writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (27)

door koyaanisqatsi

Ik leun achterover, staar naar het computerscherm als een verlamde naar een bokaal goudvissen en wacht op mijn executie.

Devries is heel even langsgekomen, begon me er schoorvoetend op te wijzen dat ik hoogst waarschijnlijk met een zware depressie worstel en adviseerde me vervolgens om professionele hulp te zoeken. Beleefd maar ook kort en bondig liet ik hem verstaan zijn bezorgdheid te waarderen maar dat geen haar op mijn hoofd er aan denkt me te gaan verschuilen achter één van de populairste kwalen van de moderne tijd. Een depressie? Als ik daar al ooit in verzeild ben geraakt, dan ben ik die fase hoe dan ook al lang weer voorbij. Ik bevind me immers in een dimensie waar eender welke aandoening van psychische aard onmogelijk kan gedijen en waar de absolute nutteloosheid van alles als quasi wetenschappelijke zekerheid geldt; een rijk van grote vrijheid, dat jammer genoeg niet als gelukzalig wordt ervaren en me tot nader order dwingt op mijn elan -al heeft het woord in dit geval een ronduit spottende betekenis- door te gaan.

Ik trek mijn bureaulade open en begin zonder enige bedoeling met een hand tussen de rommel, die zich daar de afgelopen weken bijna vanzelf heeft opgestapeld, te tasten. Na enige tijd stuit ik op een gevlekt bierviltje waarop in verkrampt geschreven drukletters de naam Levithian en een telefoonnummer staan geschreven. Levithian? De naam zegt me niets, klinkt als een medicijn dat meer nut heeft als placebo dan als daadwerkelijk geneesmiddel, en doet me daarom besluiten het bierviltje in stukken te scheuren en in de prullenmand te dumpen.

Waarom laat Mreck me in het ongewisse? Hij is niet van het slag dat zijn verslagen vijanden laat gaar stoven. Daarvoor is het voeren van oorlog te belangrijk. En oorlog voert Mreck, tegen alles en iedereen, precies zoals het een topmanager betaamt.
Ik heb nooit begrepen wat de drijfveren van dit soort mensen zijn. Geld? Onmogelijk, aangezien ze geen tijd nemen om er van te genieten. Macht? Twijfelachtig, aangezien hun positie hen totaal in zijn greep heeft. Vrijheid? Je reinste illusie! Gevangenen van hun levens, vol van voorbedachtheid, manipulaties en samenzweringen, dat zijn ze.

Mijn gedachten belanden bij Magrin en Maier, de moderne Judassen. Denken ze tot Mreck's niveau te kunnen opklimmen door mij als een ondergronds verzetstrijder aan hem uit te leveren? Als dat hun verwachtingen zijn, dan kan ik alleen maar medelijden met ze hebben. Mannen als Mreck hebben een hekel aan lijntrekkers, zoals ik, maar een ware verachting koesteren ze pas voor hyena's als die twee. In zekere zin heeft Mreck zelfs respect voor me. Mijn duidelijkheid maakt het hem immers gemakkelijk, terwijl de opgezette schizofrenie van Magrin en Maier hem constant tot energie verslindende alertheid dwingen. Ben ik een eenvoudig te onderdrukken of te elimineren rebel, dan zijn zij te duchten medestanders, het soort lagere officieren waar ieder staatshoofd van een bananenrepubliek maar beter van wakker ligt.
Over lagere officieren gesproken: Karstens en Kovac verschijnen als een Siamese tweeling in de deuropening.
'Heb je een minuutje, Theo?' vraagt Karstens.
'Eeuwen,' antwoord ik.
Karstens en Kovac lachen geforceerd. Kovac sluit de deur en plukt aan zijn neus. De twee mannen nemen plaats voor mijn bureau en kijken me met een duidelijk gemeende bezorgdheid aan.
'Theo,' begint Karstens met een zenuwachtige heesheid in zijn stem, 'we hebben daarnet nog even met Marcel overlegd en kwamen net als hij tot dezelfde conclusie. Je moet er even tussenuit, het loopt fout, echt... Wij...'
'Waar loopt het fout?' lach ik sarcastisch. 'Ik zie het nergens fout lopen.'
Karstens en Kovac kijken mekaar aan met de typische verstandhouding van betweters. Kovac plukt opnieuw aan zijn neus en neemt de ongemakkelijke taak van goedmenend adviseur van Karstens over.
'We begrijpen dat het niet eenvoudig voor je is, Theo. Niemand geeft graag toe dat de dingen hem boven het hoofd groeien, maar...'
Ik zou Kovac met een rustig handgebaar het zwijgen moeten opleggen, recht staan, mijn armen kameraadschappelijk op beide mannen hun schouders moeten slaan en zeggen: 'Beste collega's, vrienden, jullie bezorgheid ontroert mij, maar jullie vergissen zich,' maar in plaats daarvan word ik doof en concentreer ik me op mijn balpen, die tussen mijn computerklavier geklemd zit; een duur stuk schrijfgerief, een verjaardagscadeau van mijn ex, in betere tijden.
Ik probeerde het ding uit op haar lichaam, tekende eerst een paar ogen op haar kont en kleurde nadien haar tepels in, waar de blauwe inkt een sprookjesachtig effect tevoorschijn toverde. Toen ik klaar was, zette ik haar bovenop mij en liet me berijden terwijl het blauw als een tweeledig kunstwerk voor mijn ogen op en neer danste. Fier genot maakte me haast gek van opwinding en voerde me naar een al te snelle ejaculatie. Maar nog was de betovering niet verbroken. Mijn vrouw -of moet ik het pijnlijk bij "ex" houden?- boog zich lichtjes voorover en drukte een tepel in mijn mond terwijl ze mijn leeglopende lid gegijzeld hield in haar hete, paradijselijke gevangenis. De smaak van de inkt sijpelde vermengd met het zachte zout van haar zweet in mijn keel, als langzaam werkend gif afkomstig van een gifpijl. Ik raakte bedwelmd, verloor al liggend mijn evenwicht en smeekte het leven dat deze ervaring eeuwig zou blijven duren. Het draaide helemaal anders uit. Natuurlijk.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Práchtig, dat laatste stuk, wauw!
    x
    koyaanisqatsi: Niet voor de uitgever. Die vond Het Verval rijp voor de prullenmand.
  • aquaangel
    fraai stuk vooral onderstaand:

    Ik probeerde het ding uit op haar lichaam, tekende eerst een paar ogen op haar kont en kleurde nadien haar tepels in, waar de blauwe inkt een sprookjesachtig effect tevoorschijn toverde. Toen ik klaar was, zette ik haar bovenop mij en liet me berijden terwijl het blauw als een tweeledig kunstwerk voor mijn ogen op en neer danste. Fier genot maakte me haast gek van opwinding en voerde me naar een al te snelle ejaculatie. Maar nog was de betovering niet verbroken. Mijn vrouw -of moet ik het pijnlijk bij "ex" houden?- boog zich lichtjes voorover en drukte een tepel in mijn mond terwijl ze mijn leeglopende lid gegijzeld hield in haar hete, paradijselijke gevangenis. De smaak van de inkt sijpelde vermengd met het zachte zout van haar zweet in mijn keel, als langzaam werkend gif afkomstig van een gifpijl. Ik raakte bedwelmd, verloor al liggend mijn evenwicht en smeekte het leven dat deze ervaring eeuwig zou blijven duren
    koyaanisqatsi: zal ik de balpen opsturen?

    xx
  • SabineLuypaert
    hd hetzelfde, ik dacht wat een braaf stuk dit tegenover de andere, tot onderstaand stukje haha jeetje,
    wel errug speciaal mensje zenne
    koyaanisqatsi: ther are worse people, trust me...

    thnks
  • muis
    Sabine en aquaangel hebben alles al gezegd. Het enige dat ik kan doen is me hierbij aansluiten:)
    groetjs
    koyaanisqatsi: thnks muisken
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .