writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (6 - Overpeinzingen)

door koyaanisqatsi

Thuisgekomen glipte ik meteen terug naar mijn kamer om me bij het raam te installeren en mijn geplaagde gedachten te ordenen. Buiten was het ondertussen donker en fonkelden wijdverspreid kunstmatige lichtbronnen als laag boven de stad hangende sterren.

Wat hield mijn gave in? Onzichtbaarheid? Hoe viel anders te verklaren dat zowel Esmeralda als de bakker me volkomen hadden genegeerd? Tenzij ik, zonder het te beseffen, het talent had ontwikkeld om, zo een beetje als een kameleon, één te worden met mijn omgeving.
Een andere vraag luidde: hoe was ik bij die twee binnen geraakt? Bestond de gave misschien uit een bedenkelijke aanleg voor inbreken? In dat geval zag mijn toekomst er niet bijzonder fraai uit. Maar, ik mocht dan wel een lamstraal wezen, het vooruitzicht door mijn gebrek aan werklust gedoemd te zijn tot een sober bestaan, betekende nog niet dat ik de aard van een misdadiger had. Integendeel, een crimineel bestaan leek me, met al zijn complicaties en onvoorspelbaarheden, nog vermoeiender dan dat van een doordeweekse doodwroeter.

'Sinds wanneer ben jij hier?!'
De stem van mijn moeder, duidelijk geïrriteerd, brak mijn overpeinzingen abrupt af.
'Al heel lang,' loog ik, 'sinds ik van school ben.'
'Dat moet wel zijn,' gromde ze, 'want ik heb je niet horen binnenkomen!'
Ik wist verder niet wat te zeggen en mijn moeder bleef in de deuropening staan, met één hand in haar zij en de andere krabbend op haar achterhoofd. Waarschijnlijk had ze weer last van luizen, een plaag die haar als enig gezinslid om de haverklap teisterde en wat haar, als absolute slons, weinig leek te deren.
'En heb je dan geen honger misschien?!' blafte ze, toen het tot haar doordrong dat ik niets meer te vertellen had.
Ik haalde mijn schouders op en mompelde: 'Niet echt,' wat niet gelogen was, omdat ik nu eenmaal andere zorgen aan mijn hoofd had dan een lege maag.
'Je moet het zelf weten,' zei ze met die typische, onverschillige zucht van haar, waarna ze, nog steeds op haar achterhoofd krabbend, mijn kamer verliet en ik me opnieuw op de langzaam inslapende stad focuste terwijl Esmeralda, helaas afwisselend met de bakker, opnieuw met flitsen op mijn netvlies begon te verschijnen.





 

feedback van andere lezers

  • miepe
    oeps bzzzzz: 'Sinds wanneer bij jij hier?!'

    er zijn altijd van die klein dingen die me doen lachen
    de rest is serieus goed
    koyaanisqatsi: thnks
  • jan
    ga toch terug naar Esmeralda wat moet je bij zo'n bitch van een ma!

    grts
    koyaanisqatsi: wie weet wat voor bitch Esmeralda is...!!!
  • Vansion
    twee stukjes gelezen
    de moeder is getekend zoals jij alleen dit kunt
    je bent echt goed in zielige personages
    en ... o... je kruipt tegen de werkelijkheid aan als een luisje
    koyaanisqatsi: en maar hopen dat ik zelf geen zielig personage ben... :-)
  • sproet
    ik ga het volgende stukje lezen en dan ben ik bij. tot dan!

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: thnks xx
  • aquaangel
    ik blijf je fan
    koyaanisqatsi: xxx
  • DeKoeneRidder
    GR. DKR
    koyaanisqatsi: wederom dank Sir Knight
  • Magdalena
    super boeiend!

    amaai, ik ben achter met lezen!!!!!
    koyaanisqatsi: als het alleen maar met lezen is :-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .