writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

De Penseeltrekken van Ensor Buscapé (37 - Het (Wraakroepende) Verhaal van Zepinho)

door koyaanisqatsi

Een handvol minuten die een eeuwigheid leken, dreven Zepinho, mijn moeder en ik in een diepe, zwarte poel van stilte. Ik zag het niet, maar voelde dat er een traan over mijn moeders rechter wang liep.
Uiteindelijk was zij ook de eerste die haar spraak terugvond.
'Zepinho,' zei ze met een door somberheid verzwaarde stem, 'vertel het maar…'
In Zepinho's ogen verscheen een machteloosheid die te onverdraaglijk was om naar te kijken. Hij staarde mijn moeder aan, alsof er een heilige aan hem verscheen, en sloeg vervolgens de ogen neer.
Ik verwachtte een nieuwe, verstikkende periode van collectief stilzwijgen maar Zepinho trok opeens het woord naar zich toe alsof hij een tafelkleed van tafel rukte.
'Van zolang ik me kan herinneren dwong mijn moeder mij toe te kijken tijdens haar sexuele uitspattingen. Toen ik nog erg klein was, begreep ik er niks van en kwamen de handelingen van de naakte volwassenen alleen maar grotesk over. Toen ik ouder werd en het me begon te dagen wat zich voor mijn ogen afspeelde, oordeelde mijn moeder de tijd rijp om me de waarheid, HAAR waarheid, als stront in het gezicht te smeren.
"Kijk jij maar toe, kleine bastaard die je bent," sneerde ze, "zodat je kan zien tot wat echte mannen in staat zijn! Echte mannen, niet zo'n slaplullen als jouw waardeloze vader, wiens enige miserabele sexuele prestatie eruit heeft bestaan jou te verwekken, om mij vervolgens als een stuk vuil te dumpen!"
Ik kan me niet herinneren hoe vaak ik deze woorden, die zich telkens weer als hamerslagen in mijn hoofd ramden, heb moeten aanhoren terwijl mijn moeder zich overgaf aan de perversies van één of meerdere mannen, waarvan sommigen regelmatig terugkwamen en anderen het na één keer of enkele beurten voor bekeken hielden.
Ontsnappen aan deze verschrikking, deze rottende vernedering, was onmogelijk. Moeder organiseerde haar escapades altijd 's nachts, meestal in dronken toestand, en dus kreeg ik nooit de kans om het walgelijke schouwspel te ontvluchten.
Toen ik groot genoeg was om mijn weigering uit te spreken, gaf ze haar minnaars de opdracht om mij op een stoel vast te binden. De ogen sluiten hielp weinig, maakte het in zekere zin zelfs erger, want dan deed mijn moeder er verbaal nog een schep bovenop en klonken haar haast dierlijke geluiden en de er als zweepslagen doorheen geweven vernietigende woorden nog scherper dan het meest meedogenloze hakmes.
Maar vorige week kon ik het niet langer aan. De geur van sex, zweet, het vocht van geprikkelde geslachtsdelen en vreemde mannen maakte me zo misselijk dat ik het uitbrulde.
'Mag je branden in de hel, moeder van me!' gilde ik, half kokhalzend, half huilend. 'Ik vervloek je, smerige del!'
Voor het eerst in al die jaren onderbrak mijn moeder haar ziekelijke spel. Ze duwde haar minnaars -het waren twee- opzij, sprong recht, liep op me toe en verkocht me een oorveeg zo hard dat het bloed uit mijn neus spoot!
"Ik, een del?!" schuimbekte ze, "we zullen eens zien wie hier de del is!"
De twee mannen hadden zich ondertussen aan haar zij geschaard. Ik vreesde, huiverde voor een vreselijk pak ransel, maar die vrees zou achteraf van een lachwekkende softheid getuigen. Want mijn moeder nam haar dreiging zo letterlijk als maar kon en beschikte door duivels toeval over twee geschikte wraakengelen.
Ze noemde de twee bij naam -ik ben vergeten hoe ze heetten- en zei: "Laten jullie de bastaard hier eens voelen wat het precies inhoud een del te zijn. Per slot van rekening is daar niks mee verloren, want een echte man zal hij, als brouwsel van zijn meelijwekkende vader, toch nooit worden."'
Zepinho hapte naar adem, bleef zijn ogen neergeslagen houden, schraapte zijn keel zachtjes en vervolgde met een ijzingwekkende trilling in zijn stem: 'Ik werd losgemaakt, uitgekleed en door de mannen gedwongen de handelingen te ondergaan die mijn moeder zich al zovele keren met een satanisch genoegen had laten welgevallen.'
"Nu weet je wat een del is! Nu weet je wat een del is!" brulde ze herhaalde malen, in een extase van razernij terwijl ik huilde en krijste als een varken; tenminste zolang mijn ontzetting niet in een afgrijselijke vernedering werd gesmoord.
En die mannen gingen maar door en door, tot ik baadde in mijn eigen bloed en als een hond van het bed werd geschopt.
Platgetrapt als een worm ben ik de kamer uitgekropen, niet meer in staat tot helder denken. Ik heb me onder de douche gesleept en tevergeefs geprobeerd mezelf te reinigen. Nadien ben ik op handen en voeten naar mijn kamer gesukkeld, creperend van de pijn in mijn onderlichaam en constante braakneigingen onderdrukkend. Op mijn bed heb ik mezelf opgerold als een mismaakte foetus en nog enige tijd het kabaal van de orgie aanhoord.
Een bliksemschicht schoot dwars door mijn lijf, toen plotsklaps de mannen in de deuropening verschenen.
"Tot een volgende keer, delletje van me," grinnikte één van hen.
"Ja, en dan brengen we nog wat vriendjes voor je mee," schaterde de andere.
Toen gingen ze weg, wat niet de minste opluchting bij me teweegbracht.
De rest van de nacht heb ik daverend en klaarwakker doorgebracht. Plannen heb ik nooit beraamd en van een besluit is nooit sprake geweest. Tegen de ochtend ben ik moeizaam, als een ouderling, overeind gekomen en heb ik me aangekleed -vraag me niet meer wat ik aangetrokken heb. Nadien ben ik naar de keuken gestrompeld, heb een slagersmes uit de lade genomen, ben naar mijn moeders slaapkamer gestapt en ben daar een hele tijd -vraag me niet hoe lang- zonder de minste trilling over mijn lijf, aan het voeteind van het bed blijven staan; met een verstarde blik op het naakte, bezoedelde lijf van mijn, haar roes uitslapende moeder.
Ik zag het bloed op de lakens, mijn bloed, en dacht heel even dat alles al voorbij was. Maar toen maakte mijn moeder een snurkend geluid en draaide zij zich op haar zij, en besefte ik dat ik nog moest beginnen; wat ik dan ook deed. Mijn eerste messteek boorde zich in haar linkerzij en bracht geen enkele reactie teweeg. Daarna heb ik nog gestoken -vraag me niet hoe vaak- en begon moeders lichaam te spartelen en te schokken. Behalve het uitspugen van enkele bizarre keelgeluiden onderging ze alles in stilte, maar wel met vreemde blik, een mengeling van haat en onbegrip, in haar ogen. Tot ze opeens met een schok opwipte, een zware reutel maakte en een dikke sliert bloed uitbraakte.
Op dat moment wist ik dat het voorbij was en ben ik op de grond gaan zitten. Ik wilde huilen maar had geen tranen meer...'



 

feedback van andere lezers

  • DeKoeneRidder
    Prachtig! Is dit het einde want daar lijkt t wel op?!

    Gr.

    DKR
    koyaanisqatsi: Helemaal niet... Het is nog maar het einde van het begin.

    thnks
    KR
  • Mephistopheles
    Dacht ook even dat dit het einde was, zou jammer zijn want ik lees deze reeks dolgraag.
    grts.
    koyaanisqatsi: Ik vrees dat mijn duim nog vol zit... Dus even doorgaan...
    thnks again
  • sproet
    heel mooi, hoe met een simpele vraag van een niet beoordelend iemand het hele verhaal er komt.

    liefs, trees
    koyaanisqatsi: xxx
  • Magdalena
    Hier moet ik eventjes staken.
    Voor mij is dit niet geloofwaardig en, mist het fijne en genuanceerde van alles tot nu toe.
    Zo'n moeder is voor mij niet geloofwaardig. Dit kan gebeuren, maar niet bij een eigen moeder.

    XXXX
    koyaanisqatsi: Daar zou ik zo zeker niet van zijn... Ik heb met een (weliswaar minder extreem) gelijkaardig geval op school gezeten... MET eigen moeder.
  • Wee
    So sad ...
    x
    koyaanisqatsi: Inderdaad. Geen happy story.
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .