writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (13 - Schending van de Mensenrechten)

door koyaanisqatsi

Daar, in de kelder van de Agrigento's, leerde ik als jonge snaak een eerste grote levensles. Namelijk, dat de meest perverse eigenschap van de mens zijn nieuwsgierigheid is. Want moest dat niet het geval zijn, dan zou ik ongetwijfeld meteen, en wel zonder de minste aarzeling, mijn biezen hebben gepakt.
Zeg nu zelf: een naar zijn eigen, zure zweet stinkende, vette naakte man, opgesloten in een kooi, kan moeilijk een uitnodigend beeld genoemd worden. Maar geen haar op mijn hoofd dacht eraan van dit beschamende decor weg te vluchten. Integendeel, ik omhelsde mijn teruggekeerde gave met een uit de hemel vallend gevoel van gelukzaligheid, alsof God me in hoogsteigen persoon zijn bestaan had bevestigd, en sloeg met onbeschrijfelijke opwinding het vervolg van het schouwspel gade.
'Kom hier, lamlendige schooier!' schreeuwde mevrouw Agrigento haar echtgenoot toe terwijl ze de kooi opende, 'dat ik je een lesje leer!'
Meneer Agrigento kroop op handen en knieŽn uit de kooi en vermeed angstvallig de venijnige blik van zijn vrouw, die me herinnerde aan de deerniswekkende mevrouw Jarir, de juf die mijn eerste jaar in de kleuterschool tot een hel van angst en constante dreiging had gedegradeerd.
'Kom overeind, stuk ongedierte!'
Ik begreep niks van meneer Agrigento's ronduit slaafse gehoorzaamheid maar werd te zeer door het waanzinnige spektakel in beslag genomen om me daar vragen over te stellen.
'Tegen de muur met je kokkerd, en je smerige reet naar me toegekeerd!' galmde het door de kelder.
Weer deed meneer Agrigento zonder de minste tegenspraak van wat hem gevraagd werd. Mevrouw Agrigento liep op hem toe en verkocht hem een loeiharde mep op zijn onsmakelijk doorgezakte kont. Haar echtgenoot blies een kreunend U-geluid uit zijn keel en bleef onbeweeglijk staan.
Mevrouw Agrigento keerde zich om, liep me, zoals ik ondertussen wel had verwacht, straal voorbij, trok de lade van een kleine, onder het stof zittende kast open en haalde een karwats te voorschijn.
'Zo, meneer vindt het niet nodig een politieofficier aan te spreken zoals het hoort!' gromde ze, terug onderweg naar haar man.
'Ik weet niet wat u bedoelt, agentÖ' stamelde meneer Agrigento.
Hij was niet alleen, want ook ik kreeg kop noch staart aan dit circus -waarvan me iedere logica ontging. Het wezenlijke verschil was echter dat ik er ongestoord naar kon blijven kijken terwijl de arme stumperd een resem door merg en been snijdende zweepslagen op zijn kont te verduren kreeg.
'U schendt de rechten van de mens, agent!!!' schreeuwde meneer Agrigento, 'Ontoelaatbaar, U schendt de rechten van de mens!'
'Hoe durf jij jezelf mens te noemen, mestkever!' brulde mevrouw Agrigento terug, waarop ze een nieuw salvo klappen op haar man losliet.
In een mum van tijd stonden meneer Agrigento's billen in lichtelaaie. Hij kreunde, griende, heel even dacht ik hem zelfs te horen snikken, maar om een mij compleet onverklaarbare reden vertikte de vent het nog steeds om zich ook maar een beetje te verzetten.
"Wat een idioot", dacht ik, stilaan in zijn plaats overkokend van woede, maar er niet aan denkend tussenbeide te komen, "nog even en het bloed barst uit zijn speklagen."
Maar zover kwam het vooralsnog niet. Mevrouw Agrigento borg de karwats weer op, pakte haar echtgenoot als een snotjoch bij een oor en leidde hem terug de kooi in.
'Zo, blijf hier nog maar een beetje zitten, terwijl ik het eten ga klaarmaken,' zei ze, zo ernstig dat het na haar eerdere streken ronduit lachwekkend was.
Meneer Agrigento gaf geen kik, trok slechts een pijnlijke snuit en keek zijn vrouw, die met rechte schouders terug de trap opliep, met een van bewondering fonkelende blik na.
Ik boog me even naar hem toe, tikte met een wijsvinger tegen mijn slaap, schudde het hoofd en maakte me ook uit de voeten.

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    ieder zijn speeltje. op een mooie en beeldende manier neergeschreven. zou nu en dan ook wel eens onzichtbaar ergens willen aanwezig zijn. er valt veel bij te leren.
    zoals steeds verzorgde schrijfstijl en een boeiende inhoud.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: zoals gezegd: de (perversie) vd nieuwsgierigheid... :-)

    xx
  • feniks
    Probeer de lijn van je verhaal ergens halverwege op te pikken. Ga niet alle fragmenten maar probeer ze wel te lezen.

    Knap geschreven, meeslepende stijl! Lezen we dit ergens in boekvorm?

    groeten
    feniks
    koyaanisqatsi: thnks
    boekvorm? ik vrees van niet... :-)
  • Vansion
    leve de perversen
    want die mogen verder lezen!
    koyaanisqatsi: zowaar... blijk ik niet alleen op de wereld!!! :-)
  • aquaangel
    ja ik ben EEN pervert!!!

    NIEUWGIERIG..............


    koyaanisqatsi: Jij? Een pervert? M'n grootje! LOL
  • Magdalena
    dit is hilarisch!
    zalige normale mensen
    zal Ensor dit aan zijn vader vertellen?

    koyaanisqatsi: vader is altijd te bezopen om een luisterend oor te hebben, vrees ik
  • Wee
    Oef, ik weet niet of ik dat zou willen aan zien.
    JŠ, ik zou graag zo kunnen schrijven als jij! Ik schrijf gedichten, omdat ik niet anders kan, 't is een soort dwang (een overleven).
    Vroeger schreef ik ook verhalen, en ik verlang er soms zo naar, maar het lukt me niet meer.
    (Ik nood geen uitgever, ik schrijf enkel om 't schrijven.)
    En jouw tijd komt nog wel, dat kŠn gewoon niet anders!
    x
    koyaanisqatsi: Ik schrijf voor de lade, zoals men zegt. Eerlijk gezegd interesseert het me allemaal niet zo veel (meer). Het schrijverswereldje, het kunstwereldje. Ik heb er (als leek) tussen gezeten en nergens zoveel egoÔsme, zelfgenoegzaamheid en hypokrisie gezien.
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .