writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (36)

door koyaanisqatsi

Ze zijn er, altijd, de uitzonderingen, de hoeren die gek genoeg zijn om eender wie binnen te laten. Natuurlijk is deze uitdrukking in de meeste gevallen unfair, want meestal gaat het om vrouwen waarbij het water tot aan de lippen staat; vrouwen, zo wanhopig dat ze behalve hun ziel ook hun leven op het spel zetten.
'Ik heb wel syfilis,' val ik met de deur in huis.
Met haar handen in haar zij staart ze me aan, haar met potlood bijgewerkte wenkbrauwen hoekig opgetrokken. Haar witte topje is versleten, haar te korte short vertoont een vetvlek, haar rode netkousen accentueren de ongezonde vaalheid van haar benen.
'Geen probleem,' zegt ze, 'alles gebeurt toch met condoom.'
'Dat spreekt vanzelf,' probeer ik ruiterlijk te klinken.
Ik trek mijn sweater en jogginbroek uit en bekijk mezelf in de spiegel. Mijn lijf lijkt van een vreemde, onder mijn beschilderde hoofd. Mijn slip valt op de grond, mijn besmette slapheid toont zich als een verwelkte kamerplant.
'D'r is nog niks te zien,' zeg ik, alsof dat iets uitmaakt.
De vrouw gaat op bed liggen, haar zware borsten zakken naar buiten, de plooien in haar buik trekken zich gedeeltelijk terug. Ik staar recht in een rode opening, omgeven door rossig struikgewas. Twee witte handen graaien naar mijn lid, dat onberoerd blijft en zich dus ook niet laat vangen in een omhulsel van latex. Achter de vrouw bevindt zich een lange, tot aan het plafond reikende spiegel die een wansmakelijk beeld van twee lelijke, naakte mensen weerkaatst. De lekkende fallussen op mijn gezicht zijn zowaar het mooiste wat er te zien valt; in de gegeven context zou ik zowaar van kunst durven spreken.
De vrouw sjort lusteloos aan de sukkel die verlangt naar een zo snel mogelijke zaadlozing. Mijn geslachtsdelen maken al lang geen deel meer uit van Theo Saterman, zijn een zelfstandig lichaam, dat contradictorisch genoeg gevoed moet worden door erupties van zelfgefabriceerde stoffen.
Ik zou een letterlijk handje kunnen toesteken maar ben als een lastige klant die van mening is dat alles hem maar onder de kont moet geschoven worden. De vrouw mijdt alle oogcontact, krijgt het duidelijk op de zenuwen, wat op zijn beurt ook bij mij voor irritatie zorgt en een erectie zowat naar het rijk der fabelen verwijst.
'Stop er maar mee,' brom ik, zonder ontgoocheling of schaamte.
'Als jij het zegt,' reageert de vrouw.
Een oogwenk later staan we ons allebei opnieuw aan te kleden. De stilte die zich tussen ons nestelt is zo nietszeggend dat ze volkomen pijnloos is. Nauwelijks een handvol minuten later sta ik weer op straat. De deur die achter me in het slot valt is de symbolische afsluiting van een op voorhand tot mislukken gedoemde onderneming.
Slechts weinig hoerenlopers durven me een duidelijke blik te gunnen, angstig als ze zijn om zich in deze compromitterende omgeving problemen op de hals te halen. Geen buurt waar mannen zich zo braaf gedragen als een hoerenbuurt. Tenminste, zolang ze niet achter een deur verdwijnen.
Ik passeer een raam waarachter een prachtig Afrikaans meisje zit. Een rank lichaam met stevige volle borsten, in een minuscule bikini van glanzende goudkleurige stof. Haar opmaak, een combinatie van goud en zwart, en haar donkere amandelvormige ogen geven haar een aura van onbereikbaarheid, drukken mogelijke klanten met een genadeloze kracht op het hart dat haar lichaam misschien te huur is, maar haar hart in alle geval voor geen geld van de wereld te koop.
Ik vervloek mijn geschminkte kop, die er voor zorgt dat ze me niet eens een blik waardig gunt, overweeg om me naar huis te haasten om van gedaante te veranderen maar zie hier van af uit vrees om zelfs als normale sterveling geweigerd te worden.
Een jonge kerel loopt me voorbij, houdt halt voor haar raam en wacht tot het meisje de deur opent. Ik hou mijn pas in, doe alsof ik interesse heb in het meisje achter het volgende raam en probeer flarden van de onderhandeling op te vangen. Ik versta echter niets; zowel de jongeman als het meisje dempen opzettelijk hun stemmen, alsof ze een samenzwering tegen de rest van de wereld beramen. Het meisje voor het raam waar ik heb halt gehouden, kijkt me minachtend aan en laat verstaan dat ik me ook bij haar geen illusies moet maken door eenvoudigweg haar gordijn dicht te trekken. Dan gaat de jongeman de kamer van de Afrikaanse binnen en voel ik een steek dwars door mijn lijf priemen, alsof mijn hart breekt.



 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Door jouw beeldende beschrijvingen hoe ouder worden zich langzaam in 't lijf laat zakkken, kijk ik er ook echt naar uit :(
    x
    koyaanisqatsi: De ondraaglijke zwaarheid van het verval... :-)
  • aquaangel
    mooi, hoe je het lichamelijke beschrijft.

    en die spiegels zijn funest, zit niet op mijn zwemband te wachten hahah
    koyaanisqatsi: ja, spiegels, ook niet mijn ding...
  • SabineLuypaert
    die kamerplant beschrijving en dan de moeilijke klant, deden hun werk meer dan allen in de tekst, het beeld volgroeide hier in breedbeeld voor mijn oogjes
    koyaanisqatsi: toch geen water gegeven?
  • muis
    De teleurstelling van Theo druipt er af:) Prachtige beschrijvingen
    groetjes
    koyaanisqatsi: thnks again
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .