writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (12 - Mevrouw Agrigento)

door koyaanisqatsi

Na het eten ging ieder van ons zoals gewoonlijk zijn eigen weg. Vader verhuisde naar de kroeg even verderop in de straat, moeder installeerde zich sigarettenrokend voor de televisie, Tostao trok zich terug op zijn kamer om te studeren, en ik zette me doelloos neer op de stoep van ons huis.
Ik sloeg de talloze passanten gade met een zweem van jaloezie. Daar liepen ze, allemaal normale, doordeweekse mensen, die niet gefolterd werden door waanvoorstellingen en zich al zeker geen flauwekul op de mouw hadden laten spelden door een ouwe heks. Schijnbaar onbezorgd, hoogstens geplaagd door lasten die nu eenmaal bij het leven hoorden, waren ze onderweg van ergens naar ergens en merkten ze niet eens de aanwezigheid op van de gekwelde zielenpoot die hen van op de stoep van zijn ouderlijke woning met gelatenheid nakeek.
Een plotse lichtbron aan de overkant van de straat trok mijn aandacht. Het was een gelige lamp die de woonkamer van de Agrigento's verlichtte. Ik zag mevrouw Agrigento aan het raam verschijnen en stak bij wijze van groet mijn hand op. Ze zag me, overduidelijk, maar negeerde me en trok haastig de gordijnen dicht.
Alsof er nog niet genoeg stormen doorheen mijn hoofd raasden, wist ik meteen dat er daar aan de overkant van de straat iets niet pluis was. Ik stond meteen recht en stak, aangezogen door een mysterieuze kracht, de straat over. Het volgende ogenblik bevond ik me in de woonkamer van de Agrigento's! Mijn hart kraakte, mijn hersens leken tegen de binnenwand van mijn schedel te beuken en brulden: 'Oh, nee, niet opnieuw!!!' Maar het was niet anders. Mevrouw Agrigento schonk zichzelf een kop koffie uit een witte, porceleinen kan. Tot mijn stomme verbazing droeg ze een oud politie-uniform; oud, zeer oud zelfs, want ik kon het me slechts herinneren van een foto uit een schoolboek van onze vaderlandse geschiedenis.
Zoals de twee vorige keren bleef ik blijkbaar onzichtbaar. Mevrouw Agrigento dronk met enkele slokken haar kop koffie leeg, veegde haar mond met de rug van haar hand schoon zoals je eerder van een man zou verwachten, knipte het licht in de woonkamer uit en stapte de gang in. Vanzelfsprekend besloot ik haar te volgen. In de gang haalde ze een bij het uniform horende kepie van de kapstok die ze omzichtig met behulp van een spiegel op haar hoofd drukte. Na enig geduw en getrek aan de kepie verscheen er een tevredenheid uitdrukkende grijns op haar lippen. Ze schraapte haar keel, trok haar uniform goed, opende een scheef in zijn hengsels hangend deurtje en daalde een piepende houten trap af die naar een van warm vocht zwetende kelder leidde. Ik aarzelde geen seconde om haar achterna te gaan.

 

feedback van andere lezers

  • aquaangel
    ik zou er ook achteraan ga dus ik identificeer mij met je personage(S)

    xx das goed
    koyaanisqatsi: jaja, jij wil altijd en overal je undercover neus(je) insteken... :-)

    xx
  • sproet
    brr, ik wil straks wel lekker gaan slapen en liefst zonder nachtmerries. wat staat er te gebeuren?

    heel spannend neergeschreven, ik word er ingezogen.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: zal hoofdstuk 13 OP KLAARLICHTE DAG insturen...

    xx
  • Vansion
    ik kom mee
    in die van warm vocht zwetende kelder
    koyaanisqatsi: als je er maar geen spijt van krijgt... :-)
  • Magdalena
    dit is zalige lectuur!
    Ik merk dat ik continu zit te grinniken.
    XXX
    koyaanisqatsi: grinniken bij een drama??? foei! :-)

    xxx
  • Wee
    Niets is wat het lijkt, dus :)
    x
    koyaanisqatsi: Vaak toch... (nee?)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .