writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (45)

door koyaanisqatsi

Ik slenter langs het kanaal, voel me één met het desolate karakter van de industriezone die zijn beste tijd heeft gehad. Het aantal lege bedrijfsruimten en vervallen pakhuizen groeit aan, de achterblijvers zijn reclame voor bedrijven met een gebrek aan ambitie. De "nieuwe onderneming", om met een begrip ter spreken, vestigt zich bij voorkeur in één van de prestigieuze complexen die aan de rand van de stad als paddestoelen uit de grond rijzen. Bezoekers worden er verwelkomd door agenten van privé-bewakingsdiensten en bespied door camera's, alvorens door een handvol afgeborstelde receptionistes ontvangen te worden aan lange informatiedesks in ultra moderne design, zo steriel en onpersoonlijk dat ze de gezelligheid uitstralen van een ziekenhuis.

De wind blaast lang mijn oren, verstoort de woorden die mijn gedachten vormen als een al te lawaaierige gast op een huwelijksfeest. Mijn handen zitten diep in de zakken van mijn jas, mijn hoofd steekt lichtjes gebogen voorwaarts, zo goed mogelijk weggedoken in mijn opgezette kraag. Bladeren en zwerfafval rollen stuurloos naar me toe, om me vervolgens negerend te passeren. Een bestelwagen rijdt voorbij, de chauffeur trakteert me op een vluchtige, nietszeggende blik. Aan de overkant van het kanaal veegt een vrouw in een hemelsblauwe schort het portaal van een klein kantoorgebouw schoon. Ze kijkt even naar me op maar buigt zich algauw weer over haar werk -een dwaallicht hoeft zelfs niet op de aandacht van een eenvoudige poetsvrouw te rekenen.
Ik zet me neer op een meerpaal, strek mijn benen en recht mijn rug. Voor de zoveelste keer ga ik in de binnenzak van mijn jas en haal het briefje tevoorschijn dat Patrick, de hyena, in mijn brievenbus had gedeponeerd.
"Theo, niet dat het veel uitmaakt, maar ik was toch van mening dat je het moest weten. Uit de lijkschouwing is gebleken dat Birgit iets meer dan twee weken zwanger was. En aangezien ze mij vertelde dat jij de enige was met wie ze nog..."
De spijt die in mij vreet heeft een niet te bevatten inhoud. Ik betreur Birgits dood nauwelijks, kan niet eens jammeren om de vernietiging van haar ongeboren leven, maar vervloek des te meer mijn ontglipte kans om haar zwangere lichaam te bezitten, de gemiste opportuniteit om haar getormenteerde lijf, vol vuiligheid, vel over been en terzelfdertijd zwellend, als een baarlijke duivel te bekruipen. Een stel horens, een harige puntstaart en een paar bokkepoten zijn het weinige dat ik er hoefde bij te fantaseren om een extase te bereiken die me zou doen brullen alsof ik brandde in het hellevuur.
Waarom zou ik ook het vroegtijdige einde bewenen van een leven dat tot niets anders gedoemd was dan dieper weg te zinken in de beerput van een folterende verslaving? Of een toekomstig leven dat al vergiftigd was tot op het bot, nog voor het een glimp van de wereld had opgevangen? In mijn wereld is geen plaats meer voor dit soort sentimenten, heeft een fascistische rationaliteit de evenwichtige overwegingen, noodzakelijk om menselijk optimisme te kweken, al lang van tafel geveegd.

Het wordt te koud om te blijven zitten. Terwijl ik overeind kom en het briefje van de hyena terug in de binnenzak van mijn jas glijdt, krijgt mijn satanische spijt als een op barsten staande etterbuil een extra dimensie. Het lot heeft mij namelijk het vaderschap ontzegd van het product van de schandalige relatie tussen een ouwe geilaard en een piepjonge heroïnehoer! Ik mag er niet aan denken, hoe ik als trotse dekhengst mijn schreiende boorling, nog druipend van het bloed en slijm van zijn moeder, als een trofee van het kwaad in de hoogte had kunnen houden, voor de ogen van een geschokte omgeving -mijn ex, familie en collega's op de eerste rij! Samen met deze frustratie groeit het besef dat mijn, door mezelf per vergissing als onvruchtbare stomp beschouwde fallus nog in staat is tot kweken en maak ik, de man voor wie het woord ambitie iedere betekenis heeft verloren, het zwanger maken van een jonge deerne tot een demonisch streefdoel.
En dus schreeuw ik, met een gebalde vuist in de lucht: 'Voorwaarts!' en trek met versnelde pas terug richting bewoonde wereld.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Jézus ...
    x
    koyaanisqatsi: Nee. Daar heb ik nooit wat over geschreven... :-)
  • aquaangel
    supermax
    x
    koyaanisqatsi: broer van Mad...?

    xx
  • SabineLuypaert
    (smile) zwaar in verval die mens
    koyaanisqatsi: wat ge zegt...
  • muis
    :) het verwonderde me enigszins dat ze zwanger was hoor:)
    groetjes
    koyaanisqatsi: de wonderen zijn de wereld niet uit... blijkbaar
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .