan de kunstacademie bekostigd?'
Elvis schudde het hoofd en antwoordde: 'Het zit iets gecompliceerder in mekaar... Maar ik ben zeker geen flik geworden.'
'Da's een hele geruststelling,' zuchtte z'n moeder.
'Ja, ' klakte Elvis, 'en jij zou mij ook kunnen geruststellen, indien je zou bevestigen niet die fameuze Hoer van Babylon te zijn.'
'Dat ben ik ook niet.' De glimlach die op Elvis' moeder haar lippen verscheen liet duidelijk verstaan dat ze zich helemaal had ontspannen. 'Ik ben slechts haar "ontvanger"...'
'Haar ontvanger?'
Elvis' moeder knikte en sloeg een vliegje van haar rechterknie, die als een kinderhoofdje over de rand van haar knielaars kwam piepen, omdat ze haar rechter been over haar linker had geslagen.
'Haar ontvanger?' herhaalde Elvis. 'Kan je misschien iets duidelijker zijn.'
'De Hoer van Babylon is hier niet; is hier ook nog nooit geweest. Mannen komen naar hier om hun geld in hun persoonlijke potje te storten, tot ze voldoende gespaard hebben om de reis te ondernemen.'
'De reis?'
'Naar de Hoer van Babylon...'
Elvis zuchtte. Z'n moeder was nog geen haar veranderd. Altijd weer moest je ieder woord uit haar mond sleuren. Het was zo geweest toen ze van z'n vader scheidde en hij per se wilde weten waarom dat gebeurde, het was zo geweest toen ze van zijn stiefvader scheidde, en het was zo geweest toen ze twee jaar geleden besloot om naar Hawaï te verhuizen.
'En waar mag die Hoer van Babylon zich dan wel bevinden?'
'Dat kan ik je niet vertellen,' grijnsde Elvis' moeder. 'Dat wordt alleen meegedeeld aan de mannen die voldoende geld bijeen hebben om haar te mogen ontmoeten. En maak je geen illusies, Elvis, zo veel geld krijg jij als mislukt kunstenaartje nooit bijeen.'
'Ik begin wel stilaan hier en daar iets te verkopen, moeder!' siste Elvis gepikeerd. Hij had zin om op te stappen, maar hij moest aan die verdomde poen zien te geraken, en dus...
'Goed voor jou,' reageerde z'n moeder, niet echt onder de indruk. 'Maar dan nog. Je zult heel wat van die waterverfdingetjes moeten bij mekaar kladden en verkopen om je de Hoer van Babylon te kunnen permitteren.'
'Kost dat mens dan zo veel?'
'Fortuinen.'
'Pfuh... Goed gek, als je daar je geld naar toe draagt. De wereld barst van de publieke vrouwen, waarom zou een vent dan zo gek zijn zich het brood uit de mond te sparen om één bepaalde van die soort vrouwen te kunnen ontmoeten?'
'Jongen,' zuchtte Elvis' moeder, 'een man die door de Hoer van Babylon onder handen is genomen, is rijp om te sterven. Als zij met je klaar is, heb je een zodanige ervaring achter de rug dat het leven daarna alleen maar als één grote, waardeloze scheet beschouwd kan worden.'
Elvis oog viel zonder erg op de kitcherige klok die boven het hoofd van z'n moeder prijkte. De stand van de wijzers deden hem inzien dat hij al behoorlijk wat tijd had verprutst en dus kwam hij ter zake. Hij vertelde dat Balthazar Versnick -zo heette de sukkelaar- op het punt stond een kopje kleiner te worden gemaakt door z'n vrouw en vroeg daarom het verschuldigde geld terug.
'Dat zal moeilijk gaan,' zei z'n moeder, 'ik heb de opdracht het binnengebrachte geld meteen door te storten op een rekening in het buitenland. Het enige wat ik kan doen, is nagaan hoeveel die meneer Versnick ondertussen al heeft opgehoest.'
Elvis zag z'n droom langzaam wegsmelten. Dat die Versnick het loodje ging leggen, tja, prettig was het natuurlijk niet, maar welke vent was nu ook zo idioot om z'n gezin te laten verhongeren om naar de hoeren te kunnen gaan? Maar Shantelle, de deerne die sinds ze zich voor z'n neus in haar fluokleedje voorover had gebogen om Prince Abdullah te kussen, niet meer uit z'n gedachten was geweest; de muze met de verrukkelijke kittykat en het magische lepeltje; die verdween in de vergetelheid van de vrouwengevangenis terwijl hem zelf god weet welke beproevingen in de mannelijke tegenpool te wachten stonden.
"Godverdomme, godverdomme," begon hij dan ook begrijpelijk binnensmonds te vloeken, "van een kutnacht gesproken..."
En wie kon hem ongelijk geven?

(wordt vervolgd)

 

feedback van andere lezers

  • gono
    Quo vadis?
    koyaanisqatsi: euh... richting Centraal Station???
  • RolandBergeys
    Hallucinant!

    Wat me opvalt, is dat je het telkens z'n en m'n op deze manier scjhrijft, mij stoort dat een beetje, vind mijn en zijn beter, maar dat ligt persoonlijk.
    koyaanisqatsi: ben in feite akkoord, is een automatische waar ik blijkbaar niet van af geraakt...
  • aquaangel
    ondertussen ben ik weer hier beland


    ik lees vaak tijdschriften ook van achter naar voren,..en aangezien ik nog niet alles gelezen heb reis ik nu ook kriskras door je verhalen heen ;))
    koyaanisqatsi: dat kan alleen maar meer orde in de chaos scheppen...
  • Wee
    Dat stukje van het vliegje is geweldig :)
    De rest ook wel, eigenlijk.
    x
    koyaanisqatsi: :-) x
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .