writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Minimalisme deel 88

door koyaanisqatsi

Ergens tussen hemel en aarde hoorde Nicole voor het eerst in een periode waarvan ze de tijd onmogelijk kon inschatten, het woord rechtstreeks tot haar richten.
Haar leven was gered door de vrouwen die ze in een vlaag van woede met absurde na´viteit had willen verdedigen. Met dezelfde moed waarmee ze de wonden van hun eigen bloedende borsten hadden gestelpt, hadden de vrouwen haar vagina, waarlangs ze langzaam maar zeker doodbloedde, met behulp van een ge´mproviseerde fakkel dichtgeschroeid.
Nu ze de uiteenzetting hoorde, uit de langzaam pratende mond van een man van wie ze het gezicht niet kon zien omdat hij achter haar zat, herinnerde ze zich de onvoorstelbare pijn die ermee gepaard ging en die er zowaar in was geslaagd de folterende verschrikking van de eerder toegebrachte, brutale amputatie te overtreffen.
Vandaar natuurlijk ook de geur van verbrande huid, die nog steeds met de regelmaat van een klok terugkeerde, en een gevoel van misselijkheid in haar maag deed opborrelen.
De man verduidelijkte Nicole's toestand met een opsomming van details waarin haar door medicatie versufte bevattingsvermogen verdronk. Het volume van de grotendeels uit medische termen bestaande opeenstapeling alleen al volstond evenwel om de ernst van de situatie boven de surrealistische wolk waarop ze al de hele tijd zweefde te doen uitstijgen. Langzaam maar zeker drong de omvang van haar totale vernedering en de verminking tot haar door, wat een gevoel van extreme verlatenheid deed ontstaan dat nog het best viel te vergelijken met het afglijden van zowel haar lichaam als haar geest naar een donkere, om niet te zeggen inktzwarte put, ergens in een onderwereld waar geen levende ziel haar kon contacteren.
Plotse turbulenties legden de man het zwijgen op. Een stewardess kwam op hem toegelopen en fluisterde hem iets toe, waarop hij overeind kwam, een hand op Nicole's rechterschouder legde en zei: 'Ik kom straks weer naar u toe.'
Nicole reageerde op de enige manier dat ze kon: door met haar ogen te knipperen; al had ze het liefst van al willen uitschreeuwen dat ze absoluut geen behoefte aan zijn terugkeer had.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Afschuwelijk, wat een folteringen ...
    Je schrijft 't zˇ echt.
    x
    koyaanisqatsi: ik denk dat de omschrijvingen nog ver van de werkelijkheid af liggen
  • sproet
    als steeds: blijft boeien en ik blijf het met plezier volgen. het plezier zal voor mij zijn en niet voor Nicole.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: het doet me plezier dat het iemand plezier doet... xx
Enkel ingeschreven gebruikers kunnen stemmen.

Totale score: 6

Uitstekend: 1 stem(men), 100%
Goed: 0 stem(men), 0%
Niet goed: 0 stem(men), 0%

totaal 1 stem(men)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .