writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

KANTOORPERIKELEN (Afscheid van Vleessnecks BVBA)

door koyaanisqatsi

'Juffrouw Blijter, is Gabber nog steeds niet binnen?!'
'N-n-nee, ik vrees van niet, meneer Vleessnecks...'
'Godverdegodver...'
De hoorn werd met een luide knal neergegooid. Juffrouw Blijter, die nochtans niets te vrezen had, kreeg het zodanig op de zenuwen dat ze moest plassen. Terwijl ze zich naar het toilet haastte riep haar verbeelding ongewild een pijnlijke voorstelling op: Een vuurrood aangelopen Vleessnecks schold de brave Gabber eerst verrot, smeerde hem vervolgens een schuldgevoel aan waar hij dagenlang ziek zou van rondlopen en zadelde hem tenslotte, alleen al om zijn almacht te tonen, op met een binnen de vierentwintig uur uit voeren opdracht waar ieder normaal mens op zijn minst n volle werkweek voor nodig had.
Nee, het zag er echt niet goed uit voor Peter Gabber. Net op de dag dat Vleessnecks hem om klokslag half negen nodig had, was hij er niet. Brute pech, want normaal gezien kon je je klok op de reclametekenaar afstemmen. Gabber was een schoolvoorbeeld van orde en stiptheid; een harde werker die zowel voor zijn accurate bijdragen als zijn collegialiteit werd gewaardeerd. Dat net hem dit moest overkomen.
Juffrouw Blijter veegde haar dingetje schoon, spoelde door en keerde steeds verder in somberheid wegzinkend terug naar haar bureau.
De klok was ondertussen al de negen gepasseerd. Gabbers lot werd met de seconde dramatischer. Hoogstwaarschijnlijk zou het niet langer bij een terechtwijzing in meneer Vleessnecks kantoor blijven. Nee, zoals de zaken nu evolueerden was de kans erg groot dat er zo iets als een openbare verbale executie zou plaatsvinden. Gabber zou de volle lading krijgen terwijl iedereen er bij was. En vermits er weinig of niets op zijn werk viel aan te merken zou Vleessnecks hem een paar stevige slagen onder de gordel verkopen; zoals hij indertijd had gedaan met mevrouw Phalluss.
Godsamme, zoals die vrouw het te verduren had gekregen...
'Hoe kun je zo'n stommiteit begaan, achterlijke koe?! Zit je soms te veel met je familienaam in je kop?! H?! Is het dat misschien?! Krijg je niet genoeg van dattum, dat je zit te dromen over lullen in plaats van je statistieken fatsoenlijk in te vullen?! En ik al die tijd maar denken dat je een poot was, zoals je d'r altijd als een halve vent bijloopt!'
Juffrouw Blijter hoorde de vreselijke woorden opnieuw nazinderen. De arme mevrouw Phalluss was letterlijk ineen gestort en mocht op krijsend bevel van Vleessnecks door niemand overeind worden geholpen. Het was niet om aan te zien. Tenslotte was ze als een zielig hoopje mens opnieuw recht gekrabbeld, had ze haar jas en aktentas gepakt en was ze zonder nog een woord te zeggen vertrokken om nooit weer te keren -en dat na vijftien jaar trouwe dienst!
Stond Peter Gabber hetzelfde te wachten? Juffrouw Blijter hoopte van niet maar vreesde van wel. Zou Gabbers voorliefde voor Maghrebijnse vrouwen -zijn ex-vriendin kwam uit Tunesi, zijn huidige was Marokkaanse- hem de scheldnaam moslimneuker opleveren? Zou Vleessnecks hem omwille van zijn hobby, het schrijven van pozie, het etiket "smerige homo" opplakken? Zou hij worden uitgekafferd voor flapoor, lopend skelet, pukkelsmoel? Het zat er allemaal aan te komen en de secretaresse werd al op voorhand verteerd door plaatsvervangende schaamte.
"Waarom blijf ik toch werken voor dat varken?" vroeg ze zich zelf, vol zelfhaat, af. "Hij kan zijn poten niet thuishouden, behandelt iedereen als stront, betaalt slecht en nooit op tijd, moet het woord waardering nog uitvinden en stinkt bovendien naar zuur zweet."
De klok bleef genadeloos verder tikken. De telefoon rinkelde opnieuw, juffrouw Blijter durfde de hoorn amper optillen.
'J-ja, meneer Vleessnecks...'
'Juffrouw Blijter! Als die paljas van een Gabber het alsnog in zijn debiele kop moest halen om vandaag toch nog te verschijnen, zeg hem dat hij niet op zijn luie reet hoeft te gaan zitten maar dat hij netjes in het midden van het kantoor mag blijven staan tot ik er aan kom! Begrepen?!'
Juffrouw Blijter slikte haar jawoord meer dan dat ze het uitsprak. Een nieuwe plasbui onderdrukkend begon ze over haar hele lichaam te trillen. Waarom moesten de dingen die ze vreesde ook altijd uitkomen? Arme, arme Peter Gabber. Niet de mooiste man, maar ontwapenend sympathiek en het absolute tegengestelde van het onbeschofte machovarken Vleessnecks.
Misschien is hij ziek, hoopte juffouw Blijter, hoewel ze besefte dat dat slechts uitstel van executie betekende. Want Vleessnecks aanvaardde ziekte enkel en alleen omdat hij er wettelijk gezien niet onderuit kon en gebruikte het minste argument om een uit ziekteverlof teruggekeerd personeelslid aan de schandpaal te nagelen.
'Commediant! Je had ons moeten verwittigen voor de aanvang van de kantooruren! Je doktersbriefje was een halve dag te laat binnen! Ziek? Ziek? Een lap voor je mond, een sjaal rond je nek, een lepel hoestsiroep door je strot, en je kan weer aan de slag; tenminste als je enig plichtsbesef hebt!' Het was maar een greep uit Vleessnecks verbale voorraad verwijten en zogezegde patronale adviezen.
De lift stopte. Juffrouw Blijter staarde met een bang hart door de glazen voordeur. Een stekende pijn boorde zich dwars door haar borst. Daar kwam Peter Gabber uit de lift gestapt. Met een gelukzalige glimlach op de lippen en een al even gelukzalige schittering in zijn grote ogen.
"Ach arme, arme Peter," huilde juffrouw Blijter van binnen. Het scheelde echt geen haar of ze barstte in tranen uit.
'Goeiemorgen iedereen!'
De sombere reacties (iedereen voelde de bui ondertussen wel hangen) gingen totaal aan Gabber voorbij. Met een gezwinde pas liep hij recht op juffrouw Blijter af en vroeg, bijna lachend: 'Carlaatje, zou je zo vriendelijk willen zijn meneer Vleessnecks te vragen of hij me kan ontvangen?'
Gabbers enthousiasme kwam zo zwartgallig over dat de secretaresse haar spraak verloor. Als een robot pakte ze de telefoon op, tikte zonder kijken het verkorte nummer van de baas in en stamelde, nadat ze aan de andere kant met een 'WAT!' was afgeblaft: 'Heu-heu-hij is er...'
Er volgden twee luide klappen: een eerste toen Vleessnecks de hoorn neergooide, een tweede toen hij uit zijn kantoor kwam gestormd en de deur achter zich dichtsmeet.
'GABBER!'
Hij was zijn scheldtirrade niet eens begonnen en het schuim stond hem al op de lippen.
'Yo' my man!' antwoordde Gabber tot eenieders stomme verbazing.
Juffrouw Blijter sloeg de ogen neer. Dit ging zelfs haar bangste vermoedens overtreffen... Als daar maar geen bloedvergieten van kwam...
'Wat zeg jij daar?' vroeg Vleessnecks.
'My mnnnnn,' zong Gabber en hij kneep Vleessnecks zowaar in de neus.
De tiran wist niet wat hem overkwam. Ja, thuis had hij een stuk minder in de pap te brokken, maar hier, op het kantoor, was hij al sinds mensenheugnis heer en meester; volstond het uitspreken van zijn naam om iedereen de daver op het lijf te jagen, was zijn verschijning genoeg om zelfs het zachtste gemompel te doen verstommen en iedereen met driehonderd procent aandacht en inzet aan het werk te zetten.
Wat bezielde deze leegloper, dit stuk mislukte kunstenaar, deze loser, die niet eens een fatsoenlijke westerse vrouw aan de haak kon slaan en zich dan maar tevreden stelde met het opvrijen van achterlijke moslimwijven?
Peter Gabber stond, onwaarschijnlijk zelfverzekerd grijnzend, op zijn reactie te wachten. Maar er spookte te veel verwarring door Vleessnecks' hoofd om hem van repliek te dienen, en precies zoals van machteloze machtswellustelingen verwacht kon worden, richtte hij zijn pijlen dan maar op een ander.
'Wel, wat staan jullie daar allemaal te gapen?!' brulde hij het overige personeel toe. 'Valt er soms niks te doen?! Sinds wanneer draait de economie omdat lamzakken betaald worden om geen bal te verrichten?!'
'Brullen, altijd maar brullen... Kan je echt niks anders bedenken, vleesnek? Nooit eens geprobeerd om, al was het maar een heel klein beetje, respect voor je mensen te tonen?'
De angst voor Vleessnecks mocht dan net zo enorm als alomtegenwoordig zijn, Gabbers houding deed iedereen verstijven. Wat was er in hemelsnaam met de reclametekenaar aan de hand? Was hij misschien zijn leven beu? Zijn baantje in ieder geval, want je hoefde geen waarzegger te zijn om te beseffen dat zijn laatste uren bij Vleessnecks BVBA geslagen hadden.
En Gabber ging nog een stap verder. Hij draaide zijn rug naar de directeur, die wel op ontploffen stond maar voor de rest net zo zeer uit zijn lood geslagen was als de andere aanwezigen, knoopte zijn broek los, liet alles wat er rond zijn dijen hing tot op de enkels
zakken, bukte zich voorover en zei:'Alsjeblief, waarde heer directeur Vleessnecks. Kijkt u maar eens goed, want ondanks het heuglijke feit dat ik afgelopen zaterdag twee miljoen heb gewonnen met de lotto, hoeft u als afscheidscadeau niks meer te verwachten...'
Tegen de tijd dat Gabbers woorden tot iedereen waren doorgedrongen zat zijn broek alweer op zijn plaats. Juffrouw Blijters -en zij niet alleen- smolt weg van begrijpelijke jaloezie en wilde het tegelijkertijd uitjuichen omdat eindelijk iemand de tiran had getrotseerd.
Vleessnecks' onderlip begon te trillen en liet zelfs enkele druppels spuug op de grond vallen.
'Pfuh...' reageerde hij geforceerd en weinig overtuigend, 'alsof jij weet hoe je met zoveel geld moet omgaan. Voor je het weet heb je het allemaal door je lompe poten laten gaan...'
Gabber grijnsde, trok kort maar stevig aan Vleessnecks vette oorlellen, salueerde, begon handkusjes naar zijn collega's te gooien, en zei terwijl hij achterwaarts naar buiten liep: 'Tot in een volgend leven, vleesnek; of nee, toch liever niet.'
De kersverse miljonair verdween achter de dichtschuivende liftdeuren, een ijzingwekkende stilte pakte iedereen bij de strot. Seconden die wel uren leken te duren nagelden Vleessnecks aan de grond, tot een rinkelende telefoon de realiteit opnieuw tot leven wekte. Juffrouw Blijter nam op maar slaagde er niet in het klassieke: "Met Vleessnecks BVBA, met wat kan ik u van dienst zijn?' over haar lippen te krijgen. Godzijdank begon de stem aan de andere kant meteen een hele uitleg, zodat ze veilig was voor de ieder ogenblik te verwachten woedeaanval van haar baas.
Maar ditmaal verzuimde Vleessnecks zijn loonslaven weer tot de actie te brullen. Hij liep terug naar zijn kantoor en trok de deur zelfs met een hoogst abnormale voorzichtigheid zo goed als geluidloos dicht.
De klok begon weer verder te tikken. Natuurlijk wilde iedereen over Gabber beginnen maar de angst had opnieuw de overhand genomen en dus werd er alleen maar ijverig gewerkt.
Nauwelijks een paar minuten later riep Vleessnecks juffrouw Blijter binnen. Hij lag languitgezakt in zijn armstoel en gebood haar de deur op slot te draaien.
'Carla,' kreunde hij, 'trek je rok en je broek uit en kom op mij zitten. Hier moet ik even van bekomen. Dat een mens zo iets moet meemaken na al die jaren in het bedrijfsleven...'
Zoals altijd gehoorzaamde juffrouw Blijter gedwee. Ze trok haar rok en broek uit, zette zich op de meelijwekkend kleine jongeheer van Vleessnecks en dacht, terwijl ze als een machine op en neer veerde: 'Ach, was ik maar een mooie Maghrebijnse geweest...'

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    wat een lengte weer ik blijf maar zeuren. Ik wil zo graag lezen en met weinig tijd haha de rest van mijn geneuzel ken je...

    ik zag commediant, en het is komediant toch?

    groetjes en weer een goed stuk, je hebt vast een hele grote duim, waar haal je het toch allemaal vandaan?

    xx
    koyaanisqatsi: in de Aldi, bij de diepvriesvoeding...
  • ivo
    diepvries was het nu wel ja, jammer dat het zo oppervlakkig bleef ..
    het grappige is wat weggevallen in het pijnlijke van de realiteit die je schetst. Ik moest haast beschamend lachen ...

    maar het verhaal zelf zit goed in elkaar ..
    koyaanisqatsi: thnks
  • dufo
    autobiografisch Gabber?
    koyaanisqatsi: nee, niet echt...
  • RolandBergeys
    leuk - detail: is het Bleiter of Blijter (je haalt ze dooreen).
    koyaanisqatsi: effe rechtzetten...
  • lilKim
    Ik vrees dat mijn commentaar wat voorspelbaar wordt - maar daarom niet minder gemeend -: wederom met veel plezier gelezen.
    koyaanisqatsi: graag gedaan
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .