writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (39)

door koyaanisqatsi

Birgit kookt, niet geweldig maar beslist eetbaar, ruimt het appartement op -kuisen kan ik het niet noemen-, en slaapt bij me in bed, als een echtgenote. 'Mijn Vuile' blijf tot nader order opgeborgen in mijn onderbroek. Van sex als dusdanig is voorlopig dan ook geen sprake. In ruil voor de poen die ze nodig heeft om aan heroïne te geraken vraag ik haar thuis naakt rond te lopen, een eenvoudig verzoek dat ze zonder morren inwilligt.
Er is weinig betoverends aan, aan haar jonge, veel te vroeg vergiftigde lichaam, dat met de dag bleker en magerder lijkt te worden, en toch kan ik er minuten lang gehypnotiseerd naar kijken. Vooral wanneer ze bedrijvig is, genieten mijn ogen van de lichte deiningen van haar vlees en de kwetsbaarheid van haar naakt zijn.
De dag nadat ze bij me was ingetrokken heb ik haar verteld over mijn sief en haar aangeraden om een dokter te raadplegen. Het waarom van haar weigering lag voor de hand: ze vreesde dat een bloedtest iets ergers dan syfilis naar boven zou brengen. Gesteund door mijn defaïtisme tegenover het lot aanvaardde ik haar struisvogelpolitiek als een toekomstige Russische roulette. Vroeg of laat zou ik in haar gaan en mezelf blootstellen aan de gevaren die zij via injectienaalden in haar lijf opzoog. Spannend... Nu ja...

Gezien de veranderde omstandigheden kon ik natuurlijk mijn eigen ziekte niet langer zijn gang laten gaan. De dokter heeft me een behandeling voorgeschreven die me weldra van Carla's relatiegeschenk zou moeten verlossen. Ik heb me dan ook voorgenomen mijn inwonend hoertje van zodra ik genezen ben wat extra's te laten verdienen door mijn schade in te halen -voor zo ver ik tot iets fatsoenlijks in staat zal zijn; dat spreekt vanzelf.

Op het werk gaat het voorlopig prima. Op een handvol moedige enkelingen na word ik door iedereen gemeden als een op de dool geraakte leproos. Ik heb al overwogen me een ratel aan te schaffen om de schijtluizen op tijd van mijn komst te verwittigen maar ik wil Devries en die paar andere dapperen niet compromitteren met uitdagend gedrag en dus laat ik het maar.
Ik dood de tijd met het lezen van stripverhalen en het maken van -slechte- pornografische tekeningen. Zo nu en dan steek ik een sigaretje op, telkens met de verwachting dat iemand me op het algemeen geldende rookverbod zal komen wijzen maar ik word steevast ongemoeid gelaten.
Tja, mensen worden nu eenmaal niet als helden geboren, worden het alleen maar per ongeluk, door bepaalde omstandigheden.
Eén iemand heeft ondertussen wel mijn hart veroverd. Het is mevrouw Debruyn, één van de administratieve bedienden, een verre van lelijke maar overduidelijk ongelukkig gehuwde vrouw van halfweg dertig. Ze komt zo nu en dan een praatje slaan, herhaalt zonder te vervelen regelmatig dat ze mijn toestand betreurt, kan niet zelden met moeite haar tranen in bedwang houden en drukt bij ieder afscheid haar hoop uit dat alles goed met me komt.
Waarschijnlijk spiegelt ze haar eigen ongeluk iets te veel aan mijn situatie, die niets met ongeluk te maken heeft, en probeert ze een soort verband tussen ons te smeden. Met welk doel is me niet meteen duidelijk, want ze is het soort mens dat ondanks een rothuwelijk niet bereid is een scheve schaats te gaan rijden. Schuldgevoelens en angst overheersen haar verlangens naar bevredigende sex en lichamelijke liefde; zo erg dat het bijna op haar voorhoofd te lezen staat.
Natuurlijk zou ik haar kunnen benaderen en mogelijk zou ze na een tijdje wel voor de bijl gaan, maar aangezien ik haar daar alleen maar dieper mee in het moeras van haar rampspoed zou duwen, getuigt deze optie in dit geval alleen maar van grove ondankbaarheid. Nee, mevrouw Debruyn koester ik, als een zeldzame, in de woestijn bloeiende bloem, zo fragiel dat de minste aanraking haar zou breken.

Ik zit over een stripverhaal gebogen en strijk met mijn rechter hand over mijn schedel. De haarstoppels zijn alweer uitgegroeid tot stekels van enkele millimeters. Vanavond krijgt het zaakje een scheerbeurt. Mijn kale knikker bevalt me opperbest, geeft me een zengevoel dat, hoewel het ontegensprekelijk een factor van een andere levensvisie dan de mijne is, nauw aanleunt bij mijn staat van nihilisme.
Plots word ik herinnerd aan mijn alweer vervlogen ambitie om in een pornofilm aan te treden. Hier op volgend ontspruit het idee om dit samen met Birgit te doen. Het kan haar een flinke stuiver opleveren, waarmee ze voor een tijdje verder kan en ik ben al meteen verzekerd van een partner die me ondanks haar belabberde figuurtje volkomen aanstaat.
De gedachte laat me niet me niet meer los, degradeert mijn stripverhaal tot het niveau van een volstrekt oninteressant vodje literatuur en doet me besluiten het voor bekeken te houden voor vandaag. Veel te vroeg, het is nog maar net twee uur 's middags gepasseerd, verlaat ik het kantoor. En zoals te verwachten is er geen haai die daar naar kraait.



 

feedback van andere lezers

  • SabineLuypaert
    zalig stukje weer, benieuwd hoe het met dametje De Bruyn afloopt ((in nde derde laatste regel van uw voorlaatste alina is er een 'e' voorgerkopen in rampspeod;))
    koyaanisqatsi: dat heb je met e's... geen manieren!
  • muis
    Ben benieuwd naar het vervolg:)
    groetjes
    koyaanisqatsi: ik ook

    thnks
  • aquaangel
    super hoor,
    xx
    koyaanisqatsi: xxxxx
  • Wee
    Alles al gelezen, maar nog niet alles gewaardeerd.
    x
    koyaanisqatsi: ;-)
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .