writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (2)

door koyaanisqatsi

Ik duw mijn sigaret uit in de gedeukte asbak van dun, koperkleurig alluminium. Na tien jaar opnieuw beginnen roken is nog zo'n facet van de gestaag toenemende onverschilligheid tegenover mezelf en de mij omringende wereld.
De vrouw giet gitzwarte koffie in de kom die ze voor me op het keukentafeltje heeft neergezet, schenkt voor haar zelf een kop in bij het aanrecht, zet de kan terug op het verwarmde plaatje van de percolator en gaat tegen het raam leunen om naar buiten te kijken.
Haar volle billen doen haar wijnrode badjas ter hoogte van haar kont opbollen. Terwijl ze van haar koffie slurpt legt ze haar linker handpalm tegen haar hals. Buiten blaast een felle wind een dubbele rij populieren heen en weer. Het onrustige geruis van de bomen is het enige geluid dat zich tussen mij en de vrouw nestelt.
Ik ben niet in staat om de aard van onze zwijgzaamheid te definiëren omdat de stilte me vanzelfsprekend lijkt. We zijn volstrekt vreemden voor elkaar en niets wijst er op dat daar enige verandering in zal komen. Mijn aanwezigheid in haar sobere appartement is net zo toevallig als voorbijgaand -althans, zo denk ik er over.
'Mag ik er nog één?' vraag ik, terwijl mijn rechter hand al onderweg is naar het pakje sigaretten en de aansteker die op de hoek van de tafel liggen.
De vrouw draait zich even naar me om, knikt en wendt haar hoofd opnieuw van me af. Ik laat een sigaret uit het pakje glijden, neem de aansteker en steek de sigaret met een stevige trek aan. Een zilverwitte wolk ontsnapt uit mijn mond en laat een vieze smaak achter. Mijn blik valt opnieuw op de vrouw haar billen en plots beeld ik me in dat ik de sigaret in haar kont steek. Het is weer één van de waanzinnige gedachten die de laatste tijd op de meest onmogelijke momenten mijn verziekte kop binnen schieten. Meestal verdwijnen ze net zo snel als ze gekomen zijn, wat niet wegneemt dat ze me telkens weer met een wrang gevoel opzadelen.
Ik proef van de koffie, die veel te sterk is, maar neem toch een paar slokken om de rotsmaak
van de sigaret te verjagen. Gekkenwerk natuurlijk, omdat ik meteen daarna opnieuw aan de sigaret lurk.
De vrouw blaast door haar neus en drinkt opnieuw van haar koffie. Mijn ogen zakken naar de vloertegels; ze zijn van een wansmakelijk mengsel van wit en geel. De kleine keuken ademt de typische geur van gebrekkige verluchting uit, waar zelfs de penetrante sigarettenrook het moet tegen afleggen. Op één of andere manier vind ik de woning perfect bij de vrouw passen. Het is moeilijk de juiste term voor de beide te vinden, al denk ik dat het woord "alledaags" wel redelijk gepast is.
Ik kijk naar de klok op de keukenkast, een goedkoop plastieken prul dat even na elf aanwijst, en vraag me af hoe lang ik hier nog ga zitten. De andere man is al vertrokken. Hij is even nadat de vrouw was opgestaan ook uit bed gestapt, heeft zijn kleren een aangetrokken en heeft het appartement in stilte verlaten -ik deed alsof ik nog sliep, dus was het maar logisch dat hij me geen goeiedag wenste.
'Zou u pistolets willen halen?'
De vrouw haar stem overvalt me als een ijskoude douche. Ze klink scherp, rauw, hees en toch heel vrouwelijk tegelijk. Ze kijkt me aan met donkere ogen, nipt even van haar koffie en kamt met de vingers van haar linker hand door haar golvende haren. Tevergeefs zoek ik naar woorden, alsof spreken met haar nooit tot de mogelijkheden had behoord. Volledig van de kaart duw ik de niet eens half opgerookte sigaret uit en sta recht.
'Hier op de hoek,' zegt de vrouw. Ze gaat in de zak van haar badjas en haalt een ineengefrommeld bankbiljet te voorschijn.
Ik maak met een handgebaar duidelijk dat ik geen geld hoef en zeg: 'Ik ben zo terug.'
Al ben ik daar helemaal niet zeker van...


 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Wat een heerlijk verval.
    x
    koyaanisqatsi: Ja, verval kan idd zeer verleidelijk zijn... ;-)
  • SabineLuypaert
    heel sterk stukje weer, dikke gij schrijft ferm zeg (smile) een stijl die me heel erg aanspreekt
    koyaanisqatsi: bloos
  • ivo
    het is idd zeer ferm geschreven, al zegt het verhaal ook veel over de schrijver *smile*
    koyaanisqatsi: weer iemand die uitgaat van autobiografisch materiaal... tssss..

    thnks
  • Hoeselaar
    Man je schrijft heerlijk, jammer dat ik niet eerder jou met m'n ogen bedacht
    koyaanisqatsi: (auteur buigt dankbaar)
  • aquaangel
    je beschrijft dingen zo lekker dichtbij.
    koyaanisqatsi: zo lang het lekker blijft...
  • thijl
    Een heel directe stijl, het lijkt wel een begin van een film van Tarantino.

    Vrijblijvende tipjes: (en dat ze vrijblijvend zijn, had ik verzuimd te melden in mijn commentaar op de eerste aflevering van dit feuilleton, sorry!)

    -Terwijl ze van haar koffie slurpt, legt (+ komma tussen twee pv's.)
    -linkerhandpalm (aaneen)
    -mijn verziekte kop binnenschiet. (aaneen en enkelvoud ww, het onderwerp is ook enkelvoud, 'één van de waanzinnige gedachten'.)
    -heeft zijn kleren aangetrokken (-'een'.)
    -haar linkerhand (aaneen)
    koyaanisqatsi: thnks

    de tips zijn gewaardeerd, als ik ooit het hele verhaal bundel poets ik de hele boel beslist op...
  • muis
    heerlijk:)

    koyaanisqatsi: thnks again
  • Theo_Roosen
    Heel beeldend geschreven. Ik had tot op heden nog weinig of niets van je gelezen. Je bent me wel een openbaring. Prachtig gewoon. Je stijl bekoort me geweldig. Theo.
    koyaanisqatsi: waarvoor dank!
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 1 lid: dovan.