writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 30

door koyaanisqatsi

De afkeer waarmee Nicole door de gangen van het ziekenhuis stapte was immens, zo erg zelfs dat ze vreesde ieder ogenblik te gaan kotsen. Ze duwde de dubbele deur die naar de afdeling neurologie-psychiatrie leidde open en volgde de pijlen die naar de spreekkamers van de artsen wezen. Hoe meer ze probeerde haar kalmte te bewaren, hoe erger haar hart tekeer ging, hoe meer ze op haar benen begon te trillen. Ze kwam bij een kleine balie waarachter twee al wat oudere, blonde vrouwen gegevens zaten in te tikken en wachtte beleefd tot n van hen zich tot haar zou richten. Maar toen ze begon te beseffen dat geen van beide daar veel zin in had, nam ze zelf het woord.
'Excuseer, ik heb een afspraak met dokter Schleichmann.'
En van de blonde vrouwen speelde alsof ze Nicole pas nu zag staan, glimlachte chagrijnig en zei: 'En de naam was?'
'Poloskei, Nicole Poloskei.'
De vrouw sloeg een slordig volgekrabbelde agenda open, zocht met een roze gelakte wijsvinger naar de naam Poloskei, vond hem en zei: 'U mag even in de wachtzaal plaatsnemen.'
'En waar mag die zijn?' vroeg Nicole, die zich slechts omgeven zag door gangen.
De vrouw wees met haar kin naar een gesloten deur even verderop, zei: 'U wordt zo meteen geroepen,' en concentreerde zich opnieuw op haar computer.
Nicole stapte naar de wachtzaal -er hing inderdaad een klein bordje met het opschrift "wachtzaal" naast de deur- klopte uit beleefdheid even aan en ging binnen. Maar er was niemand en de wachtzaal leek ook niet bepaald voorzien op veel bezoek. Vier stoelen en een tafeltje met nauwelijks enkele tijdschriften en een handvol medische folders was wat weinig om het ongeduld van een leger wachtenden te verzachten. Nicole ging zitten, boog zich naar het tafeltje, rommelde met een hand tussen de tijdschriften, vond niets dat haar aansprak en besloot dan maar om de tijd te doden met gedachten. Ze overliep de affiches aan de muren: het klassieke drukwerk dat wachtzalen van ziekenhuizen en dokters vulde, combinaties van het aanwakkeren van angsten en goedbedoelde gezondheidsadviezen die iedereen las maar slechts door een kleine minderheid ernstig werd genomen.
Stacy drong opnieuw Nicole's gedachten binnen. Ze vroeg zich af hoe zij ondertussen over haar man dacht. Want daar had Stacy met geen woord over gerept. Misschien moest ze haar vanavond zelf maar eens uitnodigen en proberen iets los te krijgen.
De deur van de wachtzaal ging weer open, een kale man van halfweg dertig met een opvallende hangbuik verscheen in de deuropening.
'Mevrouw Poloskei?' vroeg dokter Schleichmann.
'Dokter Schleichmann?' riposteerde Nicole terwijl ze recht veerde.
Dokter Schleichmann knikte, schudde Nicole de hand en verzocht haar hem te volgen naar zijn spreekkamer.

(Einde deel 30)

 

feedback van andere lezers

  • lin
    Ik blijf volgen! Gr, lin
    koyaanisqatsi: ik ook...
  • miepe
    een tamelijk breedvoerig verslag
    maar zeker niet slecht
    koyaanisqatsi: thnks
  • aquaangel
    ik loop achet ;S
    koyaanisqatsi: ik ook... en heel veel zelfs...
  • Wee
    x
    koyaanisqatsi: :-)
  • doolhoofd
    Dokter Slijkman geneest je geest.
    koyaanisqatsi: maar voor de rest...
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 7

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .