writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Het Verval (48)

door koyaanisqatsi

Het regent al drie dagen aan een stuk pijpestelen, vooral 's avonds, op het tijdstip dat het meisje gaat joggen. In de gietende regen op een drijfnatte bank gaan postvatten zou argwaan wekken, en dus wacht ik, weliswaar met afkalvend geduld, op beter weer.

Op het kantoor heerst een algemene sfeer van berusting in de nieuwe toestand, een volkomen absurde situatie die men zich alleen maar kan voorstellen in een staatsinstelling. Verbannen naar wat ik ondertussen mijn bezemhok noem, word ik steeds meer genegeerd, als een volstrekt oninteressant en al even weinig aantrekkelijk beest, dat in een kooi in een vergeten uithoek van de dierentuin is beland.
Sally Neuteboom lijkt het eindelijk begrepen te hebben. Haar kleding wordt gedurfder, haar parfum scherper, haar make up nadrukkelijker, haar taalgebruik losser. Het zou me niet verbazen dat er stilaan in één of ander ondeugend brein het idee ontstaat om een weddenschap af te sluiten over wie er als eerste in zal slagen haar tussen de lakens te krijgen. De kans dat ik dat word is extreem klein. Ze kan haar afkeer voor me nauwelijks verbergen, is ongetwijfeld accuraat over mijn persoon geïnformeerd en weet ondertussen dan ook dat zij in feite de kogel is waarmee ik vroeg of laat zal worden afgeschoten, hetgeen onvermijdelijk een irritant ongeduld moet opwekken.
De huidige patstelling verbaast me niets. Mreck en consoorten wachten geduldig tot ik afknap of een fatale fout maak, zelf laat ik alles op zijn beloop. Op het eerste zicht ben ik aan de winnende hand maar gezien mijn mentale toestand is het maar beter mezelf niet te overschatten. Eén bepaalde, onverwachte plotwending en ik kon wel eens imploderen, doorslaan en een ravage aanrichten waarvan de gevolgen zowel voor mezelf als mijn directe omgeving niet te overzien zijn.
Devries, menselijk als hij is, blijft me zo normaal mogelijk benaderen en doet zo nu en dan een voorzichtige poging om me opnieuw op de rails te krijgen. De rails… Ach… De rails… Gesmeed uit de gedweeë ijver van arbeiders, stompzinnige carrièrezucht van middenkaders en platte machtswellust van hogere functionarissen, leiden ze naar niets anders dan meer divindenden voor de aandeelhouders en de verzekering dat het boeltje blijf draaien.
Marcels intensies doen me vermoeden dat het tenvolle tot hem is doorgedrongen dat ik nog steeds bij volle bewustzijn ben en niet op het randje van één of andere ineenstorting sta, wat hem op zijn beurt net zo bewonderenswaardig als onbegrijpelijk maakt. Soms stel ik mij de vraag of hij gewoon zijn hemel tracht te verdienen, maar daarvoor is hij in feite veel te oprecht, is opportunisme hem te zondig, en dus hou ik het er maar bij dat hij in mijn heropstanding blijft geloven met dezelfde overtuiging als hij de verrijzenis van Christus aanvaardt.
De vier andere 'leidinggevende' figuren, Karstens, Kovac, Magrin en Maier, delen de angst voor mijn mogelijke besmettelijkheid met de rest. Ik zie ze komen en gaan, krijg in het beste geval een hoofdknik -van Karstens of Kovac-, en hoor hen, telkens als onze wegen toevallig kruisen, bijna luidop de vraag stellen wanneer nu eindelijk het doek over mij gaat vallen. Arme mannen, leden van de mensensoort die gelooft in haar grote economische verdienste, haar onmisbaarheid voor het bedrijf, haar belang voor het functioneren van een mechanisme dat in feite simpelweg steunt op de fragiele fundering van de ongeschoolde arbeid. Als morgen de werkmieren, met hun gebroken ruggen, kapotgewerkte knoken, ziekgemaakte lijven en door afstomping verdoofde hersens er massaal te brui aan geven, staan deze hoogdravende magisters even ver als de neanderthalers.

Ter voorbereiding van de dag waarop ik nog een keer mijn zaad kan planten, blijf ik mijn mannelijkheid oefenen bij de hoeren. Het meisje dat ik frequenteerde is er niet meer, waarschijnlijk gevlucht of naar de politie gestapt. Misschien is het wat ver gezocht, maar ik wil graag geloven dat mijn opgedrongen sodomietenstreken hebben bijgedragen tot haar gedurfde besluit zich tegen de gedwongen verhuring van haar lichaam te verzetten. En moest dit inderdaad het geval zijn, dan eigen ik me zelfs de twijfelachtige eer van enige verdienste toe.
Een vervangster heeft het meisje niet. Mijn bezoekjes aan haar alternatieven blijven zo goed als altijd eenmalig. Soms overweeg ik tijdens mijn zoektochten naar een geschikt lijf wel eens om iets nieuws te proberen: een dreigende SM-meesteres, bijvoorbeeld, die haar zweep genadeloos over mijn zielige lijf laat gaan, of een travestiet die me op mijn beurt volgens de Griekse beginselen vernedert. Maar aangezien ik, fanatiek verdediger van het recht op luiheid, pijnverwerking als energieverslindend beschouw, en mijn avontuur met Jacques, alias Axel, me niets anders dan een kater opleverde, blijven deze gedachten niets meer dan oprispingen van een beperkte nieuwsgierigheid. Voorlopig toch, want met de toenemende fermentatie van mijn geest weet je het natuurlijk nooit...





 

feedback van andere lezers

  • SabineLuypaert
    weeral zo een zalig beeld dat je neerzet om dan tot de zaadkwestie te komen hahaha, ken maar 1 iemand die dat zo kan zenne (fermentatie van de geest) daar is er weer zo eentje grinnik
    koyaanisqatsi: thnks
  • muis
    Ben benieuwd of hij die kwezel van zijn werk in bed krijgt
    groetjes
    koyaanisqatsi: wel... (ik zeg niks)
  • aquaangel
    xx
    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .