writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 23 Al Humayda)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 23
Al Humayda

Toen Shantelle weer bij bewustzijn kwam, was haar eerste gewaarwording de zoetheid van de warme lucht die haar omhelsde. Haar oogleden tilden zich langzaam op, hetgeen gepaard ging met een drukkende pijnscheut op haar voorhoofd. Moeizaam zocht ze steun op haar ellebogen om meer slapend dan wakker de omgeving te bestuderen: een ruime slaapkamer met een kraakwit plafond, pastelgele muren, zwartgelakte kasten, blauwgroene vloertegels, getraliede ramen en een groot balkon dat uitzag op een uitgestrekt wateroppervlak.
'Ben je eindelijk wakker...'
Een meisje in een turkooizen djelaba kwam uit een aanpalende kamer op Shantelle toegestapt. Ze droeg haar haren in een dikke, met gouddraad versierde vlecht, die over haar rechterschouder hing en tot net onder de ronding van haar borst reikte. Aan haar oren dansten grote gouden oorringen heen en weer en rond haar hals hing een kleine amulet met een Arabische inscriptie.
'Mmm... Dat ziet er tamelijk goed uit,' zei ze, terwijl ze Shantelle's voorhoofd op een onderzoekende blik trakteerde.
Shantelle keek het meisje versuft aan en geraakte niet verder dan de vaststelling dat haar huid donkerder was dan de hare.
'Ik ben Samiya,' zei het meisje terwijl ze op de rand van het bed ging zitten, 'en dit zijn de harde feiten: we bevinden ons hier in één van de zes en negentig woningen van Hassan Al Owairan, meer bepaald in zijn stulpje gelegen aan de rand van Al Humayda, een zowel jou als mij compleet nietszeggende havenstad aan de Golf van Aqaba, in het noordwesten van Saoedi Arabië. Hassan Al Owairan is behalve een groot zakenman ook vriend aan huis bij de prinsen die in dit land de plak zwaaien, én -en dat gaat vooral ons aan (!)- een fervent verzamelaar van vrouwelijk schoon. Of... om het iets minder rooskleurig uit te drukken: hij houdt er een leger slavinnen op na waar zowel jij als ik toevallig deel van uitmaken.'
Shantelle grinnikte, dacht meteen aan een flauwe grap van een dienstmeid die nog maar net de puberteit ontgroeid was en zei: 'Jaja, en ik ben gekocht voor twintig kamelen...'
Samiya stond recht, liep naar een klein tafeltje in een boogvormige nis en schonk uit een grote glazen kan een glas water uit.
'Voor mijn part mag je gerust proberen te vluchten,' zei ze, terwijl ze Shantelle het glas aanreikte, 'maar knoop wel in je oren dat je over geen papieren beschikt en dat je buiten de muren van deze compound bent overgeleverd aan de willekeur van een meedogenloze mannenwereld. Geloof me, je geraakt hier geen kant op; niet dat ik het heb geprobeerd -ik heb me van begin af aan in mijn lot geschikt-, maar als je alles verstandig op een rijtje zet, zal je vrij gauw tot de conclusie komen dat iedere vluchtpoging gedoemd is te mislukken.'
Shantelle ging rechtop zitten en probeerde haar verwarde gedachten te ordenen. Misschien sprak het meisje toch de waarheid. Want hoe was ze anders hier verzeild geraakt? Ja, natuurlijk! Die klap op haar hoofd! Die maffe bleekscheet van een bibliothecaris, die zogenaamde reggaemuzikant!
'Hoe ben ik hier terechtgekomen?'
Samiya ging opnieuw op het bed zitten en antwoordde: 'Iets minder zachtzinnig dan ik in alle geval. In een diplomatieke koffer.'
Shantelle fronste haar wenkbrauwen, met een nieuwe pijnscheut op haar voorhoofd tot gevolg.
'Ja, zo ontvoeren ze mensen: ze worden op één of andere manier verdoofd, naar de ambassade gesmokkeld, en daar in een diplomatieke koffer gestopt zodat ze ongecontroleerd met een privéjet kunnen overgevlogen worden. 't Is in feite zo simpel als zoetekoek.'
'Zo simpel als zoetekoek?! Ik pik het godverdomme niet! Wie denkt die zandnikker wel te zijn, dat hij zo maar vrouwen van hun vrijheid berooft! Ik trek de ballen van z'n lijf als hij ook maar een poot naar me uitsteekt!'
Shantelle's lichaam begon te trillen. Ze klonk dan wel moedig, en was beslist vastberaden, maar net zo zeer werd haar bloed vergiftigd door wanhoop. Samiya mocht dan misschien nog een snotneus zijn, haar woorden hielden beslist steek: je hoefde geen genie te zijn om tot dezelfde conclusie als zij te komen: het afstappen was één, het land uit geraken was twee.
'Vooraleer je onze meester wil castreren,' zei Samiya met een lichte zucht, 'wil ik toch wel iets over hem kwijt: Hassan Al Owairan behandelt je met een respect dat je maar zelden van een man te zien krijgt, zeker als je er rekening mee houdt dat de meeste mensen in waanzinnige beesten veranderen van zodra ze een ander volstrekt in hun macht hebben. Maar niet onze meester dus. Hij geeft je uitstekend te eten, kleedt je als een prinses, dompelt je onder in een eindeloos aanbod welriekende cosmetica en is bovendien een meer dan behoorlijke minnaar. Wat wil je nog meer?'
'Wat ik nog meer wil?!' snauwde Shantelle. 'M'n vrijheid godverdomme! Zie ik er soms uit als een kanarie? Ik ben geen onnozel vogeltje om in een kooi te houden!'
Samiya liet zich niet van de wijs brengen. Ze streek zonder enige reden een plooi in het laken glad en antwoordde zacht: 'Vrijheid? Wat is vrijheid? Vrijheid zit grotendeels in je hoofd. Hassan Al Owairan is een druk bezet zakenman, die bovendien allerlei politieke vriendschappen moet onderhouden. Hij heeft constant een stapel zorgen aan z'n kop, die evenredig met z'n maatschappelijk succes aanzwelt tot een heuse berg. Onze geest daarentegen kan zich zo goed als onophoudend in zorgeloosheid baden. Je zal mij niet horen beweren dat we alles hebben wat ons hartje begeert, maar dat heeft niemand. Nu, ik had je reactie wel verwacht. De koffer waarin je hier aankwam was afkomstig uit het westen, je bent dan ook meer dan waarschijnlijk een verwend, westers nest. Ik had niet de luxe me zo te noemen. Ik ben mijn familie, mijn vrienden, mijn thuis, mijn land ontvlucht omdat ze van plan waren m'n kutje aan stukken te snijden. En daar had ik geen zin in. M'n oudere zus is doodgebloed tijdens het besnijdingsritueel, m'n moeder brult zelfs bij de kleinste plasbeurt het hele huis bijeen -God alleen mag weten hoe ze vier kinderen ter wereld heeft kunnen brengen-, mijn tante heeft de bevalling van haar tweede kind niet overleefd en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik had evenwel weinig keus: als ik wilde ontsnappen aan dat geschifte hakwerk zat er maar één ding op: me verkopen aan "de Arabier", een keiharde maar evenzeer betrouwbare zakenman. Hij kon me een veilig leven garanderen, ergens ver weg van de miserie waar ik al van sinds mijn geboorte mee geconfronteerd word -want in mijn land is nog veel meer aan de hand dan het barbaarse kutjessnijden-, maar dat kon hij dus wel alleen klaarspelen door me als slavin te verpatsen. En zo geschiedde. Met een deel van de poen die hij voor mij ontving regelde hij valse papieren en een visum, net genoeg om mij tot hier te brengen. En ik zei je al: ik mag niet klagen… Integendeel…'
Shantelle keek naar buiten. De zon weerkaatste in de vorm van ontelbare spiegeltjes over de Golf van Aqaba. Een moeazzin riep op tot het gebed, de geur van de lucht werd alsmaar zoeter, een klein, veelkleurig vogeltje streek neer op de borstwering van het balkon. Het beestje stuurde z'n kopje schokkerig in verschillende richtingen, pikte in het ijle en tsjirpte een paar keer. Toen het weer wegvloog boorde zich een steek van jaloezie door Shantelle's hart. Even later begonnen haar ogen zich met tranen te vullen.
(wordt vervolgd)



 

feedback van andere lezers

  • gono
    Duizend en één nacht, ik ga alles lezen!
    koyaanisqatsi: succes! (thnks)
  • aquaangel
    dejalaba is djellaba ;)

    jaja, ( ja, ja ?)

    privéjet (privé-jet ?)

    besnijdingsritueel ( ik denk 2 woorden )

    Mooi geschreven, kutjesnijden.........brr liever niet ;)

    bedankt
    koyaanisqatsi: ja, ik weet het, het is allemaal veel te slordig geschreven... tijdsgebrek is geen excuus, maar ik denk ook te snel, en als ik op de schrijfrem ga staan, gaat er weer vanalles verloren in m'n hoofd..
  • Vansion
    sorry, vorige score was uitstekend bedoeld
    hier idem ... wel slordig soms... maar dat let niet
    koyaanisqatsi: ik beken, dit is het slordigste wat ik ooit heb neergezet... maar het is quasi letterlijk tussen "de soep en de patatten" geschreven...
  • doolhoofd
    Heb per ongeluk op goed iplv op uitstekend gestemd voor het vorige deel, vergeef me. Ben aant surfen met smartphone, tricky bizznizz.

    Ik wil ook wel wat slavinnen, heb jij er misschien nog liggen die je niet gebruikt?
    koyaanisqatsi: Zit helaas zelf met een schrijnend tekort... :-(
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 12

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .