writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (25 - Drankzucht)

door koyaanisqatsi

Ik begaf me naar het café, uit mijn door verliefdheid overwoekerde dromen geschud door die bikkelharde reactie van mijn moeder. Ik was te jong om te begrijpen dat haar gevoelloosheid niet het minst op mij sloeg maar volledig betrekking had op mijn vader, voor wie ze niet meer was dan een huissloof.
Ik probeerde terug aan Esmeralda te denken, en lukte daar ook in -zonder al te veel moeite- maar kon niet vermijden dat het gezicht van mijn moeder steeds opnieuw opdook, met die bizarre, vreemde gelaatstrekken, terwijl ze me een schokkend directe 'nee' in het gezicht slingerde.
Onderweg naar het café kwam ik Tostao tegen. In tegenstelling tot moeder zag hij er uit zoals altijd: nuchter, het aangeboren zelfvertrouwen uitstralend dat ik hem van harte gunde, hoe depressief het mij, lamstraal en vat vol onzekerheden, ook maakte.
'Waar ga je heen, Ensor?' vroeg hij met een broederlijke hand op mijn schouder.
'Sigaretten halen voor mama.'
'In het café?'
'Ja.'
'Is vader thuis?' vroeg Tostao, met gefronste wenkbrauwen.
'Nee.'
'Dan ga ik liever niet met je mee, als je het niet erg vindt. Ik wil hem niet zien in de kroeg.'
'Geen probleem,' zei ik, en vervolgde mijn weg.
Met de kroeg kwam ook het lawaai naderbij. Met de deuren wijdopen kon je de dronkelappen en gelegenheidsredenaars al van op een afstand horen. Het café draaide als nooit tevoren sinds de eigenaar twee welgevormde mulattinnen achter de toog had gezet. En de meisjes wisten het ook. Met hun diep uitgesneden t-shirts en strakke spijkerbroeken lokten ze de mannen twee keer sneller naar de toog om een nieuwe bestelling te doen dan de eigenaar zelf, en vingen ze fooien die op het eind van de maand hun karige loon makkelijk overstegen. Vanzelfsprekend regende het avances, die ze allemaal met de glimlach afwimpelden maar wel zonder een definitieve weigering te laten doorklinken, waardoor de meeste mannen de moed en de spilzucht aan tips niet opgaven.
Ik stapte het etablissement binnen, liep rond de kitcherige fontein met Japanse karpers die de zaak tevergeefs allure probeerde te geven, en wrong me tussen de mekaar aan de toog verdringende stamgasten.
'Hé, Ensor.' Een enorme hand pakte mijn schedel als een grijpkraan vast. Met moeite richtte ik mijn ogen op om vast te stellen wat ik al wist.
'Tadeu,' begroette ik mijn vaders vriend.
'Kom je d'r ook eentje drinken, Ensor?' vroeg Frazon, zijn andere spitsbroeder, terwijl zijn brede kop over Tadeu's schouder kwam leunen.
Ik schudde het hoofd en probeerde één van de mulattinnen haar aandacht te trekken door haar ostentatief aan te gapen. Maar het meisje was te druk bezig met het ontkurken van een serie flessen en het voeren van een discussie met een kerel die naar haar mening wat al te vrijpostig in haar decolleté had gekeken.
'A1s je je vader komt halen,' zei Tadeu, 'kan je maar beter je spierballen laten rollen. Want je zal hem moeten dragen.'
Ik deed alsof ik hem niet hoorde, ook al zonk ik in de grond van plaatsvervangende schaamte.
'Hij ligt in de gang, naast de pisbakken,' grinnikte Frazon onnozel. 'Ladderzat, welteverstaan.'
'Alsof ik dat nog niet had begrepen,' mompelde ik tegen de toog.
'Zeg het eens, jongen,?'
De tweede mulattin verloste me uit mijn lijden. Ik vroeg haar de sigaretten, betaalde en maakte me uit de voeten zonder Tadeu of Frazon gedag te zeggen. Toen ik bij de fontein kwam werd het me echter te machtig en draaide ik me om richting toiletten. En daar lag hij inderdaad, tussen een stapel kartonnen dozen en een stel bierbakken, in het vuil, in de stank van het aanpalende hok waar de leidingen van de pisbakken onophoudend sissende geluiden maakten, met scheefgetrokken mond kleine spuugbelletjes uitblazend, zijn overdaad aan zuip te verteren: Léon Buscapé, mijn vader...

 

feedback van andere lezers

  • sproet
    levensecht neergeschreven in de verzorgde taal die we gewend zijn.
    ik ga nu naar het volgende deeltje.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: xxx
  • Mephistopheles
    Ik sluit me aan bij Sproet.
    koyaanisqatsi: hik...

    thnks
  • Vansion
    heerlijk verhaal!!!
    koyaanisqatsi: wel eentje om dorst van te krijgen...

    xx
  • aquaangel
    je bent bijna op je best zou ik zeggen!
    koyaanisqatsi: thnks HIK... BURPS... pardon...
  • Magdalena
    Eind eerste paragraaf: Ik zou het stukje zin 'voor wie ze niet meer was dan een huissloof' gewoon weglaten: het verhaal spreekt op dat punt voor zich.
    Tussen 'ladderzat' en 'welteverstaan' géén komma. 'Ladderzat welteverstaan.'
    'Zeg het eens jongen?'

    Amaai, dit stukje snijdt mij recht in mijn hart. Pijnlijk écht beschreven!
    koyaanisqatsi: Het was niet moeilijk, ik heb er ervaring mee...
  • Wee
    Heftig om zo je vader te moeten zien, triest ook.
    Intens geschreven, K.
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx ;-)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .