writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS (Hoofdstuk 26 Ritueel Met Zicht Op De Golf Van Aqaba)

door koyaanisqatsi

ONDERTUSSEN, ERGENS ANDERS
Hoofdstuk 26
Ritueel Met Zicht Op de Golf Van Aqaba

Hassan Al Owairan was een man van middelbare leeftijd, niet groot, niet klein, niet dik, niet dun. Z'n huid was karamelkleurig, z'n dun getrimde sik pikzwart, z'n schedel gladgeschoren als een biljartbal. Hij had een typische, gebogen Arabische neus, bijna zwarte ogen, was tamelijk fel behaard -hetgeen hem ergerde- en droeg op een peperduur gouden horloge na nooit sieraden. Het verhaal deed de ronde dat hij er, verspreid over z'n zes en negentig huizen, meer dan honderd slavinnen op na hield, maar aangezien niemand precies wist waar al zijn huizen zich bevonden, was dit onmogelijk na te gaan.
Eens om een willekeurig aantal dagen verscheen hij in Al Humayda en al wat hij dan van Shantelle verlangde was dat ze in haar kamer topless voor het raam ging staan dat uitgaf op het balkon met zicht op de Golf van Aqaba. Het enige wat hij verder van haar vroeg, was dat ze zich niet zou omdraaien tot hij de kamer weer verlaten had.
Shantelle snapte er de ballen van, werd gek van nieuwsgierigheid maar gehoorzaamde omdat Hassan Al Owairan met de Heilige Koran in de hand had gezworen dat ze na een jaar van trouwe medewerking haar vrijheid zou terugkrijgen.
Natuurlijk dacht ze er ondertussen het hare van: misschien stond de vent gewoon met zichzelf te spelen terwijl hij zich opgeilde aan de rondingen van haar in een net niet doorzichtige pofbroek verborgen kont, of misschien was hij impotent en stond hij simpelweg machteloos te kwijlen? -Al kon men zich in dat laatste geval wel afvragen waarom hij er een leger slavinnen op na hield.
Uit Samiya werd Shantelle ook niks wijzer. Die bleef hardnekkig beweren dat ze er geen idee van had waarom de "Meester" haar zo bizar behandelde, hield vol dat zij zelf -en niet helemaal tegen haar zin- voor andere doeleinden werd gebruikt en maakte zich telkens opnieuw van verder aandringen af door Shantelle aan de kop te zeuren om Blackjack te spelen.
Shantelle vervloekte de dag waarop ze het meisje het spelletje had aangeleerd. Het kind was er meteen aan verslaafd geraakt en waardeloos gezelschap geworden. Gelukkig waren er nog Mary, de Filipijnse huishoudster, en Mustafa, de Somalische tuinman, beide oud en versleten maar aangenaam in de omgang en getuigend van de typische levenswijsheid van eenvoudige mensen die al het één en ander hadden meegemaakt. Shantelle bracht uren keuvelend met hen door en genoot van de rust die in het huis heerste. Het contrast met de waanzinnige drukte en het geweldadige karakter van het dagelijkse leven thuis was enorm en leek naarmate ze meer en meer gewend geraakte aan de kalmte en de traagheid van haar nieuwe bestaan alleen maar toe te nemen. Het was een gevaarlijke evolutie in Shantelle's gemoedstoestand die dreigde om te slaan in het zich schikken in haar lot, maar gelukkig waren er ook factoren die hier tegenin gingen. Het ontbreken van een kerel die haar kittykat verwende was daar één van, net zoals het gemis aan soul, r & b, hiphop en raggamuffin, waar Shantelle op haar beurt aan verslaafd was. Muziek was er in Al Humayda genoeg, maar hoe zeer Arabische klanken het oor ook mochten strelen, als die zogezegd zwarte vibes je met de paplepel waren ingegeven, begon het wegblijven daarvan na verloop van tijd op je systeem te werken. En dus kreeg Shantelle steeds meer last van ups en downs en werd haar geduld alsmaar meer op de proef gesteld. Een jaar bleef een jaar, redeneerde ze, en ze kende zichzelf goed genoeg om te weten dat driehonderd vijfenzestig dagen van sexuele en muzikale onthouding niet vol te houden waren. Helaas, net zo zeer had Samiya overschot van gelijk: weggeraken zonder papieren was onbegonnen werk. Het land werd gecontroleerd door religieuze flikken en ander mansvolk dat leden van het andere geslacht amper de vrijheid van ademen gunde en onder die omstandigheden geraakte je bij wijze van spreken zonder toestemmig amper een meter vooruit.
Shantelle begon zich suf te piekeren, bedacht plan na plan dat niet uit te voeren was en bleef ondertussen het geschifte ritueel met zicht op de Golf van Aqaba ondergaan. Tot zich op een dag een ongelukje voordeed...
(wordt vervolgd)

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    graag gelezen

    r & b

    R&B ?

    x
    koyaanisqatsi: euh...
  • gono
    Doet me steeds denken aan een film die ik ooit gezien heb over iemand die wou vluchten uit Irak of was het Iran?
    " Not without my daughter" geloof ik.................;
    koyaanisqatsi: maar dan een beetje... "lichtvoetiger" mag ik hopen...
  • Vansion
    Wat een zalig tot de verbeelding sprekend ritueel! Zou gaan geloven dat je voor vrouwen schrijft!
    koyaanisqatsi: Doen (ijdele) schrijvers dat dan niet?
  • littlefairytale
    Door dit hier ben ik je gaan lezen...tine
    koyaanisqatsi: veel plezier gewenst
  • doolhoofd
    Mannen en hun dwaze verlangens toch...
    koyaanisqatsi: Niks aan te doen... De aard van het beestje...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 9

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .