writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 15 Het Ontsnappingscomité)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 15
Het Ontsnappingscomité

Eindelijk kwam het einde van de tunnel in zicht. Café Halfweg was waarschijnlijk daadwerkelijk halfweg geweest, maar zowel Shantelle, Chubby als Elvis waren al lang te moe om zich over een berekening van die aard te buigen.
'Ik voel m'n voeten niet meer,' kreunde Chubby, toen ze aan de laatste meters begon.
'Tja,' siste Elvis, 'wie draagt ook zo'n frivool schoeisel als ie op de vlucht is...'
'Wat weet jij nu af van vrouwenzaken, nikker,' zei Shantelle, en ze gaf hem een por tussen de ribben.
'Zeg, maar... Daar zit iemand...' merkte Chubby op.
''t Ziet er zo naar uit,' reageerde Shantelle, terwijl ze haar ogen tot nauwe spleetjes kneep.
'Nu ja,' zuchtte Elvis, 'een weirdo meer of minder tegenkomen zal het niet maken.'
'Wie het zegt,' zei Shantelle, en ze versnelde haar pas.
Het kon niet, maar het was wel zo: aan het einde van de tunnel zat Mamzelke, de receptioniste, achter een bureau een boek te lezen met de titel 'Alles wat je moet weten over goudkarpers (tenminste als je een fatsoenlijke vijver hebt om die beesten in te herbergen)'. Ze had haar vlinderdasje geruild voor een bronskleurige stropdas van Thaïse zijde, en droeg haar haren niet langer in een knotje maar los over de schouders, hetgeen verraadde dat haar laatste haarknipbeurt al minstens van een paar jaar eerder dateerde.
'Ah, daar zijn jullie,' zei ze met de glimlach. Ze trok een schuifje open en haalde drie vacuüm verpakte, geparfumeerde tissues tevoorschijn die ze meteen aan Shantelle, Chubby en Elvis gaf.
'Hoe ben jij hier geraakt?' vroeg Elvis.
Mamzelke grijnsde, likte met het puntje van haar tong langs haar bovenlip en antwoordde: 'Niet dat het u wat aangaat, maar... Heel eenvoudig: met het openbaar vervoer...'
'Met het openbaar vervoer...' herhaalde Elvis.
'Ja,' zei Mamzelke, 'wat voor jullie geen optie was, vermits jullie op de vlucht zijn.'
'Elvis,' zei Shantelle, 'jij bent toch echt wel een oerdomme nikker. Wat doe jij eigenlijk voor de kost?'
'Ik?' gromde Elvis beledigd, 'ik ben kunstenaar...'
'Wat je zegt,' zuchtte Shantelle hoofdschuddend. 'Nu ja, het zal dan wel zo zijn. Kunstenaar... 't Is geen garantie om verstand te hebben.'
'Ik wil jullie niet afjakkeren of zo,' kwam Mamzelke tussenbeide, 'maar als ik jullie was zou ik hier toch niet langer blijven rondhangen. Het gerucht gaat dat het leger een paar uur geleden de nooduitgang heeft ontdekt en dat er een speciale eenheid, getraind om ondergronds te opereren, onderweg is. Jullie hebben natuurlijk nog een behoorlijke voorsprong, maar met die militaire fanaten op je hielen kan je niet voorzichtig genoeg zijn.'
'We gaan al,' zei Elvis, terwijl hij er maar niet in slaagde zijn tissue uit het vacuüm pakje te halen. Z'n gesukkel maakte hem alsmaar nerveuzer en hoe meer hij er aan dacht hoe hij zich alweer belachelijk stond te maken, hoe erger het werd. Tenslotte gaf hij het op en smeet hij het pakje op de grond om het vervolgens met een venijnige pegel de tunnel in te trappen.
'Welke deur moeten we nemen?' vroeg hij, terwijl hij naar de drie deuren achter Mamzelke wees.
'Laat me even kijken,' zei Mamzelke. Ze sloeg een agenda open, likte haar rechter wijsvinger nat en begon te bladeren. 'Even kijken: Elvis, jij moet de groene deur nemen; de rode deur is voor Shantelle en Chubby moet langs de blauwe...'
'Wat zeg je nu weer?' zei Elvis nijdig. 'Waarom kunnen wij niet met z'n drietjes door dezelfde deur?'
'Omdat jullie alle drie een andere richting uit moeten.'
Elvis keek als een geslagen hond beurtelings naar Shantelle en Chubby, die allebei te druk in de weer waren met het verfrissen van hun hals met hun tissues. Dat hij afscheid moest nemen van Chubby raakte z'n kouwe kleren niet, maar dat Shantelle zo meteen uit z'n leven zou verdwijnen was een ondraaglijke gedachte.
'Shantelle...' mompelde hij.
'Je hebt de meid gehoord, nikker. Waar sta je nog op te wachten?'
'We kunnen toch beter bij mekaar blijven in deze situatie...'
'Als ons gezegd wordt apart onze weg te vervolgen, zal men daar wel z'n redenen voor hebben.'
'Men? Men? En wie mag "men" wel zijn?'
Shantelle hield het niet langer uit. Ze pakte naar haar hoofd om haar wanhoop te demonstreren en vroeg, bijna huilend: 'Mamzelke, wil jij die idioot hier alsjeblief iets van het leven proberen uit te leggen. Want ik geef het op...'
Mamzelke toverde voor de zoveelste keer een glimlach op haar lippen, wenkte Elvis met een vingertje en fluisterde hem toe: 'Het Ontsnappingscomité...'
'Het Ontsnappingscomité?!' herhaalde Elvis luid.
Mamzelke keek even naar Shantelle, om te bevestigen dat ze hier wel degelijk met een idioot te maken hadden, en zei vervolgens tegen Elvis: 'Ja, Elvis. Da's een organisatie die ontsnappingen organiseert. Zoals je een feestcomité hebt voor het ineensteken van feesten, of een ontvangstcomité om iets of iemand te verwelkomen...'
''t Is al lang goed ,' onderbrak Elvis haar, 'maar dat verklaart niet waarom wij zo opeens elk een andere weg moeten inslaan. Tenslotte zijn we nog niet veilig.'
'Wanneer is een mens veilig, Elvis?' vroeg Mamzelke fluweelzacht. 'Vertel me dat eens? Wanneer is een mens echt veilig?'
Elvis' mond viel open, net ver genoeg om een verdwaald vuurvliegje naar binnen te laten - het beestje ontdekte z'n vergissing meteen en maakte dat het weer wegkwam. Was dit nu het moment om met loodzware filosofische vraagstukken om de oren te worden geslagen? Volgens Elvis in alle geval niet. Maar dat nam niet weg dat hij sprakeloos bleef terwijl de moed hem in de schoenen zonk. Zijn muze glipte weg en hij kwam er moederziel alleen voor te staan. De herinnering aan Shantelle's blote lijf brandde zich op z'n netvlies en deed hem de zielepijn van een vervlogen droom ervaren. Z'n blik werd wazig, z'n benen loom, z'n armen slap. Misschien was het maar beter er in een hoekje bij te gaan zitten en de komst van het leger af te wachten. Maar toen trok Mamzelke hem bij de arm tot bij de groene deur en zei: 'Elvis, vertrouw nu maar op het Ontsnappingscomité. Tenslotte komen we allemaal bij dezelfde eindbestemming uit.'
En hoewel Elvis dat laatste niet helemaal begreep, besloot hij om dan toch maar te gehoorzamen.
(wordt vervolgd)

 

feedback van andere lezers

  • Vansion
    Ik begin hoe langer hoe meer van het leven te begrijpen. Zijt gij één van de evangelisten?
    koyaanisqatsi: absoluut! ik ga van deur tot deur, 24 uur op 24, 7 dagen op 7...
    (een mens vraagt zich af: wanneer schrijft hij dan???)
  • RolandBergeys
    En leuk dat het wordt vervolgd, ja!
    koyaanisqatsi: thnks
  • Wee
    Dat vuurvliegje is cute :)
    (Ik kom niet meer aan dichten toe, met die verhalen van jou ;))
    Fijne kerstdagen gewenst en een goed 2012, Koyaanisqatsi.
    xxx
    koyaanisqatsi: Hetzelfde, waarde lezertje. xxx
  • doolhoofd
    "Wanneer is een mens echt veilig..." leuk.

    Op naar de volgende.
    koyaanisqatsi: ;-)
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .