writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 70

door koyaanisqatsi

(een maand later)
Nicole kotste, huilde, kotste opnieuw, huilde nogmaals en begon weer te kotsen, tot haar keel begon te branden van de laatste, opgehoeste maagsappen. Ze trilde op haar benen, dacht ieder ogenblik haar evenwicht te zullen verliezen en zocht met beide handen steun tegen de boom waarachter ze zich zo goed mogelijk trachtte te verbergen.
'Gaat het?'
De hand die zich met de beste bedoeling op haar gebogen rug legde, bezorgde haar koude rillingen, alsof een lijk haar aanraakte.
'Nee, het gaat niet,' kraste ze, 'het gaat helemaal niet…'
Haar ogen hadden opgehouden te tranen, maar er liep nog steeds afgrijselijk bitter en zurig stinkend speeksel uit haar mond terwijl haar neus zich begon te vullen met een mengsel van dik snot en stof.
'Het is niet abnormaal hoor, wat je overkomt…'
'Laat me maar,' gromde Nicole, 'laat me maar.' Ze wilde een wegwuivend handgebaar maken maar omdat ze nog steeds vreesde te zullen flauwvallen, durfde ze de boom niet te lossen.
De hand trok zich terug, de stem zweeg, het vermeende lijk deed een stapje achteruit maar bleek niet van plan Nicole aan haar lot over te laten.
Wat had die idioot van een Schweitzer ook alweer gezegd: ze zou met ellende geconfronteerd worden? Ja, daar was ze zich wel van bewust geweest. Maar dat ze in de hel zou terecht komen, daarvoor had hij haar niet gewaarschuwd. En de briefings dan, die de monitors van de Mondiale Voedselhulp, haar nieuwe werkgever, hadden gegeven?
'Opletten voor dit, opletten voor dat; geen geld geven aan die, desnoods, als het echt niet anders kan, wel aan die; je niet inlaten met x, afstand houden van z; je beschermen tegen van alles en nog wat…'
Ja, een snelcursus "Hoe word ik lichamelijk immuun voor de bedreigingen van mijn nieuwe werkomgeving", daar was het op neergekomen! Maar van enige mentale voorbereiding op de verschrikkingen waarmee je ging geconfronteerd worden, daar was geen sprake van geweest. Waren ze bij die multinationale hulporganisatie dan zo dom, of was het een weldoordachte strategie om nieuwe werknemers in het ongewisse te laten; kwestie van de helft al niet te zien opstappen voor ze goed en wel begonnen waren?
Maar het kon Nicole op dat ogenblik allemaal gestolen worden. Ze was te geschokt, te ziek, te ontredderd om ook maar naar enig antwoord te zoeken. De stank van het braaksel steeg op, smeerde zich als een laag smurrie over haar gezicht en dwong haar om haar rug te rechten en afstand te nemen van de boom. Ze wankelde achteruit, tastte in het borstzakje van haar hesje naar een zakdoek en botste tegen het vermeende lijk aan, dat plots gemuteerd bleek tot een man die ze herkende als de chauffeur van de vrachtwagen waarmee ze naar het vluchtelingenkamp was gebracht.
'Ik wil je niet nog meer van streek brengen,' zei hij, 'maar dit is nog maar het begin.'
Nicole snoot haar neus, voelde beschaamd hoe een deel van het snot over haar zakdoek tuimelde en wauwelde, daardoor extra geïrriteerd: 'Wat bedoel je daarmee?'
De man keek even van Nicole weg, als een galante heer die een vrouw de kans gaf haar kleren te fatsoeneren, en antwoordde met een blik op de heuvels in de verte gericht: 'Binnen enkele dagen zal het kamp overstelpt zijn met vluchtelingen. En velen van hen zullen er nog erger aan toe zijn dan diegenen die al gearriveerd zijn.'
'Waarom?' vroeg Nicole, in een poging aan kracht te winnen door oprechte betrokkenheid te tonen.
'De troepen van Simoës houden, sinds hun generaal vorige week bij een aanslag om het leven is gekomen, lelijk huis aan de overkant van de grens. Zijn opvolger, zijn neef, majoor Salazar, schijnt helemaal uit zijn dak te gaan…'
'En wij gaan hier op die bende zitten wachten, of wat?'
'Ze komen niet tot hier. In deze gebieden vallen geen lucratieve grondstoffen te rapen, en bovendien zwaait in dit land het regeringsleger de plak. Majoor Salazar mag dan wel razend zijn, zo gek is hij nu ook weer niet dat hij een rechtstreekse confrontatie wil aangaan met een op zijn minst even sterke tegenstander. Trouwens, maak je daarover maar geen zorgen. Van zodra het te warm wordt, krijgen we opdracht om iedereen van de organisatie te evacueren.'
'Iedereen van de organisatie? En die arme sloebers waarvoor we hier zijn, die mogen blijven?'
De chauffeur antwoordde door met zijn kin naar het handvol vrachtwagens te wijzen dat even verderop, onder bewaking van enkele zwaar bewapende militairen, werd uitgeladen.
'Hoeveel mensen denkt u dat zo'n klein konvooi kan vervoeren?'
"Geen flauw idee," dacht Nicole terwijl ze haar schouders ophaalde, en dat gold net goed zo voor de onuitgesproken vraag hoe het met haar zelf verder moest.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    verzorde taal, zelfs als het over braken gaat!
    graag gelezen.

    liefs, sproet
    koyaanisqatsi: ja, dan pas moet het "netjes" blijven... :P

    x
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .