writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 76

door koyaanisqatsi

Een meeting voor de nieuwelingen, om half acht, in de blauwe vergaderzaal van het hotel… Was de organisatie misschien met terugwerkende kracht van plan nieuwkomers op de verschrikkingen van een vluchtelingenkamp voor te bereiden?
Nicole bedankte de receptionist voor de uitnodiging, die door een anonieme medewerker bij de receptie was achtergelaten, en haastte zich naar haar kamer. De vijf koffies die ze kort na mekaar in de bar naar binnen had gewerkt, begonnen zich te roeren in de vorm van een zenuwachtig gevoel in de maag en een stevige druk op haar blaas. Ze geraakte nog net op tijd op het toilet waar ze een harde, naar koffie geurende urinestraal uit haar lichaam liet spuiten. De stevige plas deed haar terugdenken aan de enige keer in haar leven dat ze met plasseks had geëxperimenteerd. Een eerder beschamend voorval achteraf bekeken, omdat Podgorny er niet mee had kunnen lachen toen ze zo opeens, terwijl hij haar onder de douche stond te beffen, al plassend in zijn gezicht was klaargekomen. Zijn ontzetting was er op uitgedraaid dat hij haar nadien nooit meer oraal wilde bevredigen in de badkamer en dat hij zelfs in bed of op de trap -haar favoriete plekje- om de haverklap dreigende taal sprak alvorens zijn hoofd tussen haar benen te drukken -wat Nicole van haar kant niet zelden deed afknappen.
"Misschien was dat wel het begin van het einde geweest," dacht Nicole, terwijl ze rechtstond, haar slipje en broek uittrapte, en haar beha en t-shirt uittrok zodat ze verfrissende douche kon nemen.
Een kwartier later stapte ze de in ijskoude aircolucht gehulde, blauwe vergaderzaal van het hotel binnen. Vanachter een ovaalvormige tafel knikten twee mannen en een vrouw haar plichtmatig gedag. Nicole meende hen alle drie vaag te herkennen van in het vluchtelingenkamp, knikte terug en schoof bij aan de tafel.
'Ik veronderstel dat jullie ook nieuwelingen zijn?' lachte ze lichtjes gespannen.
De drie knikten, enkel één van de mannen slaagde er in iets wat op een glimlach geleek tevoorschijn te toveren.
'Niet echt veel, zou ik zeggen,' probeerde hij een gesprek op gang te brengen.
De andere man keek op zijn horloge en mompelde: 'Het is nog geen half acht, er kunnen nog altijd mensen bijkomen.'
'Ik heb opgevangen dat er maar vier nieuwelingen waren,' vulde de vrouw, opvallend spontaan, aan.
'Dan weet u meer dan wij,' lachte de eerste man.
'Avond allemaal!'
Een gezette man in een driedelig pak kwam de vergaderzaal binnen. Hij trok meteen de deur achter zich dicht, liet een keurende blik over de vier aanwezigen glijden en zei: 'Ik ben Mark Durieux, verbonden aan dit hotel, meerbepaald als hoofdverantwoordelijke voor de receptie. Uw collega, die u normaal gezien zou hebben verwelkomd, is helaas weerhouden en heeft mij verzocht u, in zijn plaats, te willen opvangen. In de praktijk komt dit er op neer dat ik u in de eerste plaats moet vragen of er onder u soms mensen zijn die niet van plan zijn terug te keren naar het vluchtelingenkamp?'
De "nieuwelingen" keken mekaar aan, op een manier zoals mensen mekaar aankijken wanneer ze er achterkomen dat ze collectief bedrogen zijn, en hielden alle vier samenzweerderig de lippen op elkaar.
'Ik begrijp dat deze vraag u een beetje overvalt, maar ze is beslist niet overbodig, ook al meen ik uit uw reactie te mogen opmaken dat geen van u van plan is er mee te kappen. Gelooft u me vrij, meer dan eens komen mensen na hun eerste werkweek zelfs niet eens meer opdagen op deze vergadering, hebben ze al op eigen kracht hun biezen gepakt.'
'En kan u ze dat kwalijk nemen?' snauwde Nicole. 'Je wordt niet bepaald in een pretpark gedropt, niet?'
'Mevrouw,' bromde Durieux, 'alweer, ik kan uw reactie begrijpen, maar voor enige wrevel vrees ik dat u zich zal moeten wenden tot iemand van uw organisatie. Zoals ik zei vervang ik…'
'Ja, dat heeft de organisatie goed geregeld!' onderbrak Nicole, 'zogezegd opvang organiseren voor de nieuwkomers en vervolgens zijn kat sturen, zodat een buitenstaander de mogelijke klappen mag opvangen.'
'Dat is een beetje vergezocht, mevrouw,' wuifde Durieux Nicole's verdachtmaking weg, 'ik kan u verzekeren dat er meestal iemand van…'
'Bespaar u de moeite, meneer Durieux,' onderbrak Nicole opnieuw, 'per slot van rekening zijn de hulporganisaties in de huidige omstandigheden veruit de enige klanten waar u op kan rekenen en dus is het maar normaal dat u het voor hen opneemt, ook al betekent dat soms letterlijk kastanjes uit het vuur halen. Nu, wat mij betreft: ik vertrek liever nog vanavond terug naar het kamp. Want wat voor zin heeft het om hier in je eentje tussen vier muren jezelf gek te maken met de ellende die op je netvlies gebrand ligt en die zich in de vorm van een afschuwelijke stank tot in het diepste van je neusgaten heeft geboord?'
'Neem me niet kwalijk, mevrouw,' zei de man die Nicole eerder op een glimlach had getrakteerd, 'maar ik neem aan dat u alleen voor uzelf spreekt. Sommigen van ons denken er ongetwijfeld anders over. Per slot van rekening hebben we een erg zware week achter de rug en kunnen enkele dagen van ontspanning en rust beslist welkom zijn?'
Nicole keek de man diep in de ogen. Ze zag het meteen: het was hem helemaal niet te doen om het opladen van zijn batterijen maar om te genieten van de voorkant van de medaille van hulpverlener. Een paar dagen in een luxueus hotel, waar je je kon volvreten en bezatten op kosten van de organisatie en tussendoor een paar keer neuken met een goedkope derdewereldhoer was natuurlijk mooi meegenomen. Maar Nicole had geen zin om hem met deze zo goed als zekere waarheid om de oren te slaan en antwoordde: 'Vanzelfsprekend, meneer, spreek ik alleen voor mezelf. En ik veronderstel dan ook dat geen van u allen hier aanwezig, het mij kwalijk zal nemen dat deze vergadering voor mij verder geen enkele zin heeft. Tenzij meneer Durieux nog iets echt belangrijks te melden had?'
Meneer Durieux haalde met gemengde gevoelens de schouders op. Aan de ene kant voelde hij zich door Nicole in verlegenheid gebracht, maar aan de andere kant had ze er wel voor gezorgd dat de meeting, voor hem weinig meer dan tijdverlies, al zo goed als afgelopen was.
'Nee, niet echt, mevrouw,' antwoordde hij dan ook zonder aarzelen.
'Mooi,' zei Nicole daarop, waarna ze recht stond, iedereen een goeie avond wenste en de vergaderzaal uit liep.






 

feedback van andere lezers

  • sproet
    inhoudelijke sterke tekst en het leest aangenaam.
    sterke dame die Nicole en ze weet wat ze wilt.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: tja, na haar ervaringen met echtgenoot Podgorny... je zou van minder je eigen richting gaan...

    xxx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .