writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (21)

door koyaanisqatsi

Ik lig languit op de fauteuil, mijn badjas open geslagen, te spelen met mijn lid, dat futloos wordt van zodra ik stop met masturberen. Op het scherm voor mij laat een blonde vrouw zich neuken door een groep gespierde dekhengsten. Als een opgejaagd, in het nauw gedreven dier klauwt de vrouw wild naar de opgerichte fallussen die haar omringen terwijl ze om de haverklap een andere man in zich toelaat.
Ik overweeg al geruime tijd om naar de volgende scène te zappen maar ben zelfs te lui om de afstandbediening van de dvd, die net niet binnen handbereik op de salontafel ligt, te pakken en probeer dan maar wat opwinding te forceren. Tevergeefs: de vrouw haar gekreun en gehijg is bijwijlen zo onnatuurlijk dat ik het nog nauwelijks kan aanhoren en de belachelijke achtergrondmuziek wekt alleen maar nog meer ergernis op.
De bel verlost me uit mijn moeizame tocht naar smaakloze bevrediging. Ik veer recht, schakel de dvd uit, trek mijn badjas goed en begeef me naar de parlofoon.
'Theo...'
'Marcel?'
'Neem me niet kwalijk, kan ik even naar boven komen?'
Zonder te antwoorden duw ik op de knop om de voordeur te openen. Even later hoor ik hoe de lift zich in beweging zet. Ik laat de deur van mijn appartement op een kier en ga terug in de sofa liggen, ditmaal met mijn badjas dicht.
De voorzichtigheid waarmee Devries binnenkomt is typerend voor hem.
'Theo.'
'Marcel,' lach ik geforceerd, 'wat een eer van jou hier te zien... Wil je wat drinken?'
'Nee, bedankt,' antwoordt Devries meelijkwekkend voorspelbaar.
'Ga zitten, man, doe alsof je thuis bent...'
Devries glimlacht verkrampt en gaat voorzichtig op de rand van de fauteuil zitten. Hij slaat de ogen neer, bijt op zijn onderlip en zegt: 'Theo, het spijt me dat ik je dit moet vertellen, maar... Het betreft Walidan...'
Ik voel geen boosheid meer, wil Devries met een handgebaar het zwijgen opleggen en hem al op voorhand overschot van gelijk geven, maar ik laat hem in zijn eer en wacht, met mijn handen nonchalant in de zakken van mijn badjas gestoken, op wat komen gaat.
'Geloof me, Theo, ik heb geprobeerd hen tot andere gedachten te brengen, maar hun besluit staat vast. Tenzij je morgen met een rapport op de proppen komt, stappen ze naar Mreck.'
In Devries' ogen verschijnt een samenzweerderige gewiekstheid die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Onbewust glijden mijn handen uit mijn zakken terwijl ik rechtop kom te zitten. Ik kijk Devries aan met een blik van respect en een plots uit het niets opgedoken gevoel van diepe vriendschap.
'Laat me raden, Marcel: Karstens en Kovac?'
Devries schudt het hoofd.
'Magrin en Maier?' vraag ik ongelovig.
Devries geeft een kort, dansend hoofdknikje.
Spottend met de openbaring van mijn schrijnend gebrek aan mensenkennis laat ik me lachend achterover in de fauteuil ploffen.
'Wie had dat ooit kunnen denken?' mompel ik, terwijl mijn ogen in het wit van het plafond naar een verklaring zoeken.
'Karstens en Kovac hebben net als ik geprobeerd hen te doen afzien van hun voornemens, maar ze waren echt niet te vermurwen, Theo. Goh, wat die twee bezielt, God mag het weten...'
Ik sluit de ogen, denk aan Carla die me gek maakt door niets van zich te laten horen, wil rechtstaan en naar de slaapkamer stappen met in het achterhoofd de wetenschap dat zij daar met gespreide benen op me ligt te wachten.

'Het spijt me, Theo, echt, het spijt me.'
Devries' stem klinkt ver weg. Ik accepteer zijn spijtbetuiging door te knikken en stuur mijn gedachten terug naar de slaapkamer. Was Carla daar, dan zou ik haar vragen om Devries -een goede vriend, een echte vriend (!)-, in ons spel te laten delen, hem te laten mee proeven van haar lichaam, haar geur, haar vocht. Devries is immers niet langer de hondstrouwe bedrijfshond en voorbeeldige echtgenoot, maar een rebelse collega en een reisgezel in mijn vrije val.
Ik voel een diepe spijt opborrelen omdat ik deze illusie niet kan waarmaken en laat me overmeesteren door een aanrollende golf van woede gemengd met wraaklust.
Magrin en Maier... Klootzakken...

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Ik dacht mij hetzelfde als Sabine, o hoe verdorven ...
    x
    koyaanisqatsi: kan ik slechts bijtreden
  • SabineLuypaert
    weet je, on gezonden geest als ik was, dacht ik bijna te lezen bij 'stopt zen handen in zen zakkan' dat hij vanuit die badjaszakken nog zat te frullen aan... (erg he), kerieus hoe de koleire zich gaat manifesteren (smile)
    koyaanisqatsi: wie weet... met mannen met hun handen in hun zakken weet je maar nooit...
  • aquaangel
    qoute:

    Op het scherm voor mij laat een blonde vrouw zich neuken door een groep gespierde dekhengsten.

    eh it wasn't me ;)!! hehheh damnit!

    verrukkuluk stukje :)

    x
    koyaanisqatsi: euh... laten we aannemen dat er wel meer blonde dames op de aardbol rond... euh... lopen...
    thnks
  • thijl
    Knap, die rode draden (naast het voortschrijdende verval) doorheen het verhaal. Het geeft enigszins houvast.
    koyaanisqatsi: thnks
  • muis
    1ste regeltje: opengeslagen?

    Knap stuk (het verhaal dan)
    koyaanisqatsi: goh... een tikfout, al in de eerste regel...
    schande...

    thnks
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .