writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Carolientje (4)

door koyaanisqatsi

4

Carolientje dacht er het hare van. Een kantoor kon je de werkplaats van mevrouw Margaretha van Calixberghe, de Voorzitster van het Tribunaal, nauwelijks noemen. Het was een kurkdroge lucht uitademend, raamloos vertrek, met propvolle boekenrekken, een antiek tweepersoonsbed met bijhorende po in glanzend roze porcelein, een salonnetje in rotan van drie stoelen en een rond tafeltje, en een kleine keukenkast met daarop een stapel koffiekopjes en een koffiezetapparaat.
'Doe gerust of je thuis bent, meisje,' probeerde mevrouw van Calixberghe Carolientje op haar gemak te stellen. 'En zeg me maar hoe je je koffie wenst.'
'Zwart,' antwoordde Carolientje terwijl ze haar regenjas uittrok.
'Precies zoals het moet,' glimlachte mevrouw van Calixberghe. Ze wees Carolientje een stoel aan, schonk twee kopjes koffie in, reikte Carolientje er n van aan en ging recht tegenover haar zitten..
'Wat een dag, wat een dag,' zei ze zuchtend terwijl ze van haar kopje nipte.
'Ja...' lachte Carolientje ongemakkelijk. Ze had haar regenjas op haar schoot gelegd maar vond dit zo opeens van een belachelijk wantrouwen getuigen en legde hem daarom haastig op de derde, nog vrije stoel.
'Nu, even ernstig,' boog mevrouw van Calixberghe zich lichtjes voorover. 'Ik moet je een groot geheim verklappen. Ik ben namelijk helemaal Margaretha van Calixberghe niet, maar haar beste vriendin, juffrouw Greta Gabor. Het klinkt waarschijnlijk onwaarschijnlijk, maar ik neem hier al bijna twintig jaar Margaretha's plaats in. Margaretha is immers onzettend lui, zo lui, te lui in ieder geval om werk te zoeken, laat staan te werken. Vandaar... Nu, tot op de dag vandaag heeft dat nooit problemen opgeleverd. Ik kan precies wat Margaretha kan, misschien zelfs nog een beetje beter, dus... Maar daar is nu wel even verandering in gekomen, niet dankzij jou, meisje -jij moet je zeker niet schuldig voelen- maar dankzij die ellendeling van een meneer Van Albedaa. Die plantrekker moest zo nodig vandaag gaan golfen en zadelde mij daarom als een echte bruut met het voorzitterschap van het Tribunaal op. Goh, al een geluk dat niemand, maar dan ook niemand behalve die kommaneuker van een Van Albedaa zelf, er ook maar een flauw idee van heeft hoe zo'n proces moet afgehandeld worden. Dat interesseert immers niemand een fluit. In principe heb ik dan ook weinig te vrezen en kan ik het zaakje wel naar mijn hand zetten. Alleen, wat als meneer Van Albedaa het morgen in zijn hoofd haalt om naar het verloop te informeren?! Dat ben ik er gloeiend bij! Niet dat hij me er meteen van zal gaan verdenken dat ik niet Margaretha van Calixberghe ben -Margaretha zou er immers ook een boeltje van gemaakt hebben-, maar hij zou wel eens dieper kunnen gaan snuffelen, met alle gevolgen vandien.'
Carolientje had aandachtig geluisterd en ondertussen haar kopje koffie leeg gedronken. Ze stikte van de dorst, haar maag rammelde van de honger en haar slechte nachtrust -op de grond, in het donkere vertrek, naast de roestige, buiten werking gestelde koelkast-, begon haar ook al parten te spelen. Het lag op het puntje van haar tong om te vragen of ze even op bed mocht gaan liggen, maar de afwachtende blik van mevrouw van Calixberghe, of beter, juffrouw Greta Gabor (!), vroeg duidelijk om een reactie op het verklappen van haar geheim, iets waar Carolientje alles behalve gelukkig mee was. Het meisje blies dan ook een vermoeide zucht tussen haar lippen en zei: 'Mevrouw... Ja, ik zal u voor alle veiligheid maar mevrouw blijven noemen... Mevrouw, het aan mij toevertrouwen van uw geheim brengt mij wel in een lastig parket. Dat doet het toevertrouwen van een geheim natuurlijk altijd, maar in dit geval weegt de last op mijn schouders dubbel, aangezien ik een complete buitenstaander ben. Hou ik het geheim voor mezelf, dan ben ik medeplichtig aan het bedriegen van een staatsinstelling, maak ik uw geheim publiek, dan runeer ik zowel uw leven als dat van uw vriendin! Werkelijk, mevrouw, u zadelt mij op met een verscheurend dilemma!'
Juffrouw Gabor trok een trillende pruimemond, de voorbode van een plotse huilbui.
'Dat ik daar niet eerder aan gedacht hebt,' begon ze, al min of meer snikkend, 'maar ja, ik ben dan ook helemaal van de kaart, met dat proces. Dat heeft me zodanig uit mijn routine gerukt dat ik het noorden kwijt ben. Ja, nu je het zo brengt, meisje, begrijp ik het ook: ik had jou nooit mijn geheim mogen verklappen! Wat nu?! Wat nu?!'
De tranen begonnen te lopen. Carolientje zag machteloos toe hoe de vrouw, even tevoren nog de kordate voorzitster van een tribunaal, veranderde in een hoopje menselijke ellende. Ze stond recht en schonk een vers kopje koffie in, dat ze als een letterlijk bakje troost aan de grienende juffrouw Gabor aanbood.
'Da's heel vriendelijke, meisje,' snotterde deze, 'maar in feite lust ik helemaal geen koffie. Die staat er maar omdat mijn vriendin, Margaretha, er verzot op is. Ik drink hem maar om de schijn op te houden. Nu... Nu heeft dat natuurlijk geen zin meer. Ik kan, mag niet van jou verlangen dat je mijn geheim gaat bewaren! Dus... Ach...'
Carolientje voelde zich slap worden. De dorst en de honger klopten opnieuw aan; de vermoeidheid manifesteerde zich alsmaar feller in de vorm van pijnlijke spieren en gewrichte en kreeg nu ook nog eens het gezelschap van verlammende moedeloosheid.
'Weet u, mevrouw' zei ze, half geeuwend, 'als ik me een paar uurtjes op uw bed te slapen kan leggen, dan slaag ik er nadien, met een helder hoofd, misschien wel in met een oplossing voor de dag te komen.'
'Denk je, meisje?'
Juffrouw Gabors gelaat lichtte meteen op, alsof er een geschenk uit de hemel was gevallen.
Carolientje knikte en probeerde wat meer overtuiging in haar voornemen te leggen door geruststellend te glimlachen.
'In dat geval, ga gerust je gang, meisje. De lakens zijn nog maar pas ververst -en ze worden gewassen met speciaal voor ministeries bestemd waspoeder, hetgeen zeer bevordelijk is voor het slapen als een roos.'
'Prima,' knikte Carolientje, waarna ze recht stond en zich begon uit te kleden; aangezien ze gewend was om poedelnaakt te slapen.



 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Ik houd wel van die wonderlijke weefjes in jouw schrijven.
    (Sorry: porSelein, pruimeNmond?)
    x
    koyaanisqatsi: ik heb een probleem met porcelein... :-(
  • ivo
    wat een verhaal ... grappig, mooi en toch zo vreemd in haar geheel ..
    koyaanisqatsi: thnks
  • RolandBergeys
    hallucinant verhaal, knap!

    Tikfoutje: de laken zijn ververst - de lakens.
    koyaanisqatsi: haast en spoed, zelden goed...

    thnks
  • muis
    Graag gelezen:) Vervolg?
    groetjes
    koyaanisqatsi: thnks

    vervolg komt er aan...
  • aquaangel
    en waarom verbeter jij de fout dan niet :)) xxx wie deelt hier de lakens uit!!!!!
    koyaanisqatsi: mijn lakens waren in de was...

    thnks
  • thijl
    Ja, weer goed geschreven. Rijk vocabulaire waar je uit put. Uitstekend.

    Vrijblijvende tipjes:

    -Margaretha is immers ontzettend lui (+ t in ontzettend)
    -dat ik het Noorden kwijt ben. (hoofdletter)
    -'Da's heel vriendelijk, meisje (- e in vriendelijke)
    koyaanisqatsi: ach, die verdomde schrijfduivel...

    thnks
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .